Δεν νομίζω ότι η πολιτιστική προσαρμογή ήταν το βασικό πρόβλημα, αλλά στις αποφάσεις βάρυνε το οικονομικό σκέλος της υπόθεσης. Φυσικά, δεν μπορούν αυτά τα δύο να διαχωριστούν πλήρως, αφού μια αλλαγή στη νοοτροπία, πιο φοβική, με κοινωνικές αποστασιοποιήσεις κλπ, εκ των πραγμάτων ακουμπά και τη σφαίρα της οικονομίας. Και αυτό πέρα από καραντίνες, λοκντάουν κλπ.foscilis έγραψε: 29 Οκτ 2020, 10:28
Κεντρική γραμμή ήταν η ελαχιστοποίηση των μέτρων γενικότερα. Ότι καλύτερα YOLO όσο πάει παρά να αναγκαστούν οι Ευρωπαίοι (επιχειρήσεις και πολίτες) να προσαρμοστούν σε μία "ξένη πολιτισμικά" πραγματικότητα, να αναγνωρίσουν ουσιαστικά ότι κοιτάνε 1-2 χρόνια με πολύ κακά πράγματα τα οποία κανονικά συμβαίνουν μόνο στην τηλεόραση. Μόνο που ο ιός δεν ενδιαφέρεται τι γνώμη έχεις για τη συμβατότητά του με τον τρόπο ζωής σου.
Ναι οκ, δεν μπορεί να λειτουργήσει τόσο καλά αυτή η αναλογία, διότι στον πόλεμο υπάρχει διαφορετικό επίπεδο κινδύνου. Οι νέοι άντρες είναι στην πρώτη γραμμή και έχουν τις μεγαλύτερες πιθανότητες να γίνουν τροφή για τα σημερινά όπλα μαζικής καταστροφής, ένας κίνδυνος που επηρεάζει και τους αμάχους, αν αποφασίσει ο εχθρός να ρίξει ένα πύραυλο στην Χ πόλη. Επίσης, όλη η χώρα θα αντιμετωπίσει εξίσου την καταστροφή από μια ενδεχόμενη κατοχή του εχθρού κλπ.foscilis έγραψε: 29 Οκτ 2020, 10:28 Η πλησιέστερη αναλογία που μπορώ να σκεφτώ είναι να σου κηρύσσει πόλεμο μια ξένη δύναμη, να κάνεις γενική επιστράτευση, να κερδίζεις την πρώτη μάχη σε κάποια γωνία του μετώπου και μετά να λες "ωραία, τους έχουμε, αποσυναρμολογήστε όλοι τα όπλα σας παραδώστε τα και πίσω στις δουλειές μας γιατί οι νίκες δεν τρώγονται" χωρίς ο αντίπαλος να έχει συνηθηκολογήσει ή δώσει την παραμικρή αφορμή να πιστεύεις ότι σταματάει την επίθεση σε όλο το υπόλοιπο μέτωπο. Εννοείται ότι στη συνέχεια θα σε πάει τρένο γιατί θα πρέπει να επιστρατεύσεις εκ νέου τον πληθυσμό σου και από χειρότερη θέση τόσο πρακτικά όσο και ψυχολογικά (του είπες περήφανα ότι έληξε το θέμα).
Στη φάση του ιού, οι νέοι δεν θεωρούν ότι βράζουν στο ίδιο καζάνι με τους ηλικιωμένους, γι' αυτό και αδιαφορούν. Σε χώρες με υψηλό επίπεδο σταρχιδισμού όπως η δική μας, αυτό ενδεχομένως να συμβαίνει σε μεγαλύτερη βαθμό. Όλοι καταλαβαίνουν ότι ένα πήξιμο στα νοσοκομεία θα επηρεάσει άπαντες,από τον πολυτραυματία τροχαίου μέχρι εκείνον όπου έχει κανονίσει μια εγχείρηση ρουτίνας, που όμως είναι σημαντική, αλλά αυτοί που είναι κάτω των 40 δε δίνουν μεγάλη σημασία σε αυτή την πιθανότητα, νιώθουν άτρωτοι.
Οπότε αδιαφορούν για τα μέτρα σε κάποιο βαθμό, ανάλογα και με τη χώρα και το επίπεδο παιδείας της. Στη Λαμία δεν υπήρξε σχεδόν ούτε ένα νεολαιίστικο μαγαζι (απ αυτά που μαζεύουν κόσμο), που να μην έφαγε το πρόστιμο για συνωστισμό κλπ. Χθες στη Θεσσαλονίκη, όπου γίνεται της πουτάνας, τα μπαράκια ήταν πήχτρα από "παιδιά" που διασκέδαζαν, πριν το γενικό λοκντάουν, οπότε θα μετακομίσουν από τα μπαράκια στις πλατείες για να συνεχίσουν τα πάρτι.