Ήταν το Βυζάντιο Ελληνικό;

[Pertinax]

Γεώργιος ο Κύπριος: Μπορείς να συζητήσεις με άλλους την υποτιθέμενη μεμονωμένη (!) πεποίθηση του Γεώργιου του Κύπριου ότι οι αρχαίοι εθνοτικοί Καππαδόκες ήταν/έγιναν εθνοτικοί Έλληνες (!!!!!). Βασικά αυτή η ερμηνεία εκτός από παράλογη και αντιβυζαντινή δεν ακολουθεί την πηγή:

ὅτι καὶ οἰκήτορας ἐφάνη πλουτίσασα τὸ ἀνέκαθεν Ἕλληνας, γένος ἀφοσιωμένον τῇ τῶν λόγων φύσει.

Το χωρίο υποστηρίζει ότι η Καππαδοκία κοσμήθηκε «ανέκαθεν» με κατοίκους «Έλληνες», αυτό το «γένος» που είναι αφοσιωμένο στις σκέψεις.
Το «γένος» έχει και τη σημασία της κοινωνικής ομάδας (και δεν μπορείς να το αρνηθείς) και οι «Έλληνες» είναι και οι ελληνιστές λόγιοι (δεδομένο) που βέβαια είναι αφοσιωμένοι στις σκέψεις. Πουθενά δεν ορίζονται αυτοί οι «Έλληνες» ως οι αρχαίοι εθνοτικοί Έλληνες (π.χ οι Έλληνες είναι το γένος (εθνότητα) που δημιούργησε την φιλοσοφία).

Επίσης, πουθενά στο συγκεκριμένο χωρίο αυτοί οι Έλληνες δεν ορίζονται ως «λόγιοι». Η λέξη «οικήτορες» συνάδει με κατοίκους κάθε τάξης και όχι μονάχα λογίους. Και η Καππαδοκία δεν ήταν φημισμένη για κάποια σχολή γραμμάτων ή για κάποιο διάσημο κύκλο λογίων.

Ακόμη ένα σχόλιο: Η φράση «τὸ ἀνέκαθεν» συνεπάγεται ότι αυτοί οι Έλληνες (που υπήρχαν στην Καππαδοκία πριν τον Άγιο Γεώργιο) συνεχίζουν να υπάρχουν τις μέρες του Γεωργίου του Κυπρίου. Ο Γεώργιος ο Κύπριος δεν είναι Νεοέλληνας αλλά εθνοτικός Ρωμαίος άρα η ερμηνεία σου καταλήγει σε άτοπο! Αντίθετα, οι Καππαδόκες από την αρχαιότητα και μέχρι την εποχή του Γεωργίου του Κυπρίου (ως εθνοτικοί ελληνόφωνοι Ρωμαίοι πλέον) συνέχιζαν να ασχολούνται με την ελληνική γραμματεία... Άρα η ερμηνεία μου εν τέλει είναι η μόνη δυνατή.

Στις περιπτώσεις ρητορισμού και ακραίου αρχαϊσμού οι Έλληνες ή οι Αύσονες ή η πόλη Βυζάντιο δεν φαίνεται ότι συνεχίζουν να υπάρχουν; Επιπλέον, έχεις μελετήσει όλα τα γραπτά του Γρηγόριου του Κύπριου για να αποφανθείς για την ταυτότητά του; Εφόσον ήταν σύγχρονος του Πατριάρχη Ιωσήφ ποιος αποκλείει ότι δεν συμμεριζόταν την ίδια ιδέα περί εθνοτικής ελληνικότητας;

[Pertinax]

Γεώργιος Ακροπολίτης: Επειδή μου φαίνεται ότι δεν κατάλαβες καλά την επιχειρηματολογία μου θα γίνω πιο ξεκάθαρος: Ο συγκεκριμένος λόγιος δεν μπορεί να αναφέρεται σε εθνοσυμβολικούς προγόνους στην επιστολή του προς τους καθολικούς αλλά σε φυλετικούς. Η φυλετική καταγωγή μπορεί να εκφραστεί με τους παρακάτω τρόπους:
1) Καταγόμαστε από τους Χ
2) Οι Χ είναι οι πρόγνοί μας
3) Υπήρχαν οι Χ και έγιναν Υ(εμείς)
Αντίθετα, η εθνοσυμβολική καταγωγή μπορεί να εκφραστεί μόνο με τους τρόπους (1) και (2).

Δικό σου αυθαίρετο συμπέρασμα.

Ο Γεώργιος Ακροπολίτης χρησιμοποιεί τον τρόπο (3) και άρα οι «Γραικοί» (και η νέα Ρώμη) είναι φυλετικοί πρόγονοι και όχι εθνοσυβολικοί (όπως υποστηρίζεις). «Γραικούς» ως εθνοτικούς αρχαίους Έλληνες σε «βυζαντινά» κείμενα δεν έχεις φέρει. Αντίθετα, υπάρχουν άπειρα χωρία όπου «Γραικοί» = ελληνόφωνοι. Και παραδέχθηκες ότι οι «Βυζαντινοί» λόγιοι αναπαρήγαγαν την πεποίθηση της πολυεθνοτικής αντικειμενικής απώτερης καταγωγής. Δεδομένου του ορισμού των «Γραικών» εκ μέρους του Ακροπολίτη πραγματικά δεν μπορώ να πιστέψω ότι εμμένεις στην ανεδαφική σου ερμηνεία.

- Δείξε μας μερικά χωρία στα οποία αποκαλούνται «Γραικοί» οι ελληνόφωνοι παγανιστές προ του Κωνσταντίνου. Και μερικά που τους επικαλούνται ως προγόνους.

- Ο Ακροπολίτης δεν μπορεί να μιλάει για τέτοιους Γραικούς, διότι αναφέρεται στις επιστήμες που έδωσαν στους αρχαίους Ρωμαίους/Ιταλούς. Όλοι ήξεραν ότι τις επιστήμες τις είχαν δώσει οι Έλληνες.

- Εδώ η αναφορά στη Νέα Ρώμη δεν σχετίζεται με την αυσονικότητα. Στο συγκεκριμένο κείμενο οι της Παλαιάς Ρώμης (δηλαδή οι αρχαίοι Ρωμαίοι) παρουσιάζονται ως πρόγονοι των Ιταλών.

[Σαββάτιος]

Ο Ιουλιανός ήταν εθν(οτ)ικά Ρωμαίος, όχι «γλωσσοπολιτισμικά». Δες πώς περιγράφει τη ρωμαϊκότητα στο «Κατά Γαλιλαίων». Με καθαρά εθνο-ιστορικά κριτήρια. Και στον Στηλιτευτικό ο Γρηγόριος τον παρουσιάζει ξεκάθαρα ως εθνοτικό Έλληνα, όχι απλά «ελληνικής καταγωγής»...

Ο λατινόφωνη εγγράμματη ελίτ άρχισε να πειραματίζεται με την εθνοτική ρωμανική ταυτότητα από τον 4o αιώνα. Αν δεν σφάλλω ο πρώτος που γράφει για ρωμανικό αίμα είναι ο Λακτάντιος και ο πρώτος που γράφει για ρωμανικό γένος είναι ο Διοκλητιανός. Για το άλλο δες πιο κάτω.

Για να μην σε κατηγορώ άδικα ότι σκαρφίζεσαι ή έχεις καταπιεί αμάσητα απίθανες θεωρίες, δείξε μου και άλλες αναφορές εκείνης της περιόδου σε «ελληνικό γένος» με την ευρύτερη γλωσσοπολιτισμική σημασία. Μόνο έτσι μπορείς να στηρίξεις την ερμηνεία που δίνεις (ή τουλάχιστον έδωσες την προηγούμενη φορά, γιατί παρακάτω βλέπω ότι άλλαξες γνώμη) στο συγκεκριμένο χωρίο.

Ναι. Δες πιο κάτω.

Στον Στηλιτευτικό ο Γρηγόριος δεν διεκδικεί για τον εαυτό του και για τους Χριστιανούς τον όρο Έλλην. Τον αποδίδει αποκλειστικά στους εθνοτικούς και θρησκευτικούς Έλληνες. Άρα δεν κάνει λόγο για μια «ελληνική γλωσσοπολιτισμική συλλογικότητα», αλλά για μη Έλληνες, οι οποίοι απλά συμμετέχουν στην ελληνική γλώσσα, την ελληνική παιδεία και τις ελληνικές τέχνες που είναι δημιουργήματα των εθνοτικά Ελλήνων.

Ναι κατά την κλασική ρωμαϊκή περίοδο υπήρχαν δύο ελληνικότητες: Η γλωσσοπολιτισμική ελληνικότητα (είμαι Έλληνας λόγω γλώσσας, παιδείας, ήθους, τρόπου ζωής, Ολυμπιακών κλπ) και η εθνοτική (Οι γλωσσπολιτισμικοί Έλληνες που είχαν και καταγωγή από τους αρχαίους Έλληνες της ελληνικής αρχαιότητας π.χ. Ίωνες κλπ). Αυτή την εθνολογική κατάσταση συνεχίζει να αναπαράγει η εγγράμματη ελίτ μέχρι τις αρχές του 5ου αιώνα. Στο πλαίσιο της συνύπαρξης των δύο ελληνικοτήτων οι εθνοτικοί Έλληνες δεν μπορούσαν να αρνηθούν μία ελληνικότητα στους μη ελληνογενείς (αυτό έχει χρακτηριστεί ως «εθνοτική σύγχυση») αλλά αν οι κοινωνικές συγκυρίες το επέτρεπαν μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι είχαν μία γνησιότερη ελληνικότητα (π.χ. όπως έγινε κατά την εποχή του Αδριανού). Οι ελληνόφωνοι Χριστιανοί ήταν μέρος της ευρύτερης γλωσσοπολιτισμικής ελληνικότητας (και ίσως και της εθνοτικής/καταγωγικής) αλλά ένα τεράστιο μέρος των πρακτικών της γλωσσοπολιτισμικής ελληνικότητας ερχόταν σε αντίθεση με την χριστιανική κοσμοθεωρία και πρακτικές. Αυτό το οποίο ήθελαν οι [εγγράμματοι] ελληνόφωνοι Χριστιανοί να κάνουν (ανεξαρτήτος καταγωγής) ήταν να κρατήσουν τα στοιχεία που τους άρεσαν (ουσιαστικά τη γλώσσα και την φιλολογία) και να απορρίψουν τα [κατά πολύ περισσότερα] αντιχριστιανικά στοιχεία (που ουσιαστικά συνδέονταν με την θρησκεία) δημιουργώντας μια χριστιανική ελληνική γλωσσοπολιτισμική συλλογικότητα. Ο Ιουλιανός όντας αρχικά Χριστιανός ήταν γνωστης της αυτής της τάσης που λάμβανε χώρα εντός του αυξανόμενου πληθυσμιακά Χριστιανικού υποσυνόλου του ελληνόφωνου κόσμου. Έτσι ο Ιουλιανός ενεργοποίησε την πάγια τακτική που εφαρμοζόταν κατά τις προηγούμενες περιόδους εκμεταλλευόμενος την ελληνική του καταγωγή για να προβάλει τις δικές του επιλογές ως «σωστές». Ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός όντας [ελληνόφωνς] Χριστιανός ήταν μέτοχος της [τότε] Χριστιανικής ιδεολογίας και της ελληνόφωνης χριστιανικής αντίληψης ότι ο ελληνικός πολιτισμός (ως σύνολο) ήταν ο κατεξοχήν παγανιστικός πολιτισμός και άρα οι κατεξοχήν παγανιστές ήταν οι Έλληνες (σε πολιτισμικό επίπεδο) έτσι ώστε να χρησιμοποιεί την ορολογία «Έλληνας» = ειδωλολάτρης. Ο Ιουλιανός (τουλάχιστον σύμφωνα με τον Στηλιτευτικό) φαίνεται ότι επικαλούμενος την ελληνική του καταγωγή και άρα υποστηρίζοντας ότι έχει το δικαίωμα να το πράξει προσπάθησε να ορίσει ως την «σωστή» γλωσσοπολιτισμική ελληνικότητα αυτή την οποία διατηρούσε τον ελληνικό πολιτισμό στην ολότητά του (η γλώσσα (και φιλολογία) συνδέεται με την θρησκεία (=όλα τα αντιχριστιανικά στοιχεία της γλωσσοπολιτισμικής ελληνικότητας που προέρχονται από την θρησκεία και επηρεάζουν την καθημερινότητα)). Ο Γρηγόριος σε πρώτη φάση αντικρούει την λογική με την οποία ο Ιουλιανός [ως εθνοτικός Έλληνας (άρα έχοντας το διακαίωμα να το πράξει, ως κλήρου πατρικού)] προσπαθεί να συνδέσει την γλώσσα με την θρησκεία (δηλαδή να διατηρήσει την ελληνική γλωσσοπολιτισμική ταυτότητα ως είχε).

