Ενώ η κυριαρχία της αστικής τάξης, που ειδικά στην Ελλάδα είναι μια χούφτα άνθρωποι, δεν επιβάλλεται πάνω στην πλειοψηφία.
Η αστική τάξη δεν καθορίζει τι δουλειά θα κάνεις στην ζωή σου,
δεν αποφασίζει τι μισθό θα παίρνεις,
δεν απαγορεύει στους καλλιτέχνες να κάνουν ότι έργο γουστάρουν,
δεν απαγορεύει σε επιστήμονες να κάνουν ανεξάρτητη έρευνα.
Επιπλέον δεν έχει την εξουσία να σε στείλει εξορία ή να σε φυλακίσει αν εκφραστείς εναντίον της.
Ρε συ, γελάνε και τα τσιμέντα.
Η αστική τάξη μέχρι 50 χρόνια πίσω έκανε αυτό ακριβώς. Σε έστελνε εξορία. Και ποιοι αγωνίστηκαν για να μην σε στέλνει; Α, ναι. Οι Αριστεροί.
Για τα υπόλοιπα που γράψεις, αρκούν οι φατσούλες. Δεν γίνεται να τα πιστεύεις στα σοβαρά.
Τα τσιμέντα καλά κάνουν και γελάνε τσιμέντα είναι, επίσης όσοι έχουν τσιμέντο αντι εγκεφάλου λογικό είναι να παίρνουν μια περίοδο στρατιωτικής δικτακτορίας σε μια μικρομεσαία χώρα και να γενικεύουν για ολόκληρο το σύστημα της ελεύθερης αγοράς σε καθεστώς δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο.
Συνέχισε με τις φατσούλες καλύτερα.
Με οτι και να καλυπτεται, μεγαλο σαν suv θα ειναι τουλαχιστον.
Ας έρθει ο σοσιαλισμός, ας κανείς εσύ τρία και τέσσερα παιδιά και θα σε φροντίσει.
Εξάλλου, είπαμε. Τα αγαθά πρέπει να καλύπτουν τις ανάγκες και όχι τη μωροφιλοδοξία του Καράμπαμπα.
Για να μην στερείται, λοιπόν, ο πολύτεκνος το αναγκαίο μεταφορικό μέσο από τη μωροφιλοδοξία του Καράμπαμπα, σοσιαλισμός χθες.
Τις ανάγκες του ο καθένας τις ξέρει καλύτερα και απο εσένα και απο τον κομισάριο του κόμματος.
Αν δεν σου αρέσουν οι καράμπαμπες να μην τους κάνεις παρέα αλλά δεν θα αποφασίσεις εσύ τι θα κάνει ο καθένας με τα λεφτά του.
για πες ποσοι πολυτεκνοι στερουνται πολυτεκνικο αυτοκινητο. Δωσε στοιχεια, να μαθουμε και μεις οι αμαθεις.
Υπάρχουν αρκετοί που δεν μπορούν να δώσουν τα χρήματα που απαιτούνται για την αγορά πολυτεκνικού αυτοκινήτου. Οι απαλλαγές που δίνονται είναι αστείες. Επομένως, και να αγοράσει κάποιος πολυτεκνικό αυτοκίνητο έχει στερήσει από την οικογένεια του σημαντικότατους και αναγκαίους πόρους.
«Δεν σου μιλώ για περασμένα, μιλώ για την αγάπη", Γιώργος Σεφέρης, Κίχλη.
Η αστική τάξη δεν καθορίζει τι δουλειά θα κάνεις στην ζωή σου,
δεν αποφασίζει τι μισθό θα παίρνεις,
δεν απαγορεύει στους καλλιτέχνες να κάνουν ότι έργο γουστάρουν,
δεν απαγορεύει σε επιστήμονες να κάνουν ανεξάρτητη έρευνα.
Επιπλέον δεν έχει την εξουσία να σε στείλει εξορία ή να σε φυλακίσει αν εκφραστείς εναντίον της.
Ρε συ, γελάνε και τα τσιμέντα.
Η αστική τάξη μέχρι 50 χρόνια πίσω έκανε αυτό ακριβώς. Σε έστελνε εξορία. Και ποιοι αγωνίστηκαν για να μην σε στέλνει; Α, ναι. Οι Αριστεροί.
Για τα υπόλοιπα που γράψεις, αρκούν οι φατσούλες. Δεν γίνεται να τα πιστεύεις στα σοβαρά.
