Ρουπακιάς : ο πρώην δολοφόνος του Παύλου Φύσσα

[vatraxos]

Δε θέλω να σας ρίξω στα βαθιά, αλλά έχει δίκιο.

Φαντάζομαι καταλαβαίνεις ότι θα σου ζητήσουμε περισσότερα. Για λέγε.

Από τη στιγμή που ο κατηγορούμενος για το Χ έγκλημα καταδικάζεται, αποκτά την ιδιότητα του κρατουμένου. Για την πολιτεία και δη για τα θεσμικά της όργανα (π.χ. πρωθυπουργός, τυχαίο παράδειγμα), αντιμετωπίζεται ως τέτοιος κι όχι ως δολοφόνος, βιαστής κλπ.

Κι αυτό διότι η ποινή επιβάλλεται για να αντισταθμίσει το έγκλημα (εξ ου και ειδεχθέστερα εγκλήματα τιμωρούνται με μεγαλύτερη ποινή) και να "ισοφαρίσει" την εγκληματική πράξη.
Γι αυτό το λόγο, μετά την έκτιση της ποινής, ο κρατούμενος επιστρέφει κάνοντας "reset" από ποινικής άποψης, αναφορικά με το έγκλημά του. Εκεί δηλαδή, τελειώνει η ποινική του μεταχείριση και αποδίδεται άσπιλος ξανά στην κοινωνία.

Όλα αυτά βέβαια, θεωρητικά μεν, αλλά επαναλαμβάνω, κατ΄αυτό τον τρόπο οφείλεται να αντιμετωπίζεται ο κάθε ένας που εκτίει ποινή, έστω από τους θεσμικούς φορείς.

Το "βαρυποινίτης", εδώ χρησιμοποιείται τρόπον τινά ως εξειδίκευση της ιδιότητας του κρατουμένου (δε γίνεται να είσαι βαρυποινίτης και να μην κρατείσαι) αλλά με το ίδιο νόημα ως προς την αντιμετώπιση, στο συγκεκριμένο παράδειγμα, του Κουφοντίνα.

Υ.Γ. Οι θύελλες που αναφέρει ο Παπατζών, αφορούν στο πώς βλέπει ο καθένας εδώ μέσα την κάθε χωριστή περίπτωση, ανάλογα με τις ιδεολογικές καταβολές του. Όμως επειδή αυτό που μόλις περιέγραψα είναι εντελώς ουδέτερο (είτε αφορά στο Ρουπακιά, είτε στον Κουφοντίνα), αμφιβάλλω πολύ αν θα ανεμίσει, έστω, το τσουλούφι μου

[Prepon]

Δε θέλω να σας ρίξω στα βαθιά, αλλά έχει δίκιο.

Φαντάζομαι καταλαβαίνεις ότι θα σου ζητήσουμε περισσότερα. Για λέγε.

αυτή τη στιγμή δεν είναι τρομοκράτης ο κουφοντίνας. Δε νομίζω να διαφωνεί κανείς.

Και μια στιγμή μετά την τελευταία του εκτέλεση , πάλι εκείνη τη στιγμή δεν ήταν τρομοκράτης.

Αυτή πρέπει να είναι η λογική σου;

[mao mao]

Φαντάζομαι καταλαβαίνεις ότι θα σου ζητήσουμε περισσότερα. Για λέγε.

αυτή τη στιγμή δεν είναι τρομοκράτης ο κουφοντίνας. Δε νομίζω να διαφωνεί κανείς.

Δηλαδή αν κάποιος βιάσει ένα παιδάκι, μόλις καταδικαστεί παύει να είναι παιδεραστής; Δεν έχω καταλάβει. Τίθεται η καταδίκη ως όριο και "ξεπλένει" την προηγούμενη κατάσταση;

Το δολοφόνος ή το βιαστής έχουν να κάνουν με στιγμιαίες πράξεις . Πχ ο κουφοντίνας είναι ο δολοφόνος του Μπακογιάννη. Αυτό δεν αλλάζει. Αλλά αυτή τη στιγμή που μιλάμε δεν είναι τρομοκράτης.

