Ασέβαστος έγραψε: 16 Ιούλ 2021, 13:11
hellegennes έγραψε: 16 Ιούλ 2021, 12:08
Ασέβαστος έγραψε: 16 Ιούλ 2021, 09:13
το διλλημα ειναι αν ειμαστε με τη ζανετ, η με τον τυπο στο συλαλητηριο που ελεγε να βγαλουμε τα λειψανα των αγιων αντι για αντιβιωτικα.
στηριζω ζανετ, ολοψυχα.
Η περίπτωση να μην είμαστε ψυχοπαθείς για να υποστηρίζουμε σχιζοφρενείς παίζει ή όλη μας η ζωή από εδώ και μπρος θα είναι διλήμματα των άκρων;
η πχορουμικη μας ζωη, καπως ετσι ειναι, και πρεπει να ειναι. αν δεν το τεντωσουμε λιγο προς τα ακρα, δεν εχει πλακα.
No, no. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η σχιζοφρένεια είναι πλέον μέρος της κοινωνίας. Τα στρατόπεδα. Τα άκρα. Το είχα προβλέψει βέβαια αυτό. Είχα γράψει μια σειρά από δοκίμια πριν μια δεκαετία ακριβώς γι' αυτό το πράγμα: το τέλος του free thinking, του carefree, της μη ιδεολογίας και το πέρασμα σε μια εποχή στρατοπέδων και άκρων.
Στο παρακάτω νήμα μπορείς να βρεις αυτά τα κείμενα και μια συζήτηση για τον διχασμό της κοινωνίας, που ολόσωστα προέβλεπα τότε:
viewtopic.php?p=152578#p152578
Το μόνο κείμενο που δεν θα βρεις εκεί είναι το παρακάτω. Αυτό το είχα δημοσιεύσει στο φόρουμ το 2010. Το βάζω σε σπόιλερ για να μην χαλάσω την ροή του νήματος.
Κι έπειτα ήρθε η οικονομική ύφεση και μπλα-μπλα και όλοι ψόφησαν και ζήσαμε εμείς καλύτερα αμήν.
Και μετά ξυπνήσαμε. Ή ξυπνήσανε. Γιατί κάποιοι κοιμόντουσαντουιτς τον ύπνο του δικαίου. Και βασικά δεν μου καίγεται καρφί αν ήταν του δικαίου ή του αδίκου, αυτά για τα οποία νοιάζομαι δεν κοστολογούνται. Ναι, κλισέ με ρίγανη, αλλά συνήθως οι αλήθειες δεν κρύβουν και καμμιά πρωτοτυπία. Σε κάθε περίπτωση, το θέμα δεν είναι τι χρωστάει ποιος και σε ποιον γιατί τον λογαριασμό τον χάσαμε και τώρα χέσ'τα. Το θέμα είναι ποια γραμμή ακολουθεί και σε ποια μεριά του στρατοπέδου στέκεται κανείς. Και δικαίως, συμβαίνει ό,τι και στον πόλεμο. Πολλοί δεν θέλουν να πολεμήσουν γιατί ούτε φταίνε ούτε ήταν δική τους επιλογή. Απλά βρέθηκαν εκεί από σπόντα. Και σαφώς θέλουν να επιλέξουν να μην πρέπει να επιλέξουν μεριά στρατοπέδου. Ακόμη κι έτσι, το δικαίωμα επιλογής ψόφησε και το κηδέψαμε προχθές. Σήμερα ή θα επιλέξεις ή θα επιλεγείς προς αποχώρηση. Και υπάρχει μεγάλη ουρά στο αποχωρητήριο. Μην μιλήσουμε και γι' αυτούς που έχουν ακράτεια γιατί πραγματικά θα το χέσουμε το ζήτημα.