Τα τσιμέντα καλά κάνουν και γελάνε τσιμέντα είναι, επίσης όσοι έχουν τσιμέντο αντι εγκεφάλου λογικό είναι να παίρνουν μια περίοδο στρατιωτικής δικτακτορίας σε μια μικρομεσαία χώρα και να γενικεύουν για ολόκληρο το σύστημα της ελεύθερης αγοράς σε καθεστώς δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο.
Συνέχισε με τις φατσούλες καλύτερα.
Όταν μου γράφεις ότι η αστική τάξη δεν αποφασίζει για τη δουλειά που θα κάνω ή για τον μισθό που θα πάρω, δεν γίνεται να σου απαντήσω σοβαρά.
axilmar έγραψε: 27 Ιούλ 2021, 15:28
Με οτι και να καλυπτεται, μεγαλο σαν suv θα ειναι τουλαχιστον.
Ας έρθει ο σοσιαλισμός, ας κανείς εσύ τρία και τέσσερα παιδιά και θα σε φροντίσει.
Εξάλλου, είπαμε. Τα αγαθά πρέπει να καλύπτουν τις ανάγκες και όχι τη μωροφιλοδοξία του Καράμπαμπα.
Για να μην στερείται, λοιπόν, ο πολύτεκνος το αναγκαίο μεταφορικό μέσο από τη μωροφιλοδοξία του Καράμπαμπα, σοσιαλισμός χθες.
Τις ανάγκες του ο καθένας τις ξέρει καλύτερα και απο εσένα και απο τον κομισάριο του κόμματος.
Αν δεν σου αρέσουν οι καράμπαμπες να μην τους κάνεις παρέα αλλά δεν θα αποφασίσεις εσύ τι θα κάνει ο καθένας με τα λεφτά του.
Έχμ, αυτό λέμε. Δεν είναι λεφτά του.
«Δεν σου μιλώ για περασμένα, μιλώ για την αγάπη", Γιώργος Σεφέρης, Κίχλη.
για πες ποσοι πολυτεκνοι στερουνται πολυτεκνικο αυτοκινητο. Δωσε στοιχεια, να μαθουμε και μεις οι αμαθεις.
Υπάρχουν αρκετοί που δεν μπορούν να δώσουν τα χρήματα που απαιτούνται για την αγορά πολυτεκνικού αυτοκινήτου. Οι απαλλαγές που δίνονται είναι αστείες. Επομένως, και να αγοράσει κάποιος πολυτεκνικό αυτοκίνητο έχει στερήσει από την οικογένεια του σημαντικότατους και αναγκαίους πόρους.
Οταν λες αρκετοι, ποσοι; αναμεσα σε ποσους στο συνολο; μπορεις να γινεις πιο σαφης; απο που εχεις αντλησει στοιχεια; εχεις καποιο λινκ;
Η αστική τάξη μέχρι 50 χρόνια πίσω έκανε αυτό ακριβώς. Σε έστελνε εξορία. Και ποιοι αγωνίστηκαν για να μην σε στέλνει; Α, ναι. Οι Αριστεροί.
Για τα υπόλοιπα που γράψεις, αρκούν οι φατσούλες. Δεν γίνεται να τα πιστεύεις στα σοβαρά.
Τα τσιμέντα καλά κάνουν και γελάνε τσιμέντα είναι, επίσης όσοι έχουν τσιμέντο αντι εγκεφάλου λογικό είναι να παίρνουν μια περίοδο στρατιωτικής δικτακτορίας σε μια μικρομεσαία χώρα και να γενικεύουν για ολόκληρο το σύστημα της ελεύθερης αγοράς σε καθεστώς δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο.
Συνέχισε με τις φατσούλες καλύτερα.
Όταν μου γράφεις ότι η αστική τάξη δεν αποφασίζει για τη δουλειά που θα κάνω ή για τον μισθό που θα πάρω, δεν γίνεται να σου απαντήσω σοβαρά.
Ας έρθει ο σοσιαλισμός, ας κανείς εσύ τρία και τέσσερα παιδιά και θα σε φροντίσει.
Εξάλλου, είπαμε. Τα αγαθά πρέπει να καλύπτουν τις ανάγκες και όχι τη μωροφιλοδοξία του Καράμπαμπα.
Για να μην στερείται, λοιπόν, ο πολύτεκνος το αναγκαίο μεταφορικό μέσο από τη μωροφιλοδοξία του Καράμπαμπα, σοσιαλισμός χθες.
Τις ανάγκες του ο καθένας τις ξέρει καλύτερα και απο εσένα και απο τον κομισάριο του κόμματος.