[vatraxos]

https://www.protothema.gr/greece/articl ... oseis-tou/

Κλέων Γρηγοριάδης: Ο Λιγνάδης μας εξιστορούσε τις ανατριχιαστικές φαντασιώσεις του

Ορίστε, θα βγάλει σωστό τον Άδωνι. Πώς στο διάκο ήξεραν όλοι ότι ήταν (έστω ενδυνάμει) παιδέρας ο Λιγνάδης και δεν έκαναν τίποτε;

Κι εδώ μαλακίες λέει ο Κλέων, άσχετο αν υπάρχει κάποιο παραθυράκι του Νόμου (βατραχάκι, ελάμπορειτ πλιζ).

edit: Α, σημειολογικά; Μάιστα.

Θα σου πω αυτό που είπε και ο ίδιος όταν του ζητήθηκε να διευκρινίσει.

Είναι άλλο πράγμα να σου διηγείται κάποιος ερωτικές φαντασιώσεις με ανηλίκους και άλλο να έχεις, έστω σοβαρές ενδείξεις ότι τις πραγματώνει.
Στην πρώτη περίπτωση τι θα πας να πεις σε ένα εισαγγελέα;

[Prepon]

Δε θέλω να σας ρίξω στα βαθιά, αλλά έχει δίκιο.

Φαντάζομαι καταλαβαίνεις ότι θα σου ζητήσουμε περισσότερα. Για λέγε.

Από τη στιγμή που ο κατηγορούμενος για το Χ έγκλημα καταδικάζεται, αποκτά την ιδιότητα του κρατουμένου. Για την πολιτεία και δη για τα θεσμικά της όργανα (π.χ. πρωθυπουργός, τυχαίο παράδειγμα), αντιμετωπίζεται ως τέτοιος κι όχι ως δολοφόνος, βιαστής κλπ.

Κι αυτό διότι η ποινή επιβάλλεται για να αντισταθμίσει το έγκλημα (εξ ου και ειδεχθέστερα εγκλήματα τιμωρούνται με μεγαλύτερη ποινή) και να "ισοφαρίσει" την εγκληματική πράξη.
Γι αυτό το λόγο, μετά την έκτιση της ποινής, ο κρατούμενος επιστρέφει κάνοντας "reset" από ποινικής άποψης, αναφορικά με το έγκλημά του. Εκεί δηλαδή, τελειώνει η ποινική του μεταχείριση και αποδίδεται άσπιλος ξανά στην κοινωνία.

Όλα αυτά βέβαια, θεωρητικά μεν, αλλά επαναλαμβάνω, κατ΄αυτό τον τρόπο οφείλεται να αντιμετωπίζεται ο κάθε ένας που εκτίει ποινή, έστω από τους θεσμικούς φορείς.

Το "βαρυποινίτης", εδώ χρησιμοποιείται τρόπον τινά ως εξειδίκευση της ιδιότητας του κρατουμένου (δε γίνεται να είσαι βαρυποινίτης και να μην κρατείσαι) αλλά με το ίδιο νόημα ως προς την αντιμετώπιση, στο συγκεκριμένο παράδειγμα, του Κουφοντίνα.

Υ.Γ. Οι θύελλες που αναφέρει ο Παπατζών, αφορούν στο πώς βλέπει ο καθένας εδώ μέσα την κάθε χωριστή περίπτωση, ανάλογα με τις ιδεολογικές καταβολές του. Όμως επειδή αυτό που μόλις περιέγραψα είναι εντελώς ουδέτερο (είτε αφορά στο Ρουπακιά, είτε στον Κουφοντίνα), αμφιβάλλω πολύ αν θα ανεμίσει, έστω, το τσουλούφι μου

Τον ίδιο με τους παιδεραστές;
Όποιος από αυτούς φυλακιστεί σταματά να είναι παιδεραστής;

[Kauldron]

Οι νεοδημοκράτες γιατί συνδέουν το θέμα με την παιδεραστία, άραγες?

