sys3x έγραψε: 17 Ιούλ 2023, 13:20
Εγώ βρίσκω πάρα πολύ αστείες τις απόψεις σου πάντως μαν, ειδικότερα στα θέματά που αφορούν τον κινηματογράφο, τα λες ρε μπαγάσα λες και είναι τίποτα σούπερ σημαντικές παρατηρήσεις 85 κριτικών κινηματογράφου μαζί

, το Hacksaw Ridge είναι βαθύτατα αντιπολεμική ταινία, και ένα παιδί νομίζω του πούστη ότι το καταλαβαίνει, δεν βγάζει ήρωες δηλαδή αυτούς που πολεμάνε και σκοτώνουν αλλά κάποιον που προσπαθεί να βοηθήσει τους υπόλοιπους με κίνδυνο την δική του ζωή δείχνοντας ταυτόχρονα με αρκετά ωμό τρόπο πόσο άσχημο πράγμα είναι ο πόλεμος. Αλλά που να ξέρω εγώ κι όλοι οι υπόλοιποι τι σκατά λέμε αφού.
Σορρυ αν νομίζεις ότι σου κάνω μπούλυινγκ με αυτά που γράφω, δεν ήταν ο σκοπός μου.
Από κει και πέρα δεν είπα ότι δεν έχει αντιπολεμικό μήνυμα η ταινία, είπα ότι στο βαθμό που έχει το υποσκάπτει μόνη της με αστείους τρόπους κυρίως επειδή ο Μελ μάλλον έχει πολύ συγκεκριμένο ταβάνι σαν σκηνοθέτης ως προς το εύρος των σκηνών δράσης που μπορεί να αποδώσει.
Εννοώ, όλοι έχουμε δει την αρχή του στρατιώτη ράιαν με τους πεζονάυτες μέσα στο αποβατικό να ξερνάνε και να χέζονται και να πεθαίνουν όλοι χωρίς να προλάβουν να κάνουν τίποτα απλά επειδή τους έτυχε να είναι από τους πρώτους στην παραλία. Ο Μελ αντί να δείξει την ντεκαβλέ πλευρά του πολέμου δείχνει αυτό:
https://www.youtube.com/watch?v=Lk9R2TCwC4c
Φουλ τζον γουέιν μανιχαϊσμός, αμάσητοι slowmotion πεζοναύτες εναντίον απρόσωπης ορδής, κομπλέ με ηρωική κλωτσιά ψαλιδάκι σε χειροβομβίδα από τον πρωταγωνιστή, όχι ότι αμφισβητώ ότι μπορεί όντως να έπεσε τέτοια κλωτσιά, αλλά η χρήση της για την δραματική κορύφωση της σκηνής (και της ταινίας) είναι καθαρά σκηνοθετική επιλογή Μελ, είτε επειδή δεν νοιώθει και νομίζει ότι το rule of cool είναι ο μόνος legit τρόπος να γυρνάς δράση, είτε επειδή ξέρει ακριβώς σε ποιο κοινό απευθύνεται, το πιο πιθανό και τα δύο.
Γενικά δύσκολη ιστορία να την πεις καλά, με κάθε σεβασμό στον πραγματικό Ντέσμοντ και τον κόσμο που έσωσε, αλλά το γεγονός ότι ο «φιλειρηνισμός» του φαίνεται να είναι αποτέλεσμα ψυχολογικών τραυμάτων (που πιθανότατα εφευρέθηκαν για την ταινία) και του ότι οι γκουρού των αντβεντιστών μια μέρα αποφάσισαν ότι το να ακουμπάς όπλα είναι ταμπού, τον κάνει πολύ περίπλοκο πρωταγωνιστή για να τον χειριστεί κάποιος όπως ο Γκίμπσον, εξου και το άνισο αποτέλεσμα. Π.χ. ισχύει και ότι οι συμμαχητές του έχουν κάθε δίκιο να τον θεωρούν καραγκιόζη που τους βάζει σε περιττό κίνδυνο, αλλά αυτοί παρουσιάζονται σαν οι κακοί μπούληδες σε λυκειακό δράμα ενώ στον Ντεσμόντ αφιερώνονται κυριολεκτικά αγιογραφικά πλάνα.
Κατά τα άλλα είναι ικανοποιητικά γυρισμένη ταινία που δεν με εκπλήσσει ότι βρήκε το κοινό της, σπρωγμένη και από σινεκριτικούς περιχαρείς που επιτέλους έβγαλε μη προβληματική ταινία ο Μελ, αλλά σου βάζει πολλές τρικλοποδιές αν θέλεις να την πάρεις λίγο στα σοβαρά αντί να φας αμάσητο ότι σου σερβίρει.