Χαοτικός έγραψε: 17 Αύγ 2020, 00:02
ethereal έγραψε: 16 Αύγ 2020, 23:43
Το εχθρικό και το παράξενο που νιώθει ότι οφείλει να πολεμήσει είναι μια στρεβλή αντανάκλαση του ίδιου του εαυτού του. Δεν είναι κόκκινος, είναι μπλε. Δεν είναι μπλε, είναι πράσινος. Και αυτό το ανάγει σε ύψιστο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του.
Ταυτόχρονα, τούτη τη στιγμή, το πραγματικά εχθρικό και παράξενο προς την ανθρώπινη φύση δεν είναι φυσικά ο ιός.
Είναι η απόφαση να πορευτεί ο πλανήτης φασκιωμένος και απομονωμένος (σωστά μέχρι εναν βαθμό), αλλά που βρίσκει τους ίδιους ανθρώπους σχεδόν να πανηγυρίζουν και να προσφέρονται ως "τοποτηρητές" των μέτρων στο διηνεκές, ει δυνατόν. Απεμπολούν την ίδια την αγελαία κοινωνική φύση του ανθρώπινου είδους για χάρη μιας αμφίβολης έκβασης ενός παγκόσμιου γεγονότος, χωρίς καν να ενδιαφέρονται για τις αιτίες του, τους υπαιτίους και το πλαίσιο μέσα απ' το οποίο προκύπτουν σιγά σιγά "λύσεις" και "νέες πραγματικότητες".
Πολύ μου άρεσε το μπολνταρισμένο. Ναι ρε έτσι είναι. Πλην όμως ο εαυτός έχει ένα βάρος. Μπορεί να ξέρουμε ότι το ιδανικό είναι η αυταπάρνηση, ότι είναι ανώτερο πράγμα. Πάντα θεωρούμε πιο έγκυρο κάτι που δεν περιέχει προσωπικά πάθη. Αλλά όση σημασία και να μην έχει για μας η φάση του άλλου, γι αυτόν έχει βαρύτητα και τον τραβάει εκεί.
Λες λοιπόν ότι πρέπει να πάμε κάπως σαν τη Σουηδία;
Μετά το lockdown της άνοιξης ήμουν πεπεισμένος και το συζήτησα πάρα πολύ ότι από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα τα όποια μέτρα θα ήταν "πολιτικά" και όχι επιδημιολογικά. Το βλέπουμε ήδη σ' ένα σωρό χώρες.
Αν μια πολυκατοικία τη βομβαρδίσεις επειδή είδες δυο κατσαρίδες στο λεβητοστάσιο, όταν μετά από λίγο καιρό απομακρύνεις τα μπάζα θα διαπιστώσεις ότι ο πληθυσμός των κατσαρίδων είναι πολυπληθής και ακμάζων. Δεν μπορείς να ξαναβομβαρδίσεις όμως.
Ο αντίστοιχος Σουηδός "τσιόδρας" ζήτησε να κριθεί η στάση κάθε κυβέρνησης μετά από έναν κύκλο τουλάχιστον ενός έτους ώστε να υπάρχουν συγκρίσιμα συμπεράσματα. Φαίνεται ότι δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια. Το μόνο, βέβαιο, είναι ότι όσο κι αν μοιάσουν στο μέλλον οι ακολουθούμενες πρακτικές, δεν μπορούμε να τις χαρακτηρίζουμε "μοντέλο Σουηδίας" π.χ. γιατί παραβλέπουμε, λανθασμένα εντελώς, την παράμετρο του χρόνου λήψης των αποφάσεων.
Προσωπικά, αυτή τη στιγμή, μπορώ να πω ότι είμαι αρκετά αισιόδοξος βλέποντας έναν πιο ορθολογικό αριθμό κρουσμάτων (ανακοινωμένων και υπολογιζόμενων). Η γυάλινη σφαίρα που θα μας κρατήσει ανέγγιχτους δεν υπάρχει, ειδικά απέναντι σε έναν ιο που θα φωλιάσει κάποια στιγμή περίπου στο 70% της ανθρωπότητας.
Κάτι ακόμα σημαντικό. Με οποιοδήποτε θέμα κι αν καταπιαστούμε, είτε σοβαρά είτε φορουμικά, είμαστε αξιόπιστοι μόνον όταν το αποπροσωποποιήσουμε. Αν σε κάθε συλλογιστικό βήμα φέρνουμε μπροστά μας οικεία πρόσωπα, καταστάσεις, τόπους, το χάσαμε το παιχνίδι. Το λέω αυτό γιατί όλοι μας (και πάλι απόλυτα το εννοώ) θα λέγαμε εντελώς διαφορετικά πράγματα αν το θύμα της πανδημίας ήταν έστω ένα μόνο. Ο γονιός μας , το παιδί μας, ο σύντροφός μας. Ας αφήσουμε λοιπόν την προσωποποίηση γιατί δεν αποτελεί επιχείρημα σοβαρό.
Και κάτι τελευταίο. Το παγκόσμιο κόλπο εδώ και χρόνια, τώρα και στο μέλλον, λέγεται καπιταλισμός. Μια λέξη είναι. Το τι σημασία θέλει κανείς να της δώσει εξαρτάται από τα γυαλιά που φοράει. Δεν θα αλλάξει όμως η ουσία της είτε την αγιοποιήσουμε είτε τη δαιμονοποιήσουμε. Η πανδημία οφείλεται σε αυτόν, τα αίτιά της παραμένουν άγνωστα λόγω αυτού, η θεραπεία και η πρόληψη πάλι μέσω αυτού θα προκύψουν. Το πώς θα είναι η νέα πραγματικότητα αυτός θα την ορίσει.