[ST48410]

Από τη στιγμή που ο κατηγορούμενος για το Χ έγκλημα καταδικάζεται, αποκτά την ιδιότητα του κρατουμένου. Για την πολιτεία και δη για τα θεσμικά της όργανα (π.χ. πρωθυπουργός, τυχαίο παράδειγμα), αντιμετωπίζεται ως τέτοιος κι όχι ως δολοφόνος, βιαστής κλπ.

1. Δεν ξέρω τι σημαίνουν στην πράξη τα παραπάνω. Τι σημαίνει δηλαδή ότι κάποιος αντιμετωπίζεται ως δολοφόνος ή ως κρατούμενος; Έχει κάποια διαφορά αυτό;

2. Πως αποδίδεται κάποιος άσπιλος στην κοινωνία; Ότι έχει πληρώσει το καταλαβαίνω αλλά άσπιλος; Δηλαδή για περιπτώσεις βιαστών ή παιδεραστών δεν υπάρχουν μέτρα σε άλλες χώρες δια βίου που τους συνοδεύουν και μετά την έκτιση της ποινής; Πολύ θεωρητικό μου ακούγεται αυτό.

3. Ειδικά στην περίπτωση ανθρώπου που δεν έχει ζητήσει συγνώμη και δεν έχει δείξει μεταμέλεια τα παραπάνω ακούγονται ακόμη πιο ακραία.

[Winston Smith]

αυτή τη στιγμή δεν είναι τρομοκράτης ο κουφοντίνας. Δε νομίζω να διαφωνεί κανείς.

Δηλαδή αν κάποιος βιάσει ένα παιδάκι, μόλις καταδικαστεί παύει να είναι παιδεραστής; Δεν έχω καταλάβει. Τίθεται η καταδίκη ως όριο και "ξεπλένει" την προηγούμενη κατάσταση;

Το δολοφόνος ή το βιαστής έχουν να κάνουν με στιγμιαίες πράξεις . Πχ ο κουφοντίνας είναι ο δολοφόνος του Μπακογιάννη. Αυτό δεν αλλάζει. Αλλά αυτή τη στιγμή που μιλάμε δεν είναι τρομοκράτης.

Όταν λες στιγμιαίες, από ποια διάρκεια και κάτω; Ένας κατά συρροή δολοφόνος κάνει μια μη-στιγμιαία πράξη; Και αν ναι, σταματάει να είναι κατα συρροή και γίνεται σκέτο δολοφόνος όταν φυλακιστεί;

[vatraxos]

Τον ίδιο με τους παιδεραστές;
Όποιος από αυτούς φυλακιστεί σταματά να είναι παιδεραστής;

Εγώ το είπα, θα σας ρίξω στα βαθιά.

Αυτός που ασελγεί σε ανηλίκους, αντιμετωπίζει την ανάλογη κατηγορία. Δικάζεται, κρίνεται και καταδικάζεται στην έκτιση ορισμένης ποινής. Από τη στιγμή εκείνη, παύει να έχει την ιδιότητα του παιδεραστή και αποκτά την ιδιότητα του κρατουμένου. Εκτίοντας την ποινή του, δεν είναι ούτε παιδεραστής, ούτε κρατούμενος.

Όλα αυτά, επαναλαμβάνω, θεωρητικά. Δε θα σταματήσουμε να τον λέμε παιδεραστή στις συζητήσεις μας εδώ μέσα. Το νήμα αφορά σε ομιλία βουλευτή στο κοινοβούλιο με απεύθυνση σε πολύ συγκεκριμένο θεσμικό πρόσωπο. Στον πρωθυπουργό.

[runner]

Ο Ρουπακιάς δηλώνει ότι μετάνοιωσε, ο Κουφοντίνας όχι.

