Τα νέα της Αλεξάνδρας | reclaim (γυναικείο)

[the comet the course the tail]

Δυο γυναίκες στα µπαλκόνια τους και ένα τραγούδι ειπωµένο αλλιώς.

Αυτή η ταινία/µουσικό βίντεο εµπνέεται από το τραγούδι Τα νέα της Αλεξάνδρας του Κώστα Γιαννίδη (ή Γιάννη Κωνσταντινίδη) και τις ιστορίες που περιτριγυρίζουν το κοµµάτι από τη γέννησή του. Σκοπός είναι να δώσει φωνή στις γυναίκες που υπήρξαν απούσες από την εξιστόρηση της ζωής τους γενικότερα και μέσα στα ρεμπέτικα τραγούδια ειδικότερα.

Αφορµή µια ανάρτηση στο Facebook από την Αργυρρώ Μουστάκα Βρεττού όπου µίλησε για την ιστορία της πραγματικής Αλεξάνδρας που αναφέρεται στο τραγούδι. Μια 18χρονη κοπέλα που µετακόµισε από τη Μάνη στην Αθήνα για να µάθει ραπτική και δολοφονήθηκε από τον θείο της όταν αντιστάθηκε στην απόπειρα βιασµού της από τον ίδιο. Η ιστορία της Αλεξάνδρας, στην εποχή που επιτέλους αρθρώσαµε τη λέξη γυναικοκτονίες, χαρακτηρίζεται από την παρουσία της εξόφθαλµης βίας που σκοτώνει αλλά και της βίας που κρύβεται σε αυτά που θεωρούµε δεδοµένα και σε όσα καλούµε παράδοση και ταυτότητα. Η Αλεξάνδρα ζει στο τώρα, στις καθηµερινές εµπειρίες όλων των γυναικών και θηλυκοτήτων: στο σπίτι, στο δρόµο, µέσα µας. Έτσι γεννήθηκε η ανάγκη για το reclaim του τραγουδιού, όπου η Μαρίκα αντικαθιστά το Βαγγέλη. Μια ωδή στον σύγχρονο τεκέ µας.



Καημένη μου, Μαρίκα μου
Για κάτσε να τα πούμε
Για το κορμί που κλαίουμε
Και το μοιρολογούμε

Ένα κορμί που φύλαγε
Μια ανδρική ιδέα
Και μια μικρή το έσπασε
Και το ‘θαψε στη γαία

Για άκουσε τα νέα της Αλεξάνδρας
Που ζούσε κάθε μέρα, τι θα πει άνδρας
Για άκουσε τα νέα της Αλεξάνδρας
Που ζούσε κάθε μέρα, τι θα πει άνδρας

Τα δυο τους παγιδεύτηκαν
Σε γάμο μιλημένο
Στον κόσμο αξιέπαινο
Μα μέσα πληγωμένο

Και είναι πληγές που κρύβονται
Και σιωπηλά πονούνε
Και σαν κραυγή προσμένουνε
Μια μέρα για να βγούνε

Αυτά λοιπόν τα νέα της Αλεξάνδρας
Που έσερνε στις πλάτες, τη λέξη άνδρας
Αυτά λοιπόν τα νέα της Αλεξάνδρας
Που έσερνε στις πλάτες, τη λέξη άνδρας

Εχθές κατα το σούρουπο
Στο σπίτι μεθυσμένος
Την είδε σαν καθρέφτη του
Και χτύπαγε με μένος

Και αυτή καθώς εράγιζε
Και πήγαινε να σπάσει
Με ένα κομμάτι μυτερό
Δικό του τονε σφάζει

Αυτά είναι τα νέα της Αλεξάνδρας
Που ζούσε στο πετσί της, τη λέξη άνδρας
Αυτά είναι τα νέα της Αλεξάνδρας
Που ζούσε στο πετσί της, τη λέξη άνδρας

Και εμείς όπου τον κλαίουμε
Σαν μάνα και αδελφή του
Να αναπαυτεί ελπίζουμε
Στο χώμα η ψυχή του

Μα πιο πολύ ελπίζουμε
Των γυναικών τα πάθη
Στα χέρια που τα τρέφουνε
Να γίνουνε αγκάθι

Αυτά λοιπόν τα νέα της Αλεξάνδρας
Που θα έπρεπε να ξέρει, ο κάθε άνδρας....

[combatant]

Ωραίο νήμα.

