Τώρα είναι το σοκ της απώλειας. θα καταλαγιάσει με τον καιρό και θα μείνει η ανάμνηση.περαστική έγραψε: 23 Δεκ 2021, 19:34Τι να παρεξηγήσω... Το πάγωμα και το γέλιο είναι άμυνα. Όπως ακριβώς τα λες. Σήμερα με το που πήγα δουλειά έσφιξα τα δόντια γιατί συγκρατούσα δάκρυα. Παίζει να μπήκα με κατακόκκινα μάτια. Λέω καλημέρα. Μου απαντάει μια supervisor "τι καλημέρα με το ζόρι είναι αυτή καλέ;".. ψιλογελάω. Μετά πάω στην υπεύθυνη των sup, επειδή πρώτη φορά θα λείψω απ' την δουλειά, και της λέω, ποιόν ειδοποιούμε ότι θα λείψουμε; Με το που με ρωτάει τον λόγο απουσίας και της τον λέω, τον ακούει η sup και απαντάει "αα, τώρα εξηγούνται όλα, συλλυπητήρια αγάπη μου". Μετά μάλλον ενημερώνουν κι' άλλην υπάλληλο για τον λόγο που θα λείψω. Σε όλη την βάρδια καταπίνω δάκρυα και λυγμούς και τις τελευταίες εικόνες του παππού μου. Προσπαθώ να βρίσκομαι συνέχεια με κόσμο, να ξεχνιέμαι, να γελάω. Την ώρα που ρωτάω την υπάλληλο τι κάνει και ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ εκείνη μου λέει συλλυπητήρια. Λέω ντάξει, τώρα παίζει και να σκέφτεται πως είμαι καμιά αναίσθητη μα ο πραγματικός πόνος είναι ΒΟΥΒΟΣ.ΓΑΛΗ έγραψε: 23 Δεκ 2021, 19:24Θα το αντέξεις βρε μάτια μου. Και αν αύριο δεις κάποιους να γελούν στον καφέ ή το τραπέζι μετά την κηδεία, μην το παρεξηγήσεις. Είναι ο πιο φυσικός τρόπος άμυνας στην απουσία.περαστική έγραψε: 23 Δεκ 2021, 19:11
Χθες το βράδυ φούσκωσαν τα μάτια από το κλάμα. Όταν κατάφερα να κοιμηθώ είδα έναν εφιάλτη με τον παππού μου. Ήταν στο αναπηρικό του στο δωμάτιο του σπιτιού του και κάτι γύρισε και μου είπε, εμένα και στην γιαγιά μου. Τώρα που πέρασαν οι ώρες δεν μπορώ να το θυμηθώ
Προσπαθώ να μην κλαίω καθόλου μπροστά της και να μην κουβεντιάζουμε για το θέμα. Δεν ξέρω πώς θα αντέξω αύριο στην κηδεία. Χθες στο νοσοκομείο λίγο πριν πεθάνει που τον είδα, ξέσπασα σε κλάμματα και με παρηγορούσε η φίλη της. Να φανταστείς εγώ κλαίω σε κηδεία άκυρων και μισώ τις κηδείες. Ας περάσει και η αυριανή μέρα...![]()
Σόρρυ που σας τα γράφω όλα αυτά τέτοιες μέρες κιόλας και μαυρίζω και το θέμα αλλά με βοηθάει και μένα να ξεσπάω.
Υπομονή και κουράγιο.