Ε, εντάξει τότε.
Αφού δήλωσε ότι μετανιώνει να τον βγάλουμε και από τη φυλακή τον άνθρωπο.

[stella]

https://www.protothema.gr/greece/articl ... oseis-tou/

Κλέων Γρηγοριάδης: Ο Λιγνάδης μας εξιστορούσε τις ανατριχιαστικές φαντασιώσεις του

Ορίστε, θα βγάλει σωστό τον Άδωνι. Πώς στο διάκο ήξεραν όλοι ότι ήταν (έστω ενδυνάμει) παιδέρας ο Λιγνάδης και δεν έκαναν τίποτε;

Κι εδώ μαλακίες λέει ο Κλέων, άσχετο αν υπάρχει κάποιο παραθυράκι του Νόμου (βατραχάκι, ελάμπορειτ πλιζ).

edit: Α, σημειολογικά; Μάιστα.

Θα σου πω αυτό που είπε και ο ίδιος όταν του ζητήθηκε να διευκρινίσει.

Είναι άλλο πράγμα να σου διηγείται κάποιος ερωτικές φαντασιώσεις με ανηλίκους και άλλο να έχεις, έστω σοβαρές ενδείξεις ότι τις πραγματώνει.
Στην πρώτη περίπτωση τι θα πας να πεις σε ένα εισαγγελέα;

Αν ακούσεις πως κάποιος θέλει να αυτοκτονήσει, το σκέφτεται τέλος πάντων κτλ, νομίζω πως έχεις ηθική υποχρέωση να ενημερώσεις τους δικούς του, τους φορείς, ξερωγω το περιβάλλον του.

Τώρα στην περίπτωση του Λιγνάδη, ακούς εσύ ότι ο άλλος καυλώνει και θα ήθελε να κάνει όργια με ανήλικα και τόσα ακόμη, πώς αντιδράς; Τι του λες; Τον ακούς έτσι, "νομιμοποιώντας" τον γι' αυτά που λέει; Ή τουλάχιστον του λες κατάμουτρα ότι είναι άρρωστος και επικίνδυνος, ενημερώνεις τους γύρω (στο σχολείο, στο θέατρο, παντού) και δεν συνεργάζεσαι με τέτοιον άνθρωπο της Τέχνης;

Εγώ αν άκουγα στο γραφείο ότι ο διπλανός μου ορέγεται μικρά παιδιά, ε δεν θα μπορούσα να το αγνοήσω επειδή δεν τα πηδάει μπροστά μου.

Για το άλλο θέμα, θεωρητικά έχεις δίκιο. Και πάλι, θεωρητικά.

[Λίνο Βεντούρα]

Δε θέλω να σας ρίξω στα βαθιά, αλλά έχει δίκιο.

Φαντάζομαι καταλαβαίνεις ότι θα σου ζητήσουμε περισσότερα. Για λέγε.

Από τη στιγμή που ο κατηγορούμενος για το Χ έγκλημα καταδικάζεται, αποκτά την ιδιότητα του κρατουμένου. Για την πολιτεία και δη για τα θεσμικά της όργανα (π.χ. πρωθυπουργός, τυχαίο παράδειγμα), αντιμετωπίζεται ως τέτοιος κι όχι ως δολοφόνος, βιαστής κλπ.

Κι αυτό διότι η ποινή επιβάλλεται για να αντισταθμίσει το έγκλημα (εξ ου και ειδεχθέστερα εγκλήματα τιμωρούνται με μεγαλύτερη ποινή) και να "ισοφαρίσει" την εγκληματική πράξη.
Γι αυτό το λόγο, μετά την έκτιση της ποινής, ο κρατούμενος επιστρέφει κάνοντας "reset" από ποινικής άποψης, αναφορικά με το έγκλημά του. Εκεί δηλαδή, τελειώνει η ποινική του μεταχείριση και αποδίδεται άσπιλος ξανά στην κοινωνία.

