Η ποινή της εξορίας στην Ελλάδα

[wooded glade]

Στο τεύχος του Μαϊου 2021 της "Εικονογραφημένης Ιστορίας" που κυκλοφορεί διαβάζω για τις εξορίες και τους εξόριστους στην Ελλάδα από την αρχαία εποχή, που έχει ειδικό αφιέρωμα.
Ξεκινάει από την αρχαιότητα με τον Αριστείδη και τη ναυμαχία της Σαλαμίνος και φτάνει μέχρι τη νεώτερη εποχή με τα γνωστά ξερονήσια.

Στη Ελλάδα του 20 αιώνος οι εξορίες ξεκίνησαν το 1929 με το ιδιώνυμο που ψήφισε ο φιλελεύθερος Ελευθέριος Βενιζέλος.
Στη συνέχεια τελειοποίησε την νομοθεσία ο Ιωάννης Μεταξάς και μετά τον πόλεμο πήρε βέβαια τη μεγαλύτερη του ένταση το φαινόμενο, αφού είχαμε τα εμφυλιοπολεμικά γεγονότα του συμμοριτοπολέμου.
Από το 1955 και μετά σταδιακά καταργήθηκαν οι εξορίες. Το 1968 έδωσε οριστικό τέλος ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ο οποίος αφού πρώτα απελευθέρωσε όλους τους δικούς του πολιτικούς κρατουμένους, έδωσε αμνηστία και σε όλους τους άλλους. Αλλά οι κρατούμενοι τους οποίους αμνήστευσε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος δεν ήταν πιά εξόριστοι, ήταν διάφορες κατηγορίες πολιτών που εξέτιαν ποινές που τους επέβαλε η τακτική Δικαιοσύνη - μεταξύ αυτών και ο δολοφόνος του Χρήστου Λαδά.

Όλοι λένε τώρα "τι κακό που είναι οι εξορίες", "τόποι μαρτυρίων" και τέτοια.
Δεν το εξετάζουν όμως και από την οπτική γωνία του κράτους και της δημοσίας τάξεως.
Υπήρχε κάποιος κίνδυνος και έπρεπε να αρχίσουμε τις εξορίες ;
Επρόκειτο για ένα υπερβολικό μέτρο ή επρόκειτο για ένα αναγκαίο μέτρο ;
Ή μήπως επρόκειτο για κάτι μεταξύ υπερβολικού μέτρου και αναγκαίου μέτρου ;

Η γνώμη μου είναι ότι ειδικά για την περίοδο 1945-1955 ήταν αναγκαίο.
Αλλά και σήμερα τείνει να είναι αναγκαίο. Έχουμε τους "πυρήνες τις φωτιάς", διάφορους άλλους βομβιστές και εμπηρηστές και δεν αποκλείεται στο μέλλον και τζιχαντιστές ή της Χαμάς.
Πρέπει λοιπόν μάλλον να τους στέλνουμε στη Γυάρο όλους αυτούς.

Με το ΚΚΕ που δήθεν και καλά διαμαρτύρεται γι αυτά, θα είχαμε γκουλάγκ και άγιος ο θεός αν ήταν κυβέρνηση.