Obi Wan Iakobi έγραψε: 02 Οκτ 2021, 08:05
Fluffy ΜπλεΜπουμπυς
Τζήμερος
Δουλεύω από 12 χρονών. Μέχρι τα 17, στην επιχείρηση του πατέρα μου, όποτε έβρισκα καιρό. Υφαντουργική βιοτεχνία, με εξαγωγική δραστηριότητα, πριν καταρρεύσει ο κλάδος. Ύφαινα στους αργαλιούς, τραβούσα στημόνι, φόρτωνα τις μασουρίστρες, γάζωνα, συσκεύαζα, ετοίμαζα τις παραγγελίες, τιμολογούσα. Δεν το έκανα από οικονομική ανάγκη. Ούτε ο πατέρας μου μού το ζήτησε. Ευκατάστατοι μεσοαστοί ήμασταν, με αυτοκίνητο και εσωτερική οικιακή βοηθό, από τη δεκαετία του ’50. Δική μου επιθυμία ήταν να δουλεύω. Ήθελα να ξέρω πώς βγαίνουν τα λεφτά, και το χαρτζιλίκι μου να είναι «ιδρωμένο». Τα εφηβικά μου καλοκαίρια ως μαθητής - και ως φοιτητής αργότερα - δούλευα στα χωράφια, μαζεύοντας αχλάδια στα Λεχώνια και στην Αγιά. Πήγαινα, με ποδήλατο, χαράματα στο σημείο που θα περνούσε το ντάτσουν, ανέβαινα στην καρότσα, μαξιλαράκι για να μην πονάει ο πισινός στον χωματόδρομο, και μετά τρισκέλι, κουβά με γάντζο, και ανεβοκατέβασμα στα δέντρα μέχρι το απόγευμα. Έκανα και δεύτερο μεροκάματο, πηγαίνοντας με το φορτηγό στο ψυγείο για το ξεφόρτωμα των τελάρων. Ξεθέωμα αλλά και ευτυχία, διότι κρατούσα δικά μου λεφτά, λεφτά του κόπου μου. Εκεί έμαθα τους νόμους της οικονομίας. Έγραψα ένα άρθρο κάποτε για τη συμφωνία «ξεκοπής», η οποία είναι ακριβώς ένα παράγωγο Συμβόλαιο Μελλοντικής Εκπλήρωσης (Future).
17 χρονών βρέθηκα στην Αθήνα, φοιτητής στην ΑΣΟΕΕ. Μπήκα 14ος . Βαθμός στις εισαγωγικές: 161 μονάδες, με απόλυτο άριστα το 180. Έπιασα δουλειά αμέσως και μάλιστα διπλή: δίδασκα σε Ωδεία και το βράδυ έπαιζα σε μπουάτ. Δεν χρειάστηκε οι δικοί μου να μου στείλουν ούτε μια φορά λεφτά, όπως στέλνουν οι γονείς σε κάθε φοιτητή. Η ιδεολογική ανεξαρτησία προϋποθέτει οικονομική ανεξαρτησία, σύντροφε που αγοράζεις το σπρέυ με τη σύνταξη της μαμάς. Τα μόνα χρήματα που ξόδεψε ο πατέρας μου, ήταν για να μου αγοράσει ένα πιάνο: 120.000 δραχμές, πολλά λεφτά για το 1978, και του είμαι ευγνώμων, διότι το έκανε ενώ ήταν αντίθετος στη μουσική καριέρα που ακολουθούσα τότε.
Το 1984 πήγα φαντάρος. Στο πεζικό, σε ΜΤΠ στα σύνορα, χειριστής αντιαρματικού. Όχι σε γραφείο στο πεντάγωνο σαν τους γόνους. Εκεί όντως ήμουν κρατικοδίαιτος: “γκοτζίλα” και “πατάτες μπλουμ” στο συσσίτιο συν μισθός: 990 δραχμές τον μήνα, σκάρτα 3 ευρώ σημερινά. Τον Σεπτέμβριο του 1986 απολύθηκα, γύρισα στον Βόλο, και έπιασα δουλειά σε δύο Ωδεία: το Δημοτικό Ωδείο Βόλου και το Εθνικό Ωδείο Λάρισας. Και τα βράδυα ξανά δουλειά σε μουσικά μπαρ, που είχαν αντικαταστήσει πια τις μπουάτ.
ο 1989 πήγα στη Γερμανία. Συνέχισα τη δουλειά του μουσικού. Το πρωί μαθήματα, το βράδυ μουσικά μαγαζιά και σποραδικά ρεσιτάλ κλασικής κιθάρας σε διάφορες πόλεις. Επέστρεψα στην Ελλάδα το 1991, αποφασίζοντας να αλλάξω επαγγελματικό τομέα. Προσελήφθην, ως δημιουργικός κειμενογράφος από την ADEL/Saatchi & Saatchi. Αργότερα πήγα στην ΤΕΑΜ Athens και στην GLOBAL του ΒΒDO group. To 1995 έκανα τη δική μου εταιρεία, τη REVERSE. Ήμουν παράλληλα σύμβουλος marketing και επικοινωνίας σε μεγάλους ομίλους εταιρειών. Την ίδια δουλειά κάνω και σήμερα.
https://marketnews.gr/article/2610148/o ... kybernhshs
