Αλήθεια βρε Ζαποτέκο; Δεν γνωρίζεις ποιοί είναι αυτοί οι «Έλληνες» που διάβασαν την επιστολή του Γρηγορά; Διάβασε την επιστολή του Γρηγορά η Μαρία του Γελάση από τα Κοκκινοχώρια;Ζαποτέκος έγραψε: 14 Νοέμ 2024, 18:43 Του Αθανασίου Λεπεντρηνού εκ Κύπρου (Leone 414- 416)
Από την απαντητική επιστολή του Λεπεντρηνού στην επιστολή 44 του Γρηγορά , διαφαίνεται ο ενθουσιασμός του για την επιστολή που του απηύθυνε ο σοφός Γρηγοράς, της οποίας έγιναν κοινωνοί πολλοί Ἕλληνες της περιοχής του. Δεν περιορίστηκε μόνο στους ομοεθνείς του όμως, καθώς δηλώνει ότι οι Κύπριοι ως τρίγλωσσοι μπορούν με άνεση να μεταφράσουν στη γλώσσα των Σύρων και των Ιταλών.
Εκείνο ωστόσο που διακρίνει την Κύπρο στην εποχή του είναι το γεγονός ότι έχουν συρρεύσει εκεί σοφοί από όλην την οικουμένη, άρα εν αντιθέσει με την Αθήνα, τη Θήβα και την Πελοπόννησο που έχουν απωλέσει την παλαιά τους δόξα στη λογιοσύνη, τώρα η Κύπρος κατέχει τα σκήπτρα και αξίζει να μνημονεύεται ( εἰ λείπεται ἔτι τεκμήρια ἄττα τῆς πάλαι Ἑλλήνων εὐδαιμονίας… ) .
Στο τέλος της επιστολής του, διαφαίνεται η εχθρότητα για τους Λατίνους κατακτητές (περὶ τῆς ἰταλικῆς ὀφρύος διεξελθεῖν) αποφεύγει όμως να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες, καθώς κάτι τέτοιο θα τον έκανε να ξεπεράσει τα όρια μιας συνηθισμένης επιστολής.
(...)
Από την απαντητική επιστολή του Λεπεντρηνού, διαφαίνεται ο ενθουσιασμός του για την επιστολή που του απηύθυνε ο Γρηγοράς, της οποίας έγιναν κοινωνοί πολλοί Ἕλληνες της περιοχής του, Ο Λεπεντρηνός ικανοποιεί το φιλίστορον του αλληλογράφου του, ενώ στο τέλος της επιστολής του, διαφαίνεται η εχθρότητα για τους Λουζινιάν (περὶ τῆς ἰταλικῆς ὀφρυος διεξελθεῖν), αποφεύγει όμως να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες.
Άρα άλλοι οι Έλληνες και άλλοι οι Ρωμαίοι.Αντλώντας από τον κόσμο των φυτών, ο Γρηγοράς θυμάται το στρατηγό Φιλοποίμενα, τον οποίον οι Έλληνες ονόμασαν «ἔσχατον Ἑλλήνων ἅτε οὐδαμῇ τῆς Ἑλλήνων τύχης ἐπαγγελλομένης ἔτι βλαστήσειν ὅμοιον ἐν τοῖς ὀψιγόνοις…» (στ. 76-78) Αμέσως μετά, ο Γρηγοράς επισημαίνει ότι ο
Καντακουζηνός είναι ο ἔσχατος Ῥωμαίων σε μια εποχή που όλοι βλέπουν ότι η τύχη των Ρωμαϊκών πραγμάτων είναι σκληρή και φαίνεται να τρυγά καθετί καλό, μοιάζοντας με το δυνατό χέρι του ξυλοκόπου που αφαιρεί την ομορφιά και το κάλλος των δένδρων:
Κατὰ δὲ τὸν ἔγγιστα τρόπον καὶ ἡμεῖς τὴν ὠμότητα τῆς Ῥωμαίων τύχης ὁρῶντες κόπτουσαν ἀφειδῶς τὸν ἡμέτερον βίον καὶ χρόνον καὶ πᾶσαν τρυγῶντα φύσιν καλῶν καθάπερ δένδρων ὥραν καὶ κόμην ἐμβριθὴς ὑλοτόμου παλάμη, ἔσχατον σε τῶν Ῥωμαίων προσαγορεύομεν
(...)
Ζαποτέκο [και κάθε Ζαποτέκο] αν δεν έχεις μέχρι τώρα εντοπίσει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο [«Έλληνας» vs βάρβαρος] πρέπει να πάεις να σε κάποιο γιατρό να σε ελέγξει.Η αποστολή στέφθηκε με επιτυχία. Η πρεσβεία έφτασε στη Σερβία, όπου και παρέμεινε δέκα ημέρες. Οι συζητήσεις για τις σχέσεις Βυζαντινών-Σέρβων δεν περιγράφονται, όμως ο Γρηγοράς αναλώνεται στην περιγραφή της παραμυθίας που προσέφεραν στη χήρα του Ιωάννη, αλλά και σε μια καθόλου κολακευτική εικόνα των «Τριβαλλών» (Σέρβων), για να καταλήξει ότι τελικά είναι ευτυχής που δε γεννήθηκε βάρβαρος, αλλά Έλλην *.
* τὸ γ’ ἑαυτὸν μακαρίζειν έκθύμως, ὅτι μὴ βάρβαρος ἀλλ’ Ἕλλην γεγένηται.
(...)
Μετά τον εορτασμό, συνέχισαν την πορεία και έφτασαν στην περιοχή των Τριβαλλῶν, όπου συνάντησαν την πεθερά του Σέρβου βασιλιά , η οποία θρηνούσε και ολοφυρόταν για το χαμό του συζύγου της. Οι πρέσβεις με παραμυθητικούς λόγους κατάφεραν να ηρεμήσουν κάπως τη γυναίκα. Μετά από δέκα ημέρες, η πρεσβεία ολοκληρώθηκε και τότε ο Σέρβος βασιλιάς τους απέδωσε τιμές για να τους ξεπροβοδίσει και αυτούς, αλλά και την πεθερά του. Ωστόσο, οι τιμές δεν ικανοποίησαν το Γρηγορά, ο οποίος ένιωσε τυχερός επειδή γεννήθηκε Έλλην και όχι βάρβαρος . Μάλιστα, αισθάνθηκε ευδαιμονία συγκρίνοντας τα βαρβαρικά ήθη με τα βυζαντινά και το βυζαντινό αυτοκράτορα που αποτελεί εἰκόνα Θεοῦ και είναι η προσωποποίηση της αρετής, με το βάρβαρο ηγεμόνα, ο οποίος ομοιάζει με ένα σκαθάρι που απλώς ντύθηκε πλούσια!