Ανάμεσα στους «πολυεθνοτικής καταγωγής Χριστιανούς» υπήρχαν και πολλοί ελληνογενείς. Αυτοί δεν θα επικροτούσαν την τοποθέτηση του Ναζιανζηνού, ο οποίος τους τσουβάλιαζε μαζί με τους μη ελληνογενείς και παρουσίαζε την ελληνική ως μη πατρώα γλώσσα τους.

Αρχικά δεν απάντησες στην ουσία της θέσης μου. Η ελληνική εθνοτικότητα όπως και κάθε εθνοτικότητα βασίζεται σε ιδέα καταγωγής. Όταν κάποιος εθνοτικός Έλληνας γίνεται Χριστιανός δεν παύει να πιστεύει ότι ήταν απόγονος του Περικλή. Άρα ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός από την στιγμή που αυτοαποκλείστηκε από τους εθνοτικούς Έλληνες (ως μη ελληνογενής αλλά καππαδοκογενής) δεν ήταν εθνοτικός Έλληνας. Πράγματι μεταξύ των ελληνόφωνων Χριστιανών υπήρχαν τουλάχιστον στο μυαλό του Γρηγορίου του Ναζιανζηνού και εθνοτικοί Έλληνες. Όμως ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός δεν υποστηρίζει ότι ο εθνοτικοί Έλληνες Χριστανοί δεν έχουν ως πατρική κληρονομιά την ελληνική γλώσσα όπως υποστήριξες εδώ. O Γρηγόριος Ναζιανζηνός υποστηρίζει ότι ο Βασιλέας Ιουλιανός, ως εθνοτικός Έλληνας με πολιτική δύναμη, θα απέκλειε τους [ελληνόφωνους] Χριστιανούς (ανεξαρτήτος καταγωγής) γιατί είχε κληρονομιά την ελληνική γλώσσα και άρα είχε το «διακαίωμα» να θέσει όρους, εδώ την θρησκεία (που όπως έγραψα πιο πάνω αυτόν αντικρούει σε πρώτη φάση ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός). Σε δεύτερη φάση ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός αποκρούει την δυνητική αποστέρηση της ελληνικής γλώσσας από την πολυεθνοτικής καταγωγής ελληνόφωνη Χριστιανική κοινότητα (κατά πλειοψηφία μη ελληνογενούς) ως εθνοτικός Έλληνας (και όχι το όρο της θρησκείας που θα έθετε διακαιωματικά ως εθνοτικός Έλληνας για την συμμετοχή στην ελληνική γλώσσα).

Αν αποδέχονταν ότι οι Χριστιανοί αποτελούσαν ένα «νέο γένος», διαφορετικό από τα κοσμικά/εθνικά γένη. Για του λόγου το αληθές, ο Γρηγόριος παρουσιάζει αρκετές φορές τους Χριστιανούς ως διακριτό γένος και έθνος και στους δύο Στηλιτευτικούς κατά του Ιουλιανού:

Έχει παρατηρηθεί από πολλούς εθνολόγους μελετητές της κλασικής ρωμαϊκής περιόδου ότι κατά τους πρωτοχριστιανικούς αιώνες οι Χριστιανοί χρησιμοποιούν εκτεταμένα με τον εθνοτικό λόγο. Πιστεύω ότι αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι η χριστιανική ταυτότητα προήλθε από την παλαιοδιαθηκική εθνοθρησκευτική εβραϊκή ταυτότητα. Ίσως να έχεις δίκαιο εδώ.

Τελικά Σαββάτιε δεν κάνει λόγο για «ελληνικό γένος» με την έννοια των «γλωσσοπολιτισμικά Ελλήνων», αλλά για πολιτειακό «ρωμαϊκό γένος» που αποκαλεί ρητορικά ως «ελληνικό»; Αποφάσισε.

Όχι. Δεν κάνει αναφορά σε «ελληνικό γένος» και βεβαια ούτε σε ρωμαϊκό γένος. Ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός γράφει για «γένος ημετέρων» δηλαδή για το «σύνολο των δικών μας». Το γένος εδώ δεν έχει τη σημασία εθνότητας. Οι «δικοί μας» είναι οι «αυθεντικοί» Ρωμαίοι πολίτες. Ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός έχοντας ελληνική παιδεία χρησιμοποιεί το κοινότυπο ρητορικό δίπολο «Έλληνες»/«βάρβαροι» με τους «Έλληνες» να συμβολίζουν το θετικό (με όποια έννοια ανάλογα με το συγκείμενο) κομμάτι.

Ο Μοδάριος ως Ρωμαίος στρατιωτικός δεν είχα λάβει τη ρωμαϊκή υπηκοότητα; Δεν αποτελούσε και αυτός μέλος του ρωμαϊκού πολιτειακού συνόλου;

Τα αντιγοτθικά και αντιισαυρικά πογκρόμ γιατί έγιναν;

[Σαββάτιος]

Σε ποιό ακριβώς σημείο Περτίνακα υποστήριξα ότι η ιουδαιογένεια του Παύλου παρουσιάζεται ως «περιστασιακή και απλουστευτική»; Για αυτόν μου έγραψες ότι μίλησα για «απλουστευτική και περιστασιακή» αναφορά.

Υποστήριξες ότι η ελληνογένεια είναι περιστασιακή και απλουστευτική:

«Βασικά αυτός είναι και ο λόγος που επικαλείται απλουστευτικά και περιστασιακά μία ελληνική φυλετική απώτερη καταγωγή»

Και σου απάντησα ότι δεν ισχύει αυτό. Εφόσον μιλάει σοβαρά για την ιουδαιογένεια του Παύλου, το ίδιο σοβαρά μιλάει και για την ελληνογένεια των Βυζαντινών.

Και συμφώνησες, γυρίζοντας το μπιφτέκι για την ελληνογένεια:

«Και προφανώς ούτε η ελληνογένεια παρουσιάζεται ως απλουστευτική»

Η ιδέα του Πατριάρχη Ιωσήφ για την καταγωγή είναι περιστασιακή (γιατί έτσι του συμφέρει να την παρουσιάσει) όχι η παρουσίαση της. Αν δεν κατάλαβες κάτι να με ρωτήσεις να σου το εξηγήσω.

Σοβαρέψου. Δεν έχουν καμία διαφορά αυτά τα δύο. Αν δεν έπαιρνε στα σοβαρά την καταγωγή δεν θα τη χρησιμοποιούσε ως επιχείρημα.

Περτίνακα δεν συνεννοούμαστε. Δεν άλλαξα καμία μου θέση και δεν γύρισα κανένα μπιφτέκι. Ο Πατριάρχης Ιωσήφ παρουσιάζει κανονικότατα και σοβαρότατα τους «Βυζαντινούς» ως ελληνογενείς. Εγώ χαρατήρισα την θέση του «απλουστευτική» λόγω του ότι έρχεται σε αντίθεση τόσο με την αντικειμενική καταγωγή των «Βυζαντινών» αλλά και κυρίως με την παραδοσιακή «βυζαντινή» θεώρηση για την αντικειμενική καταγωγή των «Βυζαντινών» όπως εσύ την παραδέχθηκες. Χαρακτήρισα την θέση του Πατριάρχη Ιωσήφ ως «περιστασιακή» γιατί δεν πιστεύω ότι αυτή είναι η μόνιμή του θέση. Ο Πατριάρχης Ιωσήφ παρουσιάζει το καταγωγικό σχήμα των «Βυζαντινών» έτσι όπως τον συμφέρει έτσι ώστε να υπάρξει το επιθυμητό συμπέρασμα για την ρωμαϊκότητα του Παύλου (όπως αυτός την κατανοεί). Αν ο Πατριάρχης Ιωσήφ έβγαινε στον δρόμο και συζητούσε το θέμα με άλλους λόγιους της εποχής (π.χ. Μανουήλ Ολόβολο) δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει αυτή τη θέση.

Ο Πατριάρχης Ιωσήφ ερμηνεύει την ρωμαϊκότητα του Παύλου βάσει της «βυζαντινής» ρωμαϊκότητας και όχι το ανάποδο, άρα η ερμηνεία σου καταρρέει (το δεδομένο είναι η [εθνοτική] ρωμαϊκή ταυτότητά των «Βυζαντινών» και όχι ο η αντικειμενική παύλεια ρωμαϊκότητα που θα μπορούσες εσύ να υποστηρίξεις ότι ήταν δεδομένο ότι ήταν πολιτική).

Μόνο που η εθνοτική ρωμαϊκότητα των Βυζαντινών δεν ήταν δεδομένη για όλους. Ο Πατριάρχης Ιωσήφ και οι ελληνοκεντρικοί της Νίκαιας το αποδεικνύουν.