Αν δεν σου αρέσουν οι καράμπαμπες να μην τους κάνεις παρέα αλλά δεν θα αποφασίσεις εσύ τι θα κάνει ο καθένας με τα λεφτά του.
Έχμ, αυτό λέμε. Δεν είναι λεφτά του.
Γενικά δεν μπορείς να μου απαντήσεις σοβαρά και δεν φταίνε αυτά που γράφω εγω γι αυτό.
Και αυτό με τα λεφτά που δεν είναι δικά του, πολύ ενδιαφέρον ακούγεται αλλά έχω βάλει ημερήσιο όριο στις αρλούμπες που θα ακούω.
Τελευταία επεξεργασία από το μέλος gassim την 27 Ιούλ 2021, 16:06, έχει επεξεργασθεί 1 φορά συνολικά.
Since its manufacturer was a state monopoly, acquiring a Trabant took about ten years.[10] East German buyers were placed on a waiting-list of up to thirteen years.[11] The waiting time depended on their proximity to Berlin, the capital.[6] Official state price was 7,450 GDR marks and the demand to production ratio was forty three to one (1989). The free market price for a second-hand one was more than twice the price of a new one, and the average worker had to wait ten to thirteen years on a waiting list, or, if available, pay more than double for a second hand model.[11]
ΟΥΤΙΣ έγραψε: 27 Ιούλ 2021, 15:28
Η αστική τάξη μέχρι 50 χρόνια πίσω έκανε αυτό ακριβώς. Σε έστελνε εξορία. Και ποιοι αγωνίστηκαν για να μην σε στέλνει; Α, ναι. Οι Αριστεροί.
Δεν αγωνίσθηκαν για να μην σε στέλνει το κράτος εξορία. Αγωνίσθηκαν για να μην πηγαίνουν οι ίδιοι εξορία. Οι κομουνιστές συγκεκριμένα. Με το να πηγαίνουν δεξιοί στην εξορία όπως συνέβαινε εκείνη την εποχή στα κομουνιστικά καθεστώτα δεν φαίνεται να είχαν πρόβλημα.
Αυτό που ζητούσαν λοιπόν δεν ήταν να αλλάξουν οι διαδικασίες αλλά αντιστροφή των ρόλων γιατί πήγαιναν εξορία τα λάθος άτομα: αντί να πάνε οι εχθροί του λαού πήγαιναν οι φίλοι του.
ΦΙΛΕΛΕ ΚΑΙ ΤΡΟΛΕΛΕ έγραψε: 27 Ιούλ 2021, 14:21
Νομίζω, πως το σχόλιό σου, αυτό εστιάζει στο point της κουβέντας μας. Το πόσο θέλουμε τον κομμουνισμό και το πόσο μπορούμε να τον έχουμε αναλύονται σε δύο υποερωτήματα: α) Πόσο πρόθυμοι είμαστε να εγκαταλείψουμε το εγώ για το εμείς και β) Πόσο πρόθυμοι είμαστε να αγωνιστούμε και να υποφέρουμε ακόμα ακόμα για αυτό το εμείς.
Το ερώτημα που θέτεις δεν έχει νόημα γιατί δεν υπάρχει επιλογή. Ο άνθρωπος σαν είδος είναι πρώτα ΕΓΩ και μετά ΕΜΕΙΣ (σε αντίθεση με τα μοναχικά είδη που είναι πάντα μόνο ΕΓΩ και ίσως κάποια ελάχιστα που η συμπεριφορά τους ομοιάζει με hive mind, πχ μυρμήγκια όπου υπερέχει το ΕΜΕΙΣ). Ποτέ δεν θα βάλει το ΕΜΕΙΣ πάνω από το ΕΓΩ, το μόνο που μπορεί να μάθει είναι να χρησιμοποιεί περισσότερο το ΕΜΕΙΣ που υπάρχει ήδη μέσα του εάν και εφόσον αυτό παρουσιάζεται λιγότερο ανεπτυγμένο από την βιολογική του δυναμική.
Since its manufacturer was a state monopoly, acquiring a Trabant took about ten years.[10] East German buyers were placed on a waiting-list of up to thirteen years.[11] The waiting time depended on their proximity to Berlin, the capital.[6] Official state price was 7,450 GDR marks and the demand to production ratio was forty three to one (1989). The free market price for a second-hand one was more than twice the price of a new one, and the average worker had to wait ten to thirteen years on a waiting list, or, if available, pay more than double for a second hand model.[11]
ΟΥΤΙΣ έγραψε: 27 Ιούλ 2021, 15:28
Η αστική τάξη μέχρι 50 χρόνια πίσω έκανε αυτό ακριβώς. Σε έστελνε εξορία. Και ποιοι αγωνίστηκαν για να μην σε στέλνει; Α, ναι. Οι Αριστεροί.
