Το θυμάμαι ακόμα που χωρίς καν να σε ξέρω, με το που έμαθα τι έγινε ήμουνα χάλια για μέρες, μες την θλίψη και τα νεύρα και καθόμουνα και έψαχνα για σένα, τι και πώς έγινε, έβαζα να ακούω τα τραγούδια σου... Δεν ξέρω γιατί με επηρέασε τόσο. Σαν να ήσουν δικός μου άνθρωπος. Θυμάμαι τότε ο μπαμπάς μου νόμιζε πως είχα πάθει κάποια ερωτική απογοήτευση, ή δεν τα πήγαινα καλά στα μαθήματα και γι' αυτό ήμουνα τόσο σκατά. Τι να του πω κιόλας... Πολλές φορές απορώ και μαζί μου. Όπως έγινε και με τον Μητροπάνο, ή όταν πήγα μια φορά σε κηδεία ατόμου που δεν τον είχα δει ποτέ (για συμπαράσταση φίλης) και όχι μόνο έβαλα τα κλάματα, αλλά το σκεφτόμουνα για μέρες.
Γιατί ρε Παντελή;
Λες και το ήξερες.
Χτυπάνε οι καμπάνες...