Αρχικά, δεν απάντησες σε αυτό το οποίο έγραψα. Αν ο Πατριάρχης Ιωσήφ πίστευε ότι η ρωμαϊκότητα του Παύλου ήταν πολιτική γιατί δεν το έγραψε ωραία και καλά και ξεκάθαρα (όπως παραδέχθηκες ότι κάνουν τόσοι λόγιοι όταν εξηγούν την ρωμαϊκότητα του Παύλου) και την συγκρίνει με την ρωμαϊκότητα των «Βυζαντινών» (που ήταν εθνοτική για την πλειοψηφία τουλάχιστον των «Βυζαντινών» όπως παραδέχεσαι); Ο Τόμος του Πατριάρχη Ιωσήφ αναφέρεται ειδικά στον Μιχαήλ Παλαιολόγο και αυτόν προσπαθεί να πείσει. Από τα εγκώμια προς το πρόσωπό του σου φαίνεται αυτός να πιστευει ότι οι «Βυζαντινοί» ήταν εθνοτικοί Έλληνες και πολιτικοί Ρωμαίοι;
Προσπαθείς να αποδείξεις ότι υπάρχει περίπτωση κάποιοι «Βυζαντινοί» να αντιλαμβάνονταν την ρωμαϊκότητά τους τον 13ο αιώνα ως πολιτική έτσι ώστε να υποστηρίξεις ότι ο Πατριάρχης Ιωσήφ αναφέρεται σε μία τέτοια ρωμαϊκότητα επικαλούμενος τον Πατριάρχη Ιωσήφ. Σοβαρά; Αυτό είναι παράλογο (σε αποδεικτικό επίπεδο).
Επίσης, παραβλέπεις ότι δεν μπορεί ο πρότυπος πληθυσμός ενός εθνοτικού κράτους να διαχωρίσει το πολιτικό κομμάτι της ταυτότητας από το εθνοτικό. Αυτή την εξυπνάδα καλά θα κάνεις να την ξεχάσεις. Και τα παραδείγματα που έχεις υπόψιν σου (ό,τι έχεις τελοσπάντων) έχω κάθε δικαίωμα να τα αμφισβητήσω δεδομένου των συνθηκών υπό τις οποίες υπόθηκαν.

Υπήρχαν και άλλοι «Βυζαντινοί» που παρερμήνευαν την ρωμαϊκότητα του Παύλου.

Ποιοι ήταν αυτοί;

Τι έχεις να πεις για αυτούς που έκαναν την ερώτηση στον Φώτιο; Υπήρχαν ή δεν υπήρχαν «Βυζαντινοί» που αντιλαμβάνονταν τους Αύσονες ως εθνότητα;

Πουθενά δεν θέτει το ζήτημα αν ο Παύλος έχει αδελφούς τους αρχαίους Ρωμαίους. Εξαρχής έχεις δομήσει τον συλλογισμό σου σε σαθρή βάση (γι΄αυτό καταλήγεις σε τόσο περίπλοκη, αλλά και απίθανη ερμηνεία).

Σφάλλεις! Ο όλος στόχος του Πατριάρχη Ιωσήφ είναι να αποδείξει ότι ήταν περιστασιακή η κατονομασία των ειδωλολατρών Αθηναίων ως αδελφών εκ μέρους του Παύλου γιατί αυτή τη θέση των λατινοφρόνων προσπαθεί να καταρρίψει. Για να το αποδείξει θέλει σε πρώτη φάση να αποδείξει ότι οι εθνοτικοί αδελφοί του Παύλου είναι μόνο οι Ιουδαίοι (και άρα όχι οι Ρωμαίοι) και σε δεύτερη φάση να αποδείξει ότι ακόμη και τους Εβραίους (δεδομένου ότι τους αποκαλεί αδελφούς όντας εθνοτικοί αδελφοί του αλλά έχουν δογματικές διαφορές με αυτόν) το πράττει μόνο περιστασιακά (άρα σίγουρα είναι περιστασιακή η κατονομασία των ειδωλολατρών Αθηναιων που δεν ειναι εθνοτικοί αδελφοί του Παύλου ως «αδελφών»).

Λάβε µοι καὶ τὴν τοῦ « ἄνδρες ἀδελφοὶ καὶ πατέρες » κἀπὶ τῷ Παύὐλῳ ἀπολογίαν ἐκ τῶν ἀνόπιν ῥηθέντων σοι: ὅτι διὰ τὴν κατὰ σάρκα συγγένειαν εἴρηκεν « ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν µου τῶν κατὰ σάρκα », ἀλλαχοῦ αὐτὸς μαρτυρεῖ. Παλλιλογεῖν δὲ οὐ βούλομαι, καὶ ἄλλως τοῦ λόγου τὸν κὀρον φεύγοντος.

᾽Αλλὰ καὶ τὰς ἐν ταῖς Πράξεσιν εἰσβολὰς τῶν δημηγορηµάτων τῶν ἱερῶν μαθητῶν, ἵνα μηδ᾽ ὁπωσοῦν ἀντιλέγειν
ἐξῇ τῷ πρός τι ἀντιλέγειν ἔχειν τὴν ῥοπήν, ἐν ἐπιτόμῳ ἀναλεξάμενος παραθήσοµαι καὶ παραστήσω ' καὶ δείξω ὅτι μηδ᾽ ἁπλῶς πρὸς Ἰουδαίους ὡς τὰ πολλά, τοὺς κατὰ σάρκα σφῶν συγγενεῖς, τὴν ἀδελφὸς προσηγορίαν οἱ αὐτόπται τοῦ Λόγου καὶ ὑπηρέται προέτεινον, εἰ µήπου δι᾽ οἰκονομίαν τὸ γενόμενον ἦν, παυσοµένην αὐτίκα, οὐ χειρογραφίαις καὶ τόµοις ἐμπεδοθησομένην ἐς τὸ ἀπέραντον καὶ µετακεκτηµένην τὸ Κέρδος, ἀλλ᾽ οὐχὶ τοῖς οἰκονομοῦσι παραβάσεως προστρίθουσαν ἔγκλημα. Ἔχει δὲ ὧδε τὰ τῆς ἐπιστολῆς καὶ σκοπητέον τὴν ἔκθεσιν.

Το Ρωμαίος του Παύλου (και των Βυζαντινών) το αναφέρει ως παράδειγμα παρωνυμίας (δευτερεύουσας/τυπικής, αλλά όχι ουσιαστικής ονομασίας) για να απαντήσει στον τίτλο/πρωτείο του Πάπα.

Α, μάλιστα! Η ρωμαϊκότητα του Παύλου πρέπει να εμφανιστεί ως «τυπική»/«δευτερεύουσα» από τον Πατριάρχη Ιωσήφ για να απαντήσει στον τίτλο του Πάπα. Φάσκεις και αντιφάσκεις! Δεδομένου ότι σύμφωνα με εσένα ο Πατριάρχης Ιωσήφ κατανοεί την ρωμαϊκότητα ως πολιτική, τελικά οι «Βυζαντινοί» και άρα ο Παύλος (του οποίου η ρωμαϊκότητα ερμηνεύεται βάσει της «βυζαντινής» ρωμαϊκότητας) είναι αληθώς πολιτικοί Ρωμαίοι ή τυπικά άνευ ουσίας; Αποφάσισε!

Κάθε αναφορά στη Νέα Ρώμη δεν συνεπάγεται αναφορά στην εθνοτική ρωμαϊκότητα. Για τον Ιωσήφ οι Βυζαντινοί ήταν αληθινά πολιτικά Ρωμαίοι, όπως αληθινά πολιτικός Ρωμαίος ήταν και ο Παύλος.

Που στον διάλο βλέπεις ο Πατριάρχης Ιωσήφ να υποστηρίζει ότι οι «Βυζαντινοί» είναι πραγματικοί πολιτικοί Ρωμαίοι (και από πότε μάλιστα);

Εἰ δὲ βούλοιτό τις, καὶ ἡμᾶς ἴδῃ τοῦτο ποιοῦντας. Ἕλληνες ὄντες τῷ γένει, Ῥωμαίους ἑαυτοὺς ὀνομάζομεν, καὶ ἀληθῶς γε µήν ' ἐκ γὰρ τῆς νέας Ῥώμης ἡ παρωνυµία αὕτη προσκεκλήρωται ἡμῖν.

Αποδεδειγμένα εθνοτικοί Ρωμαίοι περιγράφουν την ρωμαϊκή εθνογένεση με ουσιαστικά ακριβώς τα ίδια λόγια:
Γεώργιος Ακροπολίτης:

κἀντεῦθεν ἵνα μὴ τοῖς ἐθνικοῖς τούτοις ὀνόμασι περιγράφωνται, τῇ πρεσβυτέρᾳ Ρώμη ἑτέρα νέα ἀντῳκοδόμηται, ἵνα ἐξ οὕτω μεγίστων πόλεων κοινὸν ἐχουσῶν τοὔνομα Ρωμαῖοι πάντες κατονομάζοιντο

Παϊσιος Λιγαρίδης:

Η βασιλεία των Ρωμαίων ήλθε και από την Παλαιάν Ρώμην εις την Νέαν εμετατέθη διά τούτο και Νέα Ρώμη το Βυζάντιον. Και Ρωμαίοι όλοι ημείς ονομαζούμεσθεν οι οποίοι πρώτα Έλληνες [...] ελεγούμεσθα

[Σαββάτιος]

Επίσης, πουθενά στο συγκεκριμένο χωρίο αυτοί οι Έλληνες δεν ορίζονται ως «λόγιοι».

Α, ναι; Οι «Έλληνες» δεν ορίζονται στο χωρίο ως το «γένος» (=κοινωνική ομάδα) που είναι αφιερωμένο στη φύση των λόγων; Πώς θα οριζες εσύ τους ελληνιστές λόγιους; Και να ίσχυε αυτό όμως, πως καταρρίπτει την ερμηνεία μου για τους «Έλληνες»;

Η λέξη «οικήτορες» συνάδει με κατοίκους κάθε τάξης και όχι μονάχα λογίους.

Και οι λόγιοι δεν είναι «οικήτορες» μιάς περιοχής; Ο Γεώργιος ο Κύπριος γράφει για πλουτισμό της Καππαδοκίας από συγκεκριμένους οικήτορες. Δεν γράφει γενικά για όλους τους τους οικήτορες ότι ήταν «Έλληνες»:

ὅτι καὶ οἰκήτορας ἐφάνη πλουτίσασα τὸ ἀνέκαθεν Ἕλληνας

Από όλους τους «οικήτορες» για έναν ελληνιστή λόγιο προφανώς οι ελληνιστές λόγιοι κοσμούν μια περιοχή όπως εδώ η Καππαδοκία.

Και η Καππαδοκία δεν ήταν φημισμένη για κάποια σχολή γραμμάτων ή για κάποιο διάσημο κύκλο λογίων.

Α, ναι; Οι Καππαδόκες Πατέρες τι ήταν και πώς προέκυψαν; Ειδικά ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός που ήταν ρητορικό πρότυπο; Εξωγήινοι;

Στις περιπτώσεις ρητορισμού και ακραίου αρχαϊσμού οι Έλληνες ή οι Αύσονες ή η πόλη Βυζάντιο δεν φαίνεται ότι συνεχίζουν να υπάρχουν;

Αλλο είναι να ονομάζονται οι «Βυζαντινοί» συνολικά ή τοπικά ως «Αύσονες»/«Έλληνες» κλπ και άλλο πράγμα είναι να γράφεται κατά γράμμα από έναν λόγιο ότι οι «Έλληνες» συνεχίζαν να υπάρχουν από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα! Δεν μπορείς να δεις την διαφορά;

Επιπλέον, έχεις μελετήσει όλα τα γραπτά του Γρηγόριου του Κύπριου για να αποφανθείς για την ταυτότητά του;

Έτσι πιστεύω. Τουλάχιστον, όσα μπόρεσα να βρω.