Όλα αυτά βέβαια, θεωρητικά μεν, αλλά επαναλαμβάνω, κατ΄αυτό τον τρόπο οφείλεται να αντιμετωπίζεται ο κάθε ένας που εκτίει ποινή, έστω από τους θεσμικούς φορείς.

Το "βαρυποινίτης", εδώ χρησιμοποιείται τρόπον τινά ως εξειδίκευση της ιδιότητας του κρατουμένου (δε γίνεται να είσαι βαρυποινίτης και να μην κρατείσαι) αλλά με το ίδιο νόημα ως προς την αντιμετώπιση, στο συγκεκριμένο παράδειγμα, του Κουφοντίνα.

Υ.Γ. Οι θύελλες που αναφέρει ο Παπατζών, αφορούν στο πώς βλέπει ο καθένας εδώ μέσα την κάθε χωριστή περίπτωση, ανάλογα με τις ιδεολογικές καταβολές του. Όμως επειδή αυτό που μόλις περιέγραψα είναι εντελώς ουδέτερο (είτε αφορά στο Ρουπακιά, είτε στον Κουφοντίνα), αμφιβάλλω πολύ αν θα ανεμίσει, έστω, το τσουλούφι μου

Αυτή η αμπελοφιλοσοφικό παρλαπιπα δεν βγάζει νόημα.
Η ιδιότητα του δολοφόνου δεν αλλάζει αν καταδικαστεί αλλά αν και μόνον αθωωθεί σε δεύτερο χρόνο, ενώ είχε ήδη καταδικαστεί προηγούμενος για τον φόνο όποτε και απέκτησε την ιδιότητα αυτή.

Το ότι το κράτος αντιμετωπίζει τον κρατούμενο ως τέτοιον δεν αλλάζει κάτι στην ιδιότητα του. (Δηλαδή πώς αντιμετωπίζει το κρατος έναν δολοφόνο, οπως λες;)
Επίσης δεν αντιμετωπίζονται όλοι οι κρατούμενοι το ίδιο.

[Winston Smith]

Από τη στιγμή που ο κατηγορούμενος για το Χ έγκλημα καταδικάζεται, αποκτά την ιδιότητα του κρατουμένου. Για την πολιτεία και δη για τα θεσμικά της όργανα (π.χ. πρωθυπουργός, τυχαίο παράδειγμα), αντιμετωπίζεται ως τέτοιος κι όχι ως δολοφόνος, βιαστής κλπ.

1. Δεν ξέρω τι σημαίνουν στην πράξη τα παραπάνω. Τι σημαίνει δηλαδή ότι κάποιος αντιμετωπίζεται ως δολοφόνος ή ως κρατούμενος; Έχει κάποια διαφορά αυτό;

2. Πως αποδίδεται κάποιος άσπιλος στην κοινωνία; Ότι έχει πληρώσει το καταλαβαίνω αλλά άσπιλος; Δηλαδή για περιπτώσεις βιαστών ή παιδεραστών δεν υπάρχουν μέτρα σε άλλες χώρες δια βίου που τους συνοδεύουν και μετά την έκτιση της ποινής; Πολύ θεωρητικό μου ακούγεται αυτό.

3. Ειδικά στην περίπτωση ανθρώπου που δεν έχει ζητήσει συγνώμη και δεν έχει δείξει μεταμέλεια τα παραπάνω ακούγονται ακόμη πιο ακραία.

Το 3 είναι σωστό. Σίγουρα δεν μπορεί να απαιτηθεί από την κοινωνία να αντιμετωπίζει κάποιον σαν άσπιλο όταν δεν έχει δείξει μεταμέλεια για τα εγκλήματά του απέναντί της, εξ ορισμού δεν έχει κάνει κανένα reset. Αν έχει δείξει, τότε έχει μια λογική αυτό που λέει ο βάτραχος, έστω και σε θεωρητική βάση.