Δεν αγωνίσθηκαν για να μην σε στέλνει το κράτος εξορία. Αγωνίσθηκαν για να μην πηγαίνουν οι ίδιοι εξορία. Οι κομουνιστές συγκεκριμένα. Με το να πηγαίνουν δεξιοί στην εξορία όπως συνέβαινε εκείνη την εποχή στα κομουνιστικά καθεστώτα δεν φαίνεται να είχαν πρόβλημα.
Αυτό που ζητούσαν λοιπόν δεν ήταν να αλλάξουν οι διαδικασίες αλλά αντιστροφή των ρόλων γιατί πήγαιναν εξορία τα λάθος άτομα: αντί να πάνε οι εχθροί του λαού πήγαιναν οι φίλοι του.
Επιπλέον η αντίσταση κατά της Χούντας σε καμία περίπτωση δεν είχε τις μυθικές διαστάσεις που της δώσανε εκ των υστέρων. Αν όλοι όσοι παριστάνουν τους αντιστασιακούς κάνανε μια διαδήλωση την ημέρα του πραξικοπήματος δεν θα είχε γίνει ποτέ η δικτακτορία.
Δες τι έγινε με το πραξικόπημα στην Τουρκία και κάνε τις συγκρίσεις σου.
Και δεν πιάνουμε καν την ταύτιση μιας μερίδας συνταγματαρχών με την αστική τάξη.
Since its manufacturer was a state monopoly, acquiring a Trabant took about ten years.[10] East German buyers were placed on a waiting-list of up to thirteen years.[11] The waiting time depended on their proximity to Berlin, the capital.[6] Official state price was 7,450 GDR marks and the demand to production ratio was forty three to one (1989). The free market price for a second-hand one was more than twice the price of a new one, and the average worker had to wait ten to thirteen years on a waiting list, or, if available, pay more than double for a second hand model.[11]
Τα τσιμέντα καλά κάνουν και γελάνε τσιμέντα είναι, επίσης όσοι έχουν τσιμέντο αντι εγκεφάλου λογικό είναι να παίρνουν μια περίοδο στρατιωτικής δικτακτορίας σε μια μικρομεσαία χώρα και να γενικεύουν για ολόκληρο το σύστημα της ελεύθερης αγοράς σε καθεστώς δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο.
Συνέχισε με τις φατσούλες καλύτερα.
Όταν μου γράφεις ότι η αστική τάξη δεν αποφασίζει για τη δουλειά που θα κάνω ή για τον μισθό που θα πάρω, δεν γίνεται να σου απαντήσω σοβαρά.
Τις ανάγκες του ο καθένας τις ξέρει καλύτερα και απο εσένα και απο τον κομισάριο του κόμματος.
Αν δεν σου αρέσουν οι καράμπαμπες να μην τους κάνεις παρέα αλλά δεν θα αποφασίσεις εσύ τι θα κάνει ο καθένας με τα λεφτά του.
Έχμ, αυτό λέμε. Δεν είναι λεφτά του.
Γενικά δεν μπορείς να μου απαντήσεις σοβαρά και δεν φταίνε αυτά που γράφω εγω γι αυτό.
Και αυτό με τα λεφτά που δεν είναι δικά του, πολύ ενδιαφέρον ακούγεται αλλά έχω βάλει ημερήσιο όριο στις αρλούμπες που θα ακούω.
Για πες μου, λοιπόν. Ποιος αποφασίζει για τη δουλειά που θα κάνω;
Ποιος αποφασίζει για τον μισθό που θα πάρω;
«Δεν σου μιλώ για περασμένα, μιλώ για την αγάπη", Γιώργος Σεφέρης, Κίχλη.
Since its manufacturer was a state monopoly, acquiring a Trabant took about ten years.[10] East German buyers were placed on a waiting-list of up to thirteen years.[11] The waiting time depended on their proximity to Berlin, the capital.[6] Official state price was 7,450 GDR marks and the demand to production ratio was forty three to one (1989). The free market price for a second-hand one was more than twice the price of a new one, and the average worker had to wait ten to thirteen years on a waiting list, or, if available, pay more than double for a second hand model.[11]