Εφόσον ήταν σύγχρονος του Πατριάρχη Ιωσήφ ποιος αποκλείει ότι δεν συμμεριζόταν την ίδια ιδέα περί εθνοτικής ελληνικότητας;

Γιατί:
1) Ο Πατριάρχης Ιωσήφ δεν είναι εθνοτικός Νεοέλληνας όπως υποστηρίζεις.
2) Τα κείμενα του Γρηγόριου του Κύπριου κατακλύζονται από την ρωμαϊκή εθνοτικότητα.
Εξ όσων γνωρίζω δυστυχώς δεν έχουν διασωθεί άλλα κείμενα που να αποδίδονται στον Πατριάρχη Ιωσήφ.

[Σαββάτιος]

Δικό σου αυθαίρετο συμπέρασμα.

Καθόλου αυθαίρετο συμπέρασμα. Είδες ποτέ κάποιο «Βυζαντινό» να γράφει ότι υπήρχαν οι Αύσονες και με την ίδρυση της νέας Ρώμης έγιναν ελληνόφωνοι Ρωμαίοι παράγοντας κυριολεκτικά τους σύνολους «Βυζαντινούς» (όχι οι πρόγονοι μας είναι οι Αύσονες) όπως ακριβώς κάνει ο Ακροπολίτης στο συγκεκριμένο χωρίο;

οὐκ ἄλλα ἄττα τῶν ἐθνῶν εἰς τοσαύτην προέβη τὴν ὁμόνοιαν καὶ τὴν σύμπνοιαν ὡς Γραικοί τε καὶ Ἰταλοί. [...] κἀντεῦθεν ἵνα μὴ τοῖς ἐθνικοῖς τούτοις ὀνόμασι περιγράφωνται, τῇ πρεσβυτέρᾳ Ρώμη ἑτέρα νέα ἀντῳκοδόμηται, ἵνα ἐξ οὕτω μεγίστων πόλεων κοινὸν ἐχουσῶν τοὔνομα Ρωμαῖοι πάντες κατονομάζοιντο καὶ ὡς τὸ τῆς πίστεως κοινὸν οὕτως ἔχοιεν καὶ τὸ τῆς κλήσεως.

Βλέπεις εσύ εδώ κάποια ρητορική εθνοσυμβολική επίκληση προγόνων; Σοβαρά; Ο Γεώργιος Ακροπολίτης γράφει ξεκάθαρα ότι οι σύνολοι «Γραικοί» με την ίδρυση της νέας Ρώμης έγιναν κυριολεκτικά οι σύνολοι [ελληνόφωνοι] Ρωμαίοι.

Δείξε μας μερικά χωρία στα οποία αποκαλούνται «Γραικοί» οι ελληνόφωνοι παγανιστές προ του Κωνσταντίνου.

Το Στιλβή τον ξέχασες; Ακόμη να απαντήσεις γιατί αποφάσισε στα καλά καθούμενα ο Ακροπολίτης να ονομάσει τους εθνοτικούς αρχαίους Έλληνες «Γραικούς» την στιγμή που μάλιστα τους ονομάζει ξεκάθρα πιο πάνω ως «Έλληνες»! Και επίσης ακόμη να αποδείξεις ότι η χρήση αυτής της ορολογίας ενέπιπτε στην «βυζαντινή» πρακτική.

Και μερικά που τους επικαλούνται ως προγόνους.

Σοβαρά; Θέλεις να σου αποδέιξω ότι ο μέσος «Βυζαντινός» λόγιος πίστευε ότι οι αντικειμενικοί του φυλετικοί πρόγονοι ήταν ελληνόφωνοι παγανιστές;

Ο Ακροπολίτης δεν μπορεί να μιλάει για τέτοιους Γραικούς, διότι αναφέρεται στις επιστήμες που έδωσαν στους αρχαίους Ρωμαίους/Ιταλούς. Όλοι ήξεραν ότι τις επιστήμες τις είχαν δώσει οι Έλληνες.

Αυθαίρετο. Οι «Γραικοί» ορίζονται ως οι υπάρχοντες κατά την κλασική ρωμαϊκή περίοδο (ακριβώς πριν την ίδρυση της νέας Ρώμης και όταν οι «Ιταλοί» συναναστρέφονταν με τους «Γραικούς») όχι κατά την κλασική ελληνική περίοδο και ως αυτοί που έδωσαν τις επιστήμες στους «Ιταλούς» όχι αυτοί που της δημιούργησαν αρχικά (δηλαδή οι εθνοτικοί Έλληνες). Κατέχοντες και άρα μοιράζοντες την [ελληνική] σοφία είναι όλοι οι ελληνόγλωσσοι κάθε περιόδου:

Γραικούς, γραμματικούς δ' ειπείν αληθώς , παρά γάρ τοις ελληνογλώσσοις η των όντων όντως γνώσις εγνώρισται

Οι λόγιοι της Β΄Σοφιστικής που κατάγονταν από την Μικρά Ασία ήταν εθνοτικοί αρχαίοι Έλληνες σύμφωνα με τους «Βυζαντινούς»; Να σου θυμίσω τι παραδέχθηκες;

Εδώ η αναφορά στη Νέα Ρώμη δεν σχετίζεται με την αυσονικότητα. Στο συγκεκριμένο κείμενο οι της Παλαιάς Ρώμης (δηλαδή οι αρχαίοι Ρωμαίοι) παρουσιάζονται ως πρόγονοι των Ιταλών.

Στη φαντασία σου. Ο Ακροπολίτης ξεκάθαρα γράφει ότι οι «Ιταλοί» (σύμφωνα με την ορολογία της εποχής οι «Λατίνοι», εδώ προφανώς της αρχαιότητας) έγιναν Ρωμαίοι ταυτόχρονα με τους «Γραικούς» (άρα δεν ήταν πριν). Σεβάστου την πηγή:

οὐκ ἄλλα ἄττα τῶν ἐθνῶν εἰς τοσαύτην προέβη τὴν ὁμόνοιαν καὶ τὴν σύμπνοιαν ὡς Γραικοί τε καὶ Ἰταλοί. καὶ εἰκότως· ἐκ Γραικῶν γὰρ τοῖς Ἰταλοῖς καὶ αἱ λογικαὶ ἐπιστῆμαι καὶ τὰ μαθήματα. κἀντεῦθεν ἵνα μὴ τοῖς ἐθνικοῖς τούτοις ὀνόμασι περιγράφωνται, τῇ πρεσβυτέρᾳ Ρώμη ἑτέρα νέα ἀντῳκοδόμηται, ἵνα ἐξ οὕτω μεγίστων πόλεων κοινὸν ἐχουσῶν τοὔνομα Ρωμαῖοι πάντες κατονομάζοιντο

Συνεπώς, οι σύνολοι «Ιταλοί» δεν είναι οι απόγονοι των αρχαίων Ρωμαίων. Να το χωνέψεις.

[Ζαποτέκος]

«Γραικούς» ως εθνοτικούς αρχαίους Έλληνες σε «βυζαντινά» κείμενα δεν έχεις φέρει.

Ιουλιανός, Συμπόσιον ἢ Κρονιάς , μιλάει ο Μέγας Αλέξανδρος και λέει :
Τὰ πλεῖστα τῆς Ἰταλίας ᾤκησαν οἱ Γραικοί

Κύριλλος Αλεξανδρείας ( 5ος αι. ):
Ἑβδομηκοστῷ τετάρτῳ ἔτει Μωσέως, Ἕλλην οὕτω καλούμενος ὁ ∆ευκαλίωνος καὶ Πύρρας παῖς ἀρχὴ γέγονε τοῖς Ἕλλησι τῆς τοιᾶσδε προσηγορίας, καίτοι πάλαι Γραικοῖς λεγομένοις.

Ησύχιος ( 5ος αι. ):
Γραικιστί, Ἑλληνιστί
Γραικός, Ἕλλην

Στέφανος Βυζάντιος , Εθνικά ( 5ος αι. ) :
Γραικός, ὁ Ἕλλην, ὀξυτόνως, ὁ Θεσσαλοῦ υἱός, ἀφ᾿ οὗ Γραικοί οἱ Ἕλληνες

Ιωάννης Λυδός:
Πλεύσας ἐκεῖθεν Αἰνείας μετὰ πολλὰς ὅσας πλάνας κατάγεται ἐν πόλει τῆς Ἰταλίας λεγομένῃ Λαυρεντίᾳ, ἣν καὶ Ὀππικήν φασιν ὀνομασθῆναί ποτε, ἐξ ἧς καὶ ὀππικίζειν, καὶ ὡς τὸ πλῆθος, ὀφφικίζειν τὸ βαρβαρίζειν Ἰταλοὶ λέγουσιν. εἶτα ἐπιγαμβρεύσας Λατίνῳ βασιλεύοντι τῆς χώρας αὐτός τε βασιλεύσας τρισὶν ἐνιαυτοῖς οἴχεται. τοσούτων οὖν ἐπιξενωθέντων τῆς Ἰταλίας, ὥσπερ ἐδείχθη, Λατίνους μὲν τοὺς ἐπιχωριάζοντας, Γραικοὺς δὲ τοὺς ἑλληνίζοντας ἐκάλουν, ἀπὸ Λατίνου τοῦ ἄρτι ἡμῖν ῥηθέντος καὶ Γραικοῦ, τῶν ἀδελφῶν, ὥς φησιν Ἡσίοδος ἐν Καταλόγοις· Ἄγριον ἠδὲ Λατῖνον. Κούρη δ' ἐν μεγάροισιν ἀγαυοῦ ∆ευκαλίωνος Πανδώρη ∆ιὶ πατρί, θεῶν σημάντορι πάντων μιχθεῖσ' ἐν φιλότητι τέκε Γραικὸν μενεχάρμην. Ῥωμύλος δὲ κτίζει τὴν Ῥώμην τῇ πρὸ δεκαμιᾶς Καλενδῶν Μαΐου, κατὰ τὸ τρίτον τῆς ἕκτης, ἢ ὡς ἕτεροι κατὰ τὸ δεύτερον τῆς ὀγδόης·

Γεώργιος Σύγκελλος ( 9ος αι. ) :
Από δέ Έλληνος του Δευκαλίωνος Έλληνες οι Γραικοί καλούνται.

Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος ( 10ος αι. ) :
Καὶ ἀπὸ μὲν τῆς Μιλήτου μέχρι τῆς Ἐφεσίων πόλεως καὶ αὐτῆς Σμύρνης καὶ Κολοφῶνος Ἰώνων ἐστὶ κατοικία, οἵτινες τῇ τῶν Ἰώνων διαλέκτῳ χρῶνται. Ἀπὸ δὲ Κολοφῶνος μέχρι Κλαζομενῶν καὶ τῆς ἀντίπεραν τῆς Χίου γῆς καὶ αὐτῆς τῆς Μιτυλήνης καὶ τοῦ Περγάμου, Αἰολέων ἐστὶν ἀποικία, οἵτινες διαλέκτῳ χρῶνται τῶν Αἰολέων. Τὰ δὲ ἐπέκεινα τούτων, ἀπὸ τοῦ λεγομένου Λεκτοῦ καὶ ἕως Ἀβύδου καὶ αὐτῆς Προποντίδος καὶ μέχρι Κυζίκου καὶ τοῦ ποταμοῦ τοῦ λεγομένου Γρανικοῦ, πάντες Γραικοὶ ὀνομάζονται καὶ κοινῇ διαλέκτῳ χρῶνται, πλὴν Βυζαντίων, ὅτι ∆ωριέων ἐστὶν ἀποικία.
Ἡ γὰρ τῶν Ἑλλήνων γλῶττα εἰς πέντε διαλέκτους διῄρηται· πρώτην μὲν τὴν τῆς Ἀτθίδος, δευτέραν τὴν Ἰώνων, τρίτην δὲ τὴν Αἰολέων, τετάρτην δὲ τὴν ∆ωριέων, πέμπτην δὲ τὴν κοινὴν ᾗ πάντες χρώμεθα.
(...)
Ἑλλὰς ἡ χώρα ἐκλήθη ἀπὸ Ἕλληνος τοῦ Δευκαλίωνος, ὃς δυναστεύσας τῆς Φθιώτιδος τοὺς ὑπηκόους ἑαυτῷ γενομένους ἀντὶ Γραικῶν Ἕλληνας ἐκάλεσε· καὶ τότε πρῶτον Ἑλλὰς ὠνομάσθη.

Σούδα ( 10ος αι. ) :
Γραικοί : Οι Έλληνες. Εκ του Γραίξ, Γραικός.

Ετυμολογικό το Μέγα ( 10ος – 11ος αι. ) :
Γραικός : Καλλίμαχος, και γής ημετέρης αδαείς. Παρά το ραίσαι. Ραικός και Γραικός. Διά γάρ τήν κατά πολύ ανδρείαν ούτως οι Έλληνες εκαλούντο.Ή από τινος Έλληνος Γραικού, ως από του Έλλην Έλληνος ελληνιστί και γραικιστί.

Τζέτζης :
Γραικών άριστος ο Πρωτεσίλαος. Γραικοί δέ πρότερον οι της Ελλάδος εκαλούντο. Ύστερον δέ αφ' Έλληνος τινός εκλήθησαν Έλληνες.

Λεξικό Ψευδο-Ζωναρά ( 12ος αι. ) :
Γραικοί. οἱ Ελληνες. ἀπὸ κώμης τινός. παρὰ τὸ ῥαῖσαι ῥαικὸς καὶ γραικός. καὶ γὰρ διὰ τὴν πολλὴν ἀνδρείαν οἱ Ελληνες ουτως ἐκαλοῦντο.

Κεδρηνός:
Ὅτι Ῥωμαῖοι τὰ δίζυγα ἅρματα βίγας ἐκάλουν, ἐξ ὧν καὶ βιγάριοι. Λατίνους τοὺς ἐπιχωριάζοντας, Γραικοὺς δὲ τοὺς ἑλληνίζοντας καλοῦσιν.

[Σαββάτιος]

«Γραικούς» ως εθνοτικούς αρχαίους Έλληνες σε «βυζαντινά» κείμενα δεν έχεις φέρει.

Ιουλιανός, Συμπόσιον ἢ Κρονιάς , μιλάει ο Μέγας Αλέξανδρος και λέει :
Τὰ πλεῖστα τῆς Ἰταλίας ᾤκησαν οἱ Γραικοί

Κύριλλος Αλεξανδρείας ( 5ος αι. ):
Ἑβδομηκοστῷ τετάρτῳ ἔτει Μωσέως, Ἕλλην οὕτω καλούμενος ὁ ∆ευκαλίωνος καὶ Πύρρας παῖς ἀρχὴ γέγονε τοῖς Ἕλλησι τῆς τοιᾶσδε προσηγορίας, καίτοι πάλαι Γραικοῖς λεγομένοις.

Ησύχιος ( 5ος αι. ):
Γραικιστί, Ἑλληνιστί
Γραικός, Ἕλλην

Στέφανος Βυζάντιος , Εθνικά ( 5ος αι. ) :
Γραικός, ὁ Ἕλλην, ὀξυτόνως, ὁ Θεσσαλοῦ υἱός, ἀφ᾿ οὗ Γραικοί οἱ Ἕλληνες

Ιωάννης Λυδός:
Πλεύσας ἐκεῖθεν Αἰνείας μετὰ πολλὰς ὅσας πλάνας κατάγεται ἐν πόλει τῆς Ἰταλίας λεγομένῃ Λαυρεντίᾳ, ἣν καὶ Ὀππικήν φασιν ὀνομασθῆναί ποτε, ἐξ ἧς καὶ ὀππικίζειν, καὶ ὡς τὸ πλῆθος, ὀφφικίζειν τὸ βαρβαρίζειν Ἰταλοὶ λέγουσιν. εἶτα ἐπιγαμβρεύσας Λατίνῳ βασιλεύοντι τῆς χώρας αὐτός τε βασιλεύσας τρισὶν ἐνιαυτοῖς οἴχεται. τοσούτων οὖν ἐπιξενωθέντων τῆς Ἰταλίας, ὥσπερ ἐδείχθη, Λατίνους μὲν τοὺς ἐπιχωριάζοντας, Γραικοὺς δὲ τοὺς ἑλληνίζοντας ἐκάλουν, ἀπὸ Λατίνου τοῦ ἄρτι ἡμῖν ῥηθέντος καὶ Γραικοῦ, τῶν ἀδελφῶν, ὥς φησιν Ἡσίοδος ἐν Καταλόγοις· Ἄγριον ἠδὲ Λατῖνον. Κούρη δ' ἐν μεγάροισιν ἀγαυοῦ ∆ευκαλίωνος Πανδώρη ∆ιὶ πατρί, θεῶν σημάντορι πάντων μιχθεῖσ' ἐν φιλότητι τέκε Γραικὸν μενεχάρμην. Ῥωμύλος δὲ κτίζει τὴν Ῥώμην τῇ πρὸ δεκαμιᾶς Καλενδῶν Μαΐου, κατὰ τὸ τρίτον τῆς ἕκτης, ἢ ὡς ἕτεροι κατὰ τὸ δεύτερον τῆς ὀγδόης·

Γεώργιος Σύγκελλος ( 9ος αι. ) :
Από δέ Έλληνος του Δευκαλίωνος Έλληνες οι Γραικοί καλούνται.

Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος ( 10ος αι. ) :
Καὶ ἀπὸ μὲν τῆς Μιλήτου μέχρι τῆς Ἐφεσίων πόλεως καὶ αὐτῆς Σμύρνης καὶ Κολοφῶνος Ἰώνων ἐστὶ κατοικία, οἵτινες τῇ τῶν Ἰώνων διαλέκτῳ χρῶνται. Ἀπὸ δὲ Κολοφῶνος μέχρι Κλαζομενῶν καὶ τῆς ἀντίπεραν τῆς Χίου γῆς καὶ αὐτῆς τῆς Μιτυλήνης καὶ τοῦ Περγάμου, Αἰολέων ἐστὶν ἀποικία, οἵτινες διαλέκτῳ χρῶνται τῶν Αἰολέων. Τὰ δὲ ἐπέκεινα τούτων, ἀπὸ τοῦ λεγομένου Λεκτοῦ καὶ ἕως Ἀβύδου καὶ αὐτῆς Προποντίδος καὶ μέχρι Κυζίκου καὶ τοῦ ποταμοῦ τοῦ λεγομένου Γρανικοῦ, πάντες Γραικοὶ ὀνομάζονται καὶ κοινῇ διαλέκτῳ χρῶνται, πλὴν Βυζαντίων, ὅτι ∆ωριέων ἐστὶν ἀποικία.
Ἡ γὰρ τῶν Ἑλλήνων γλῶττα εἰς πέντε διαλέκτους διῄρηται· πρώτην μὲν τὴν τῆς Ἀτθίδος, δευτέραν τὴν Ἰώνων, τρίτην δὲ τὴν Αἰολέων, τετάρτην δὲ τὴν ∆ωριέων, πέμπτην δὲ τὴν κοινὴν ᾗ πάντες χρώμεθα.
(...)
Ἑλλὰς ἡ χώρα ἐκλήθη ἀπὸ Ἕλληνος τοῦ Δευκαλίωνος, ὃς δυναστεύσας τῆς Φθιώτιδος τοὺς ὑπηκόους ἑαυτῷ γενομένους ἀντὶ Γραικῶν Ἕλληνας ἐκάλεσε· καὶ τότε πρῶτον Ἑλλὰς ὠνομάσθη.

Σούδα ( 10ος αι. ) :
Γραικοί : Οι Έλληνες. Εκ του Γραίξ, Γραικός.

Ετυμολογικό το Μέγα ( 10ος – 11ος αι. ) :
Γραικός : Καλλίμαχος, και γής ημετέρης αδαείς. Παρά το ραίσαι. Ραικός και Γραικός. Διά γάρ τήν κατά πολύ ανδρείαν ούτως οι Έλληνες εκαλούντο.Ή από τινος Έλληνος Γραικού, ως από του Έλλην Έλληνος ελληνιστί και γραικιστί.

Τζέτζης :
Γραικών άριστος ο Πρωτεσίλαος. Γραικοί δέ πρότερον οι της Ελλάδος εκαλούντο. Ύστερον δέ αφ' Έλληνος τινός εκλήθησαν Έλληνες.

Λεξικό Ψευδο-Ζωναρά ( 12ος αι. ) :
Γραικοί. οἱ Ελληνες. ἀπὸ κώμης τινός. παρὰ τὸ ῥαῖσαι ῥαικὸς καὶ γραικός. καὶ γὰρ διὰ τὴν πολλὴν ἀνδρείαν οἱ Ελληνες ουτως ἐκαλοῦντο.

Κεδρηνός:
Ὅτι Ῥωμαῖοι τὰ δίζυγα ἅρματα βίγας ἐκάλουν, ἐξ ὧν καὶ βιγάριοι. Λατίνους τοὺς ἐπιχωριάζοντας, Γραικοὺς δὲ τοὺς ἑλληνίζοντας καλοῦσιν.

Γελοιοποιείσαι.

[Ζαποτέκος]

«Γραικούς» ως εθνοτικούς αρχαίους Έλληνες σε «βυζαντινά» κείμενα δεν έχεις φέρει.