Αλλά η μεγάλη αλήθεια είναι αλλού. Η ειλικρίνεια πέθανε. "Τρομερή ανακάλυψη", θα σπεύσουν ορισμένοι να πουν. Αλλά δεν ξέρουν πόσο άδικο έχουν. Μέχρι χθες μπορούσε κάποιος να πει την αλήθεια και να την γλυτώσει, αφού κανείς δεν ήξερε την τύφλα του και η γνώμη ήταν τόσο προνόμιο όσο και η γαλλική μουστάρδα. Σήμερα όλοι έχουν γνώμη (όχι απλώς οι ξερόλες Έλληνες) και κανείς πλέον δεν μπορεί να τους την στερήσει. Έτσι και κανείς δεν μπορεί πια να πει αλήθεια. Ο έντιμος πολιτικός πέθανε, αν υπήρξε ποτέ τέτοιο πράγμα. Τουλάχιστον χθες μπορούσε να υπάρξει· σήμερα όχι. Και δεν ξέρω τι είναι πιο ενοχλητικό. Το να το ξέρω ή να το μαθαίνω τελευταίος; Ή μάλλον η σειρά λίγη σημασία έχει. Σημασία έχει η συνειδητοποίηση της αφέλειας. Θα μου πει κανείς, "καλά ρε μάγκα, είσαι τόσο μαλάκας ή απλώς τον παίζεις ανηλεώς;" Και θα έχει δίκιο εν μέρει, όχι γιατί τον παίζω ανηλεώς (αυτό είναι ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο) αλλά γιατί άργησα απίστευτα να συνειδητοποιήσω πόσο σε βάθος πηγαίνει το κακό. Το καλό -ή κακό- είναι ότι είμαι τουλάχιστον ο πρώτος που το συνειδητοποιεί σ' αυτήν την κλίμακα (οι υπόλοιποι συνειδητοποιώ ότι ακόμη κοιμούνται).
Και ναι, το πρόβλημα δεν είναι απλώς μια παγκόσμια κρίση και ποσώς είναι οι ευσεβείς πόθοι των απάντων παλαιο-νεο-μοντερνο-ντεμι-κομμουνιστών, αναρχικών και λοιπών σε -ων. Και φυσικότατα δεν πάμε για νέες τάξεις, καταστροφές και λοιπά παρατράγουδα. Το πρόβλημα είναι ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε ακριβώς το ίδιο όνειρο σε βάθος χρόνου μεγαλύτερο από όσο έχει κανένας συνειδητοποιήσει. Κανείς δεν έχει πάρει χαμπάρι τι είδους κύκλος είναι αυτός στον οποίο βρισκόμαστε. Μπήκαμε σε ένα loop που δεν έχουμε ξαναμπεί και ανάθεμά με αν έχει break clause. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό δεν θα τελειώσει ποτέ. Τα πράγματα έχουν σταματήσει να κάνουν τον κύκλο τους, όπως έλεγαν κάποτε. Κι αυτοί που δεν έχουν δουλειά ή αυτοί που πεινάνε; Υπάρχουν δυο ορατές λύσεις: μετανάστευση ή θάνατος. Θα είναι φαντάζομαι το νέο σύνθημα της εποχής. Α και δεν ισχύει μόνο εδώ. Παντού. Δεν έχει σημασία άλλωστε αν θα μεταναστεύσει κανείς σε πιο εύρωστη, οικονομικά, χώρα. Η ουσία είναι η πράξη.
Και κάπου εδώ σταματάω γιατί τίποτα απ' αυτά δεν έχει νόημα. Ούτε είχε ούτε θα έχει. Ή μάλλον θα αποκτήσει ιστορική αξία αν και ποτέ βγούμε από το loop, που προσωπικά δεν πιστεύω με τίποτα. Ούτε σε επαναστάσεις πιστεύω ούτε σε θυμούς ούτε σε εξεγέρσεις ούτε σε συγκίνηση. Όποια κίνηση ήταν να γίνει έγινε. Τα τραίνα τα χάσαμε εδώ και καιρό, πείτε bye bye στην Αλεξάνδρεια που χάσατε.
Κλείστε και την πόρτα φεύγοντας.
Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου του 2010