[ΑΛΟΓΟΜΟΥΡΗΣ]

Δε θέλω να σας ρίξω στα βαθιά, αλλά έχει δίκιο.

το καταλαβαίνω
από την άποψη ότι πλέον δεν "τρομοκρατεί" αλλά βρίσκεται στη φυλακή
βέβαια δεν αποκλείεται από κανέναν φυσικό νόμο να ξαναεπανέλθει στην "ενεργό δράση"

αλλά δολοφόνος θα είναι μέχρι να πεθάνει, είναι μια "ιδιότητα" που δεν μπορεί να απωλέσει, διότι οι πράξεις του δεν γίνεται αναιρεθούν
το τρομοκράτης όμως αναφέρεται σε παροντική δράση, πράγμα που δεν ισχύει αυτή τη στιγμή

[vatraxos]

Από τη στιγμή που ο κατηγορούμενος για το Χ έγκλημα καταδικάζεται, αποκτά την ιδιότητα του κρατουμένου. Για την πολιτεία και δη για τα θεσμικά της όργανα (π.χ. πρωθυπουργός, τυχαίο παράδειγμα), αντιμετωπίζεται ως τέτοιος κι όχι ως δολοφόνος, βιαστής κλπ.

1. Δεν ξέρω τι σημαίνουν στην πράξη τα παραπάνω. Τι σημαίνει δηλαδή ότι κάποιος αντιμετωπίζεται ως δολοφόνος ή ως κρατούμενος; Έχει κάποια διαφορά αυτό;

2. Πως αποδίδεται κάποιος άσπιλος στην κοινωνία; Ότι έχει πληρώσει το καταλαβαίνω αλλά άσπιλος; Δηλαδή για περιπτώσεις βιαστών ή παιδεραστών δεν υπάρχουν μέτρα σε άλλες χώρες δια βίου που τους συνοδεύουν και μετά την έκτιση της ποινής; Πολύ θεωρητικό μου ακούγεται αυτό.

3. Ειδικά στην περίπτωση ανθρώπου που δεν έχει ζητήσει συγνώμη και δεν έχει δείξει μεταμέλεια τα παραπάνω ακούγονται ακόμη πιο ακραία.

Στην πράξη σημαίνουν ότι οποιαδήποτε αναφορά σε αυτούς, γίνεται με τη συγκεκριμένη ιδιότητα. Αυτό είναι το τυπικό (και ουσιαστικό ως ένα βαθμό). Ασφαλώς και έχει διαφορά διότι αν εξακολουθεί να προσδιορίζεται με την παραβατική του ιδιότητα, τότε εμμέσως αναγνωρίζουμε ότι εξακολουθεί να τη διατηρεί ακόμα και όσο εκτίει την ποινή του.

Αποδίδεται άσπιλος υπό την έννοια ότι πληρώνει ένα τίμημα για την πράξη του και ρεφάρει κοινωνικά. Άλλωστε, το έχω γράψει πολλές φορές, η ποινή έχει την έννοια του σωφρονισμού και όχι της εκδίκησης. Θεωρητικά πάντα Τώρα, τι συμβαίνει αλλού και κατά πόσο περάν μίας ποινής φυλάκισης υπάρχουν επιπρόσθετες ποινές άλλης μορφής, δεν το ξέρω. Αναφέρομαι στο τι ισχύει στην Ελλάδα.

Είναι αδιάφορο το τι πιστεύει ο καθένας, καθώς ουδείς διώκεται για τις ιδέες του. Αν δηλαδή ο εγκληματίας δηλώνει μεν αμετανόητος αλλά μετά την έκτιση της ποινής του δεν παραβεί ξανά το νόμο, τότε δε βλάπτει κανέναν. Σε διαφορετική περιπτωση, θα έπρεπε ως όρος για την απόλυση ενός κρατουμένου να είναι και η υπογραφή δήλωσης μετανοίας.