Ιουλιανός, Συμπόσιον ἢ Κρονιάς , μιλάει ο Μέγας Αλέξανδρος και λέει :
Τὰ πλεῖστα τῆς Ἰταλίας ᾤκησαν οἱ Γραικοί

Κύριλλος Αλεξανδρείας ( 5ος αι. ):
Ἑβδομηκοστῷ τετάρτῳ ἔτει Μωσέως, Ἕλλην οὕτω καλούμενος ὁ ∆ευκαλίωνος καὶ Πύρρας παῖς ἀρχὴ γέγονε τοῖς Ἕλλησι τῆς τοιᾶσδε προσηγορίας, καίτοι πάλαι Γραικοῖς λεγομένοις.

Ησύχιος ( 5ος αι. ):
Γραικιστί, Ἑλληνιστί
Γραικός, Ἕλλην

Στέφανος Βυζάντιος , Εθνικά ( 5ος αι. ) :
Γραικός, ὁ Ἕλλην, ὀξυτόνως, ὁ Θεσσαλοῦ υἱός, ἀφ᾿ οὗ Γραικοί οἱ Ἕλληνες

Ιωάννης Λυδός:
Πλεύσας ἐκεῖθεν Αἰνείας μετὰ πολλὰς ὅσας πλάνας κατάγεται ἐν πόλει τῆς Ἰταλίας λεγομένῃ Λαυρεντίᾳ, ἣν καὶ Ὀππικήν φασιν ὀνομασθῆναί ποτε, ἐξ ἧς καὶ ὀππικίζειν, καὶ ὡς τὸ πλῆθος, ὀφφικίζειν τὸ βαρβαρίζειν Ἰταλοὶ λέγουσιν. εἶτα ἐπιγαμβρεύσας Λατίνῳ βασιλεύοντι τῆς χώρας αὐτός τε βασιλεύσας τρισὶν ἐνιαυτοῖς οἴχεται. τοσούτων οὖν ἐπιξενωθέντων τῆς Ἰταλίας, ὥσπερ ἐδείχθη, Λατίνους μὲν τοὺς ἐπιχωριάζοντας, Γραικοὺς δὲ τοὺς ἑλληνίζοντας ἐκάλουν, ἀπὸ Λατίνου τοῦ ἄρτι ἡμῖν ῥηθέντος καὶ Γραικοῦ, τῶν ἀδελφῶν, ὥς φησιν Ἡσίοδος ἐν Καταλόγοις· Ἄγριον ἠδὲ Λατῖνον. Κούρη δ' ἐν μεγάροισιν ἀγαυοῦ ∆ευκαλίωνος Πανδώρη ∆ιὶ πατρί, θεῶν σημάντορι πάντων μιχθεῖσ' ἐν φιλότητι τέκε Γραικὸν μενεχάρμην. Ῥωμύλος δὲ κτίζει τὴν Ῥώμην τῇ πρὸ δεκαμιᾶς Καλενδῶν Μαΐου, κατὰ τὸ τρίτον τῆς ἕκτης, ἢ ὡς ἕτεροι κατὰ τὸ δεύτερον τῆς ὀγδόης·

Γεώργιος Σύγκελλος ( 9ος αι. ) :
Από δέ Έλληνος του Δευκαλίωνος Έλληνες οι Γραικοί καλούνται.

Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος ( 10ος αι. ) :
Καὶ ἀπὸ μὲν τῆς Μιλήτου μέχρι τῆς Ἐφεσίων πόλεως καὶ αὐτῆς Σμύρνης καὶ Κολοφῶνος Ἰώνων ἐστὶ κατοικία, οἵτινες τῇ τῶν Ἰώνων διαλέκτῳ χρῶνται. Ἀπὸ δὲ Κολοφῶνος μέχρι Κλαζομενῶν καὶ τῆς ἀντίπεραν τῆς Χίου γῆς καὶ αὐτῆς τῆς Μιτυλήνης καὶ τοῦ Περγάμου, Αἰολέων ἐστὶν ἀποικία, οἵτινες διαλέκτῳ χρῶνται τῶν Αἰολέων. Τὰ δὲ ἐπέκεινα τούτων, ἀπὸ τοῦ λεγομένου Λεκτοῦ καὶ ἕως Ἀβύδου καὶ αὐτῆς Προποντίδος καὶ μέχρι Κυζίκου καὶ τοῦ ποταμοῦ τοῦ λεγομένου Γρανικοῦ, πάντες Γραικοὶ ὀνομάζονται καὶ κοινῇ διαλέκτῳ χρῶνται, πλὴν Βυζαντίων, ὅτι ∆ωριέων ἐστὶν ἀποικία.
Ἡ γὰρ τῶν Ἑλλήνων γλῶττα εἰς πέντε διαλέκτους διῄρηται· πρώτην μὲν τὴν τῆς Ἀτθίδος, δευτέραν τὴν Ἰώνων, τρίτην δὲ τὴν Αἰολέων, τετάρτην δὲ τὴν ∆ωριέων, πέμπτην δὲ τὴν κοινὴν ᾗ πάντες χρώμεθα.
(...)
Ἑλλὰς ἡ χώρα ἐκλήθη ἀπὸ Ἕλληνος τοῦ Δευκαλίωνος, ὃς δυναστεύσας τῆς Φθιώτιδος τοὺς ὑπηκόους ἑαυτῷ γενομένους ἀντὶ Γραικῶν Ἕλληνας ἐκάλεσε· καὶ τότε πρῶτον Ἑλλὰς ὠνομάσθη.

Σούδα ( 10ος αι. ) :
Γραικοί : Οι Έλληνες. Εκ του Γραίξ, Γραικός.

Ετυμολογικό το Μέγα ( 10ος – 11ος αι. ) :
Γραικός : Καλλίμαχος, και γής ημετέρης αδαείς. Παρά το ραίσαι. Ραικός και Γραικός. Διά γάρ τήν κατά πολύ ανδρείαν ούτως οι Έλληνες εκαλούντο.Ή από τινος Έλληνος Γραικού, ως από του Έλλην Έλληνος ελληνιστί και γραικιστί.

Τζέτζης :
Γραικών άριστος ο Πρωτεσίλαος. Γραικοί δέ πρότερον οι της Ελλάδος εκαλούντο. Ύστερον δέ αφ' Έλληνος τινός εκλήθησαν Έλληνες.

Λεξικό Ψευδο-Ζωναρά ( 12ος αι. ) :
Γραικοί. οἱ Ελληνες. ἀπὸ κώμης τινός. παρὰ τὸ ῥαῖσαι ῥαικὸς καὶ γραικός. καὶ γὰρ διὰ τὴν πολλὴν ἀνδρείαν οἱ Ελληνες ουτως ἐκαλοῦντο.

Κεδρηνός:
Ὅτι Ῥωμαῖοι τὰ δίζυγα ἅρματα βίγας ἐκάλουν, ἐξ ὧν καὶ βιγάριοι. Λατίνους τοὺς ἐπιχωριάζοντας, Γραικοὺς δὲ τοὺς ἑλληνίζοντας καλοῦσιν.

Γελοιοποιείσαι.

[Ζαποτέκος]

Μανουήλ Καλέκας ( 14ος αι. ) :

(...) ἀλλὰ καὶ καθ’ ἕνα Ῥωμαίων, ὅπου ποτὲ γῆς εἴη (...) τῆς σῆς ὁμιλίας ἕνεκα καὶ τῆς ἑλληνίδος γλώττης τῶν ἐνοικούντων (...) οὐκ ἂν ἴσως ἐκώλυσε τὴν ἐμὴν συνουσίαν ἀφορμὴν γεγονέναι τοῦ μὴ πάντη τὴν τῶν προγόνων οἰχέσθαι παιδείαν. (...) ἀρχαία γὰρ Ἑλλήνων πατρὶς καὶ ἡ Κύπρος, καὶ τὸ παρὰ τῶν λόγων εὐγενὲς αὐτοῖς οὐκ ἀνάξιον.
https://cognoscoteam.gr/archives/43760
https://x.com/Alyunan00/status/1757794191961215321?mx=2

[Ζαποτέκος]

Νοθείες στο έργο του Γεννάδιου Σχολάριου

Η σύγχρονη έρευνα, ιστορική και θεολογική θα καταβάλει προσπάθειες, ώστε να αποδοθεί και να ξεκαθαριστεί η εργογραφία του Αγίου Γενναδίου από διάφορες νοθείες από λατινόφρονες θεολόγους και μη, οι οποίοι επεδίωξαν να παρουσιάσουν τον Άγιο ως δουλοπρεπή και φίλα προσκείμενο στον Πάπα Ρώμης Ευγένιο τον Δ’ και ως υποστηρικτή των γεγονότων που έλαβαν χώρα στην Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας.
(...)
Ο Σχολάριος ονομαζόταν Γεώργιος, όμως με την μοναχική του κουρά έλαβε το όνομα Γεννάδιος, με το οποίο γίνεται γνωστός ως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Το επίθετο Σχολάριος, υποδεικνύει την προέλευση κάποιου προγόνου του, ο οποίος ανήκε στην τάξη των «Σχολαρίων».
Το προσωνύμιο «Κουρτέσης» αποδόθηκε στον Σχολάριο με σκοπό την νόθευση έργων του ή την απόδοση έργων σε αυτόν, με απώτερο σκοπό την εξυπηρέτηση ποικίλων συμφερόντων των Λατινικών σχεδίων.
https://ikee.lib.auth.gr/record/349296/ ... %CE%A3.pdf