[Naida]

Το είδα χθες μ άρεσε πααααρα πολύ.

[Καραμελίτσα]

Το παλιό τραγούδι θα έπρεπε να είχε απαγορευτεί άμα είχε βγει για τέτοιο περιστατικό. Δηλαδή να ακούς ένα τραγούδι με το δολοφόνο να συκοφαντεί το θύμα του, δε νομίζω να το άντεχε η Ελλάδα των 60ς, πατριαρχία ή όχι.

Για μούφα μου φαίνεται ότι το αρχικό τραγούδι είναι από αυθεντικό γεγονός. Ή μύθος για διαφήμιση του αναμορφωμένου κομματιού. Το οποίο θα ήταν καλύτερο, αν δεν ήταν τόσο εκπεφρασμένοι οι στίχοι.

[Πάνας]

Εγώ ξέρω την ιστορία αλλιώς.
Την σκότωσε ο αδελφός της για να ξεπλύνει, όπως είπε, την ντροπή επειδή δεν ήταν φρόνιμη, οι συγγενείς τον είχαν θολώσει για να το κάνει. Λένε ότι ο ίδιος το μετάνιωσε, δεν ξέρω... Μανιάτες μιας άλλης εποχής.

Και έτσι να είναι πάλι δίνει άφεση στον δολοφόνο.

[MelidonisM]

Σε πέντε χρόνια, αν το ζητήσω παραγγελιά, θα ξέρουν τους στίχους να το πουν;

[Λίνο Βεντούρα]

Τι μαλακίες ακούμε και διαβάζουμε πάλι…
Πάει κι η Σεμελη…
Έπεσε στον βούρκο της …καλλιτεχνικής σαβούρας πριν καλά-καλά προλάβει να σταθεί στο πάλκο. Ο καημένος ο μπαμπάς της τζάμπα παιδευτηκε.

[Ασέβαστος]

οτι δηλαδη αυτο το τραγουδι δεν ειναι σεξιστικο;

[Gherschaagk]

Το είδα χθες μ άρεσε πααααρα πολύ.

Εμένα όχι.

[MelidonisM]

οτι δηλαδη αυτο το τραγουδι δεν ειναι σεξιστικο;

ο στιχουργός είναι άντρας, όμως, Δημήτρης Αθανασόπουλος, λέει.

[Μαυροβασίλης]

Σε πέντε χρόνια, αν το ζητήσω παραγγελιά, θα ξέρουν τους στίχους να το πουν;

ο Χοσέ της γνωστής κατάληψης θα κρυφογελάει στο παραδιπλανό τραπέζι

Τι μαλακίες ακούμε και διαβάζουμε πάλι…
Πάει κι η Σεμελη…
Έπεσε στον βούρκο της …καλλιτεχνικής σαβούρας πριν καλά-καλά προλάβει να σταθεί στο πάλκο. Ο καημένος ο μπαμπάς της τζάμπα παιδευτηκε.

άδικα κέρναγε ο Βλάχος

πάντως ήταν θέμα χρόνου, εκτός των ίσιων και γραμμωμένων με το κώμα, ο χώρος είναι ταλε κουαλε με το απλυταριό (ακόμα γελάω με την ανάρτηση του Παντελή για τον Κουφοντίνα)

[Λίνο Βεντούρα]

(ακόμα γελάω με την ανάρτηση του Παντελή για τον Κουφοντίνα)

Ωχ, τι;
για το παγκόσμιο ρεκόρ απεργίας πείνας;

[Μαυροβασίλης]

(ακόμα γελάω με την ανάρτηση του Παντελή για τον Κουφοντίνα)

Ωχ, τι;
για το παγκόσμιο ρεκόρ απεργίας πείνας;

εννοείται, 'λίκα δεν πατούσα πρωτομαγιά/17Ν και μετά από νίκη του μπαουγκ

ον τοπικ, κι ο Μητσάρας με νέα δημιουργία

[Παλαιοελλαδίτης]

Το πήγα λίγο μπροστά, αλλά το έκλεισα εκεί που είδα μια τύπισσα σε μια ταράτσα να λικνίζεται στους ρυθμούς του ρεμπέτικου. Πάντως το βίντεο εκπέμπει ένα αποτυχημένο μίγμα ρετρό αισθητικής και εσάνς Εξαρχείων.

[Naida]

Το είδα χθες μ άρεσε πααααρα πολύ.

Εμένα όχι.

Εμένα ναι