Η σύγχυση που διαπιστώνεται οφείλεται εν πολλοίς στην αποσπασματική, μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα, έκδοση των συγγραμμάτων του και την παράλληλη απόδοση στον Σχολάριο συγγραμμάτων που υπήρξαν αποτέλεσμα νόθευσης. Η κριτική έκδοση των Απάντων του από τους Petit, Sideridi και Jugie (1928-1936) προσέφερε σημαντική βοήθεια προς την ολοκληρωμένη μελέτη του έργου του, χωρίς όμως να επιλύσει το πρόβλημα, αφού στην οκτάτομη έκδοση των Απάντων συμπεριλήφθηκαν συγγράμματα νόθα με αποτέλεσμα η στρεβλή εικόνα για το πρόσωπο του Σχολαρίου να συνεχιστεί σε έργα πολλών μελετητών του.
Παράδειγμα χαλκευμένου κειμένου που αποδόθηκε στον Σχολάριο δίνει η Αμοιρίδου στο: Αμοιρίδου, «Η Ψευδωνυμία». Η συγγραφέας παρουσιάζει τους λόγους που οδήγησαν στη νόθευση και τον δημιουργό του νόθου συγγράμματος, Ι. Πλουσηδιανό και τον τρόπο που αυτό χρησιμοποιήθηκε από τους Δυτικούς.
(...)
Η σύγχυση ερείδεται σε συγκεκριμένα κείμενα που συμπεριλαμβάνονται στο corpus των συγγραμμάτων του Σχολάριου. Πιο συγκεκριμένα, όσοι υποστηρίζουν τη λατινοφροσύνη του επικαλούνται συγκεκριμένα φιλενωτικά συγγράμματα: α) τους τρεις συμβουλευτικούς λόγους υπέρ της ένωσης, τους οποίους δήθεν εκφώνησε κατά τη διάρκεια της συνόδου Φερράρας - Φλωρεντίας β) το έργο «Αναίρεσις των συλλογιστικῶν κεφαλαίων του Μάρκου Εὐγενικοῦ», το οποίο στρέφεται με υβριστικό τρόπο έναντι του δασκάλου του και γ) την «Ἀπολογίαν ὑπέρ τῶν πέντε κεφαλαίων τοῦ ενωτικοῦ όρου» της Φλωρεντίας. Ωστόσο, όλα αυτά τα έργα έχουν αποδειχθεί νόθα, όπως δέχονται όχι μόνο ο π. Θ. Ζήσης αλλά και οι Δοσίθεος Ιεροσολύμων, Κ. Σάθας, Ανδρ. Δημητρακόπουλος, Σπ. Λάμπρος και Ε. Παντελάκης παλιότερα. Η νόθευση είχε ως βάση την επιθυμία των Δυτικών να εξουδετερώσουν τον Σχολάριο, ο οποίος αναδεικνυόταν στον πιο επικίνδυνο αντίπαλο στην προσπάθεια επιβολής του ενωτικού όρου και όλων όσων κέρδισε ο παπισμός μέσω αυτού. Η νόθευση, που αποτελούσε συνηθισμένη πρακτική κατά τον μεσαίωνα, έγινε από πρόσωπα της ομάδας του Βησσαρίωνα και ανέρχεται σε εκατό περίπου σελίδες του συνολικού έργου του Σχολαρίου.
(...)
Η Ε. Ράγια υποστηρίζει λανθασμένα ότι το κείμενο στο οποίο συνεργάστηκαν ο Σχολάριος με τον Βησσαρίωνα ήταν το «Ὑπὲρ εἰρήνης καί βοηθείας τῇ πατρίδι παράκλησις», κείμενο το οποίο εκφωνήθηκε πιθανώς τον Απρίλιο του 1439 ή λίγο αργότερα. Επρόκειτο για ένα φιλενωτικό κείμενο με χαρακτήρα πολιτικό και όχι θρησκευτικό, που αποτελούσε μια αγωνιώδη έκκληση προς τους συνέδρους για τη διάσωση της Κωνσταντινούπολης. Το κείμενο αυτό, όπως έχει αποδειχθεί, είναι νόθο.
(...)
Το καίριο πρόβλημα αναφορικά με τα συγγράμματα του Γενναδίου είναι η ψευδεπιγραφία. Όπως προαναφέρθηκε, το έργο του Γενναδίου έχει υποστεί νόθευση από Λατίνους και λατινόφρονες, με αποτέλεσμα να προκληθεί σύγχυση και εν πολλοίς μια παραμορφωτική εικόνα για το πρόσωπό του. Στόχος αυτής της πρακτικής ήταν να πληγεί το κύρος του και να παρουσιαστεί ως προσωπικότητα ασταθής πνευματικά, υστερόβουλος και ματαιόδοξος. Ο Γεννάδιος με τη στάση του έναντι της ενώσεως ήταν αυτός που κυρίως έπληξε το κύρος του παπισμού και αυτό δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτό. Παράλληλα τα χαλκευμένα κείμενα του Γενναδίου εξυπηρετούσαν τους προσυλητιστικούς στόχους των παπικών κατά την περίοδο της Οθωμανικής κυριαχίας, αφού το πρόσωπο του πρώτου μετά την άλωση Πατριάρχη, γνωστού για την ευσέβειά του, έχαιρε σεβασμού μεταξύ των Ορθοδόξων της Ανατολής.
https://ikee.lib.auth.gr/record/336552/ ... -33553.pdf

Η ΑΠΟΔΙΔΟΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΓΕΝΝΑΔΙΟ ΣΧΟΛΑΡΙΟ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΕΥΓΕΝΙΟ Δʹ
(...)
Ἡ ἔκδοση τῶν Ἁπάντων τοῦ Σχολαρίου δὲν κατάφερε νὰ φωτίσει ὅλα τὰ δεδομένα ἐξαιτίας τῆς μεροληπτικῆς, θὰ λέγαμε, στάσεως τοῦ βασικοῦ ἐκδότη τους Μ. Jugie, ὁ ὁποῖος ὁλοκλήρωσε τὴν ἔκδοση τὸ1936 μὲ τὸν 8ο τόμο. Ἡ ἀπόφανση αὐτὴ δὲν ἐνέχει καμιὰ χρειὰ θεολογικῆς ἢ ἐκκλησιαστικῆς ἀντιπαραθέσεως. Ἡ ἐμμονὴ ὅμως τοῦ Jugie νὰ ἀποδίδει στὸν Σχολάριο ἔργα ἢ τίτλους ἔργων ποὺ εἶναι πασιφανὲςὅτι δὲν γράφηκαν ἀπὸ τὸν Σχολάριο ἢ δὲν τοῦ ἀποδίδονται ἀπὸ τὶς σύγχρονές του πηγές, δὲν βοήθησε τὴν ἔρευνα στὴν διαμόρφωση μιᾶςνηφάλιας ἐκτιμήσεως γιὰ τὸν πρῶτο πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεωςμετὰ τὴν ἅλωσή της ἀπὸ τοὺς Τούρκους .
(...)
Ὁμολογεῖται πλέον ἀπὸ ὅλους τοὺς σύγχρονους μελετητὲς ὅτι καταβλήθηκε συντονισμένη προσπάθεια ἀπὸ τοὺς λατινόφρονες τοῦ 15ου αἰώνα, τοὺς φιλενωτικοὺς Ἕλληνες θεολόγους τοῦ 16ου καὶ 17ου αἰ. καὶ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς ἐρευνητὲς τοῦ 20οῦ αἰ. ἀρχικὰ νὰ κατασκευασθοῦν (15ος-16ος αἰ.) καὶ κατόπιν νὰ ἀποδοθοῦν ἔργα τὰ ὁποῖα παρουσιάζουν τὸν Σχολάριο ὡς θιασώτη τῶν ἐκκλησιαστικῶν στοχεύσεωνκαὶ θεολογικῶν ἐπιλογῶν τῆς Ρώμης, πρὶν τὴν σύνοδο τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439), κατὰ τὴν διάρκειά της ἀλλὰ καὶ λίγο μετά . Ἡ στόχευση τῶν νοθεύσεων αὐτῶν ἦταν νὰ προωθηθεῖ ἡ ἔνταξη τῶν ὀρθόδοξων πληθυσμῶν στὴν προοπτικὴ τῶν ἀποφάσεων τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας, ὅσο τὸ δυνατὸν γρηγορότερα καὶ γι’ αὐτὸ ἡ«δυσφήμηση» τοῦ ἡγέτη τῆς ὀρθόδοξης ἀντιδράσεως στὰ σχέδια αὐτὰ τῆς Ρώμης ἦταν ἐπιβεβλημένη.
https://www.academia.edu/70583582/%CE%9 ... E%94%CA%B9
https://www.scribd.com/document/7315105 ... E-80272812

[Σαββάτιος]

Η σύγχρονη έρευνα, ιστορική και θεολογική θα καταβάλει προσπάθειες, ώστε να αποδοθεί και να ξεκαθαριστεί η εργογραφία του Αγίου Γενναδίου από διάφορες νοθείες από λατινόφρονες θεολόγους και μη, οι οποίοι επεδίωξαν να παρουσιάσουν τον Άγιο ως δουλοπρεπή και φίλα προσκείμενο στον Πάπα Ρώμης Ευγένιο τον Δ’ και ως υποστηρικτή των γεγονότων που έλαβαν χώρα στην Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας.

Ενδιαφέρουσα έρευνα. Μία έρευνα που εξ αρχής αρχίζει με στόχο να αποδείξει ότι τα «ενοχλητικά» κείμενα του Σχολάριου είναι νόθα (χωρίς να υποστηρίζω κατ' ανάγκη ότι όλα τα κείμενα που αποδίδονται στον Σχολάριο είναι γνήσια)!

Η κριτική έκδοση των Απάντων του από τους Petit, Sideridi και Jugie (1928-1936) προσέφερε σημαντική βοήθεια προς την ολοκληρωμένη μελέτη του έργου του, χωρίς όμως να επιλύσει το πρόβλημα, αφού στην οκτάτομη έκδοση των Απάντων συμπεριλήφθηκαν συγγράμματα νόθα με αποτέλεσμα η στρεβλή εικόνα για το πρόσωπο του Σχολαρίου να συνεχιστεί σε έργα πολλών μελετητών του.

Ποιός αποφάσισε/απέδειξε ότι ήταν νόθα;

Παράδειγμα χαλκευμένου κειμένου που αποδόθηκε στον Σχολάριο δίνει η Αμοιρίδου στο: Αμοιρίδου, «Η Ψευδωνυμία». Η συγγραφέας παρουσιάζει τους λόγους που οδήγησαν στη νόθευση και τον δημιουργό του νόθου συγγράμματος, Ι. Πλουσηδιανό και τον τρόπο που αυτό χρησιμοποιήθηκε από τους Δυτικούς.

Απόδειξη για νόθευση έχει; Λόγοι που κάποιος θα ήθελε να δημιουργήσει ένα ψευδεπίγραφο κέιμενο είναι πολλοί...

Ωστόσο, όλα αυτά τα έργα έχουν αποδειχθεί νόθα, όπως δέχονται όχι μόνο ο π. Θ. Ζήσης αλλά και οι Δοσίθεος Ιεροσολύμων, Κ. Σάθας, Ανδρ. Δημητρακόπουλος, Σπ. Λάμπρος και Ε. Παντελάκης παλιότερα. Η νόθευση είχε ως βάση την επιθυμία των Δυτικών να εξουδετερώσουν τον Σχολάριο, ο οποίος αναδεικνυόταν στον πιο επικίνδυνο αντίπαλο στην προσπάθεια επιβολής του ενωτικού όρου και όλων όσων κέρδισε ο παπισμός μέσω αυτού.

Το να παραθετεις ένα σωρό από εθνικιστές ιστορικούς και Ορθόδοξους θεολόγους (!) που υποστηρίζουν ότι κάποια κείμενα του Σχολάριου είναι νόθα δεν λέει κάτι...

Η Ε. Ράγια υποστηρίζει λανθασμένα ότι το κείμενο στο οποίο συνεργάστηκαν ο Σχολάριος με τον Βησσαρίωνα ήταν το «Ὑπὲρ εἰρήνης καί βοηθείας τῇ πατρίδι παράκλησις», κείμενο το οποίο εκφωνήθηκε πιθανώς τον Απρίλιο του 1439 ή λίγο αργότερα.

Χωρίς να γνωρίζω την κυρία γιατί «λανθασμένα»;

Επρόκειτο για ένα φιλενωτικό κείμενο με χαρακτήρα πολιτικό και όχι θρησκευτικό, που αποτελούσε μια αγωνιώδη έκκληση προς τους συνέδρους για τη διάσωση της Κωνσταντινούπολης. Το κείμενο αυτό, όπως έχει αποδειχθεί, είναι νόθο.

Με ποιά έννοια το κείμενο χαρακτηρίζεται ως «νόθο»; Δεν το εκφώνησαν μαζί ο Σχολάριος και ο Βησσαρίωνας; Δεν εκφωνήθηκε γενικά; Άλλαξε το περιεχόμενό του κατόπιν; Που εντοπίζεται το πρόβλημα με αυτό το κείμενο;

Στόχος αυτής της πρακτικής ήταν να πληγεί το κύρος του και να παρουσιαστεί ως προσωπικότητα ασταθής πνευματικά, υστερόβουλος και ματαιόδοξος.

Ενώ οι λατινόφρονες ήταν πατριώτες α΄ τάξεως...

Ο Γεννάδιος με τη στάση του έναντι της ενώσεως ήταν αυτός που κυρίως έπληξε το κύρος του παπισμού και αυτό δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτό.

Όχι ο [Άγιος] Μάρκος ο Ευγενικός;

Ὁμολογεῖται πλέον ἀπὸ ὅλους τοὺς σύγχρονους μελετητὲς ὅτι καταβλήθηκε συντονισμένη προσπάθεια ἀπὸ τοὺς λατινόφρονες τοῦ 15ου αἰώνα, τοὺς φιλενωτικοὺς Ἕλληνες θεολόγους τοῦ 16ου καὶ 17ου αἰ. καὶ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς ἐρευνητὲς τοῦ 20οῦ αἰ. ἀρχικὰ νὰ κατασκευασθοῦν (15ος-16ος αἰ.) καὶ κατόπιν νὰ ἀποδοθοῦν ἔργα τὰ ὁποῖα παρουσιάζουν τὸν Σχολάριο ὡς θιασώτη τῶν ἐκκλησιαστικῶν στοχεύσεωνκαὶ θεολογικῶν ἐπιλογῶν τῆς Ρώμης, πρὶν τὴν σύνοδο τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439), κατὰ τὴν διάρκειά της ἀλλὰ καὶ λίγο μετά . Ἡ στόχευση τῶν νοθεύσεων αὐτῶν ἦταν νὰ προωθηθεῖ ἡ ἔνταξη τῶν ὀρθόδοξων πληθυσμῶν στὴν προοπτικὴ τῶν ἀποφάσεων τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας, ὅσο τὸ δυνατὸν γρηγορότερα καὶ γι’ αὐτὸ ἡ«δυσφήμηση» τοῦ ἡγέτη τῆς ὀρθόδοξης ἀντιδράσεως στὰ σχέδια αὐτὰ τῆς Ρώμης ἦταν ἐπιβεβλημένη.

Ακόμη να απαντήσεις:
(1) Γιατί ο Σχολάριος έμαθε λατινικά;
(2) Αν ο Σχολάριος έμαθε λατινικά για να αντικρούσει τις λατινικές θεολογικές θέσεις γιατί δεν έγραψε κάποιο κείμενο «Κατά Ακινάτου»;
(3) Γιατί στράφηκαν όλοι κατά του «θύματος» Σχολαρίου και όχι του [Αγίου] Μάρκου του Ευγενικού (του πραγματικού στυλοβάτη της Ορθοδοξίας);
(4) Γιατί ακόμη και κείμενα που δεν αμφισβητούνται έχουν έντονη λατινική επιρροή;
(5) Πραγματικά πιστεύεις ότι ο Σχολάριος που μέχρι την Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας είχε ως καλύτερο φίλο τον Ουνίτη Βησσαρίωνα είχε πολύ διαφορετικές θέσεις από αυτόν;
(6) Ακόμη και αν κάποια κείμενα είναι νοθευμένα σε κάποιο βαθμό ή και εξ ολοκλήρου (κάτι το οποίο δεν αποκλείω) τι καταρρίπτει τη θέση ότι ο Σχολάριος να διατηρούσε μία στάση λατινόφρονα αρχικά (ίσως λιγότερο έντονη από αυτή που οι νοθευτές παρουσίασαν με τις νοθεύσεις τους) και μετά την Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας να εντάχθηκε στην ανθενωτική (Ορθόδοξη) παράταξη;

[Ζαποτέκος]

[user]Σαββάτιος [/user]
Οι απαντήσεις δίνονται στην 3η εργασία. Πάτα πάνω στον σύνδεσμο και διάβασέ την.

[Σαββάτιος]

[user]Σαββάτιος [/user]
Οι απαντήσεις δίνονται στην 3η εργασία. Πάτα πάνω στον σύνδεσμο και διάβασέ την.

Ο τρίτος σύνδεσμος αναφέρεται στην επιστολή προς Πάπα Ευγένιο. Ακόμη δεν μου απάντησες:
(1) Γιατί ο Γεώργιος Σχολάριος έμαθε λατινικά;
(2) Γιατί, αφού υποτίθεται ότι έμαθε λατινικά για να καταρρίψει την λατινική θεολογία, δεν έγραψε ένα έργο «Κατά Ακινάτου»; Σημειωτέον, ο Γεώργιος Σχολάριος ήταν ένθερμος αριστοτελιστής και η λατινική θεολογία είναι βασισμένη στον θωμισμό (Θωμάς Ακινάτης) είναι αριστοτελική στη φύση.
(3) Γιατί οι λατινόφρονες με μανία παραχάραξαν/νόθευσαν το έργο του Γεώργιου Σχολάριου και όχι του [Αγίου] Μάρκου του Ευγενικού; Οι λόγοι που οι συγγραφείς που έχεις παρουσιάσει που σύμφωνα με αυτούς ήταν τα κίνητρα για την νόθευση/παραχάραξη του έργου του Γεώργιου Σχολάριου θα επιτυγχάνονταν καλύτερα αν νόθευαν το έργο του [Αγίου] Μάρκου του Ευγενικού.
(4) Γιατί αδιαμφισβήτητα κείμενα του Γεώργιου Σχολάριου έχουν έντονη λατινική επιρροή;
(5) Πώς συμβιβάζεις το γεγονός ότι σύμφωνα με εσένα ο ανθενωτικός Γεώργιος Σχολάριος είχε μέχρι την Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας καλύτερο φίλο τον Ουνίτη Βησσαρίωνα με την κοινή λογική (δηλαδή ότι είχαν τόσο στενή σχέση δύο ανθρωποι που είχαν τόσο διαφορετικές απόψεις για ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα για αυτούς);
(6) Πώς καταρρίπτεις την δική μου θέση: Ότι ο Γεώργιος Σχολάριος ήταν αρχικά λατινίζων [όχι όπως τον παρουσιάζει το σύνολο των αμφισβητούμενων κειμένων] και έπειτα έγινε ανθενωτικός, αλήθεια πάνω στην οποία βασίστηκαν οι Ουνίτες για να τον πλήξουν, διογκώνοντάς την με νοθεύσεις;

[Ζαποτέκος]

[user]Σαββάτιος [/user]
Οι απαντήσεις δίνονται στην 3η εργασία. Πάτα πάνω στον σύνδεσμο και διάβασέ την.

Ο τρίτος σύνδεσμος αναφέρεται στην επιστολή προς Πάπα Ευγένιο. Ακόμη δεν μου απάντησες:
(1) Γιατί ο Γεώργιος Σχολάριος έμαθε λατινικά;
(2) Γιατί, αφού υποτίθεται ότι έμαθε λατινικά για να καταρρίψει την λατινική θεολογία, δεν έγραψε ένα έργο «Κατά Ακινάτου»; Σημειωτέον, ο Γεώργιος Σχολάριος ήταν ένθερμος αριστοτελιστής και η λατινική θεολογία είναι βασισμένη στον θωμισμό (Θωμάς Ακινάτης) είναι αριστοτελική στη φύση.
(3) Γιατί οι λατινόφρονες με μανία παραχάραξαν/νόθευσαν το έργο του Γεώργιου Σχολάριου και όχι του [Αγίου] Μάρκου του Ευγενικού; Οι λόγοι που οι συγγραφείς που έχεις παρουσιάσει που σύμφωνα με αυτούς ήταν τα κίνητρα για την νόθευση/παραχάραξη του έργου του Γεώργιου Σχολάριου θα επιτυγχάνονταν καλύτερα αν νόθευαν το έργο του [Αγίου] Μάρκου του Ευγενικού.
(4) Γιατί αδιαμφισβήτητα κείμενα του Γεώργιου Σχολάριου έχουν έντονη λατινική επιρροή;
(5) Πώς συμβιβάζεις το γεγονός ότι σύμφωνα με εσένα ο ανθενωτικός Γεώργιος Σχολάριος είχε μέχρι την Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας καλύτερο φίλο τον Ουνίτη Βησσαρίωνα με την κοινή λογική (δηλαδή ότι είχαν τόσο στενή σχέση δύο ανθρωποι που είχαν τόσο διαφορετικές απόψεις για ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα για αυτούς);
(6) Πώς καταρρίπτεις την δική μου θέση: Ότι ο Γεώργιος Σχολάριος ήταν αρχικά λατινίζων [όχι όπως τον παρουσιάζει το σύνολο των αμφισβητούμενων κειμένων] και έπειτα έγινε ανθενωτικός, αλήθεια πάνω στην οποία βασίστηκαν οι Ουνίτες για να τον πλήξουν, διογκώνοντάς την με νοθεύσεις;

1) Για πολλούς λόγους. Γιατί ήταν φιλομαθής. Γιατί ήθελε να ξέρει τα επιχειρήματα των δυτικών από πρώτο χέρι . Και ... και ... και ..
2) Γιατί δεν πρόλαβε. Γιατί δεν ήθελε. Γιατί εμποδιζόταν απ' τις επικρατούσες συνθήκες. Γιατί βαριόταν. Και... και... και ...
3) Γιατί αυτός ήταν πατριάρχης και νόμιζαν πως οι ορθόδοξοι έχουν τους πατριάρχες όπως αυτοί τους πάπες. Έλεγαν Να ο πατριάρχης σας τα λέει.
4) Στην φαντασία σου ;
5) Ο Βησσαρίων δεν είχε ασπαστεί αρχικά πλήρως τον ουνιτισμό. Σταδιακά ενέδωσε. Βλ. παρακάτω παραθέματα.
6) Δεν χρειάζεται να καταρρίψω αστήρικτες θεωρίες. Εσύ πρέπει να τις τεκμηριώσεις.

Παραθέματα απ' την Εκκλησιαστική Ιστορία του Βλ. Φειδά.

Η εξοικείωση των Βυζαντινών με την λατινική θεολογία και τον αριστοτελισμό ως όπλο στις θεολογικές αντιπαραθέσεις Δύσης και Ανατολής. Παρόμοια περίπτωση με τον Βησσαρίωνα ( πριν ασπασθεί ολοκληρωτικά την Ουνία ) ήταν και ο ορθόδοξος Γεννάδιος


Ο Βησσαρίων αρχικά αντιπαρατίθεται στους Λατίνους.

(...)

Η μεταστροφή.

(...)

Η ανταμοιβές στους Ενωτικούς.