Κ. Καραμανλής απαντά σε Σημίτη

[Orion22]

Ο Σημίτης λοιπόν πήρε την απόφαση του Ελσίνκι το 1999 που έλεγε ότι μέχρι τέλος 2004 πρέπει να έχει λυθεί το θέμα του Αιγαίου .Μέχρι τον Μάρτιο του 2004 δεν είχε κάνει τίποτα και παρέδωσε στον Καραμανλή και του λέει πάρε και υπόγραψε.

Αυτή είναι η μία εκδοχή, η κουτοπόνηρη / κωμική του πασόκου που θέλει να περάσει την ευθύνη στους άλλους.

Εκδοχή που "επιβεβαιώνεται" και από την απέναντι πλευρά

O Μπιολιούκμπασι (παραιτήθηκε το 2007 από το ΥΠΕΞ για να πολιτευθεί με το υπερεθνικιστικό ΜΗΡ, το 2018 πέθανε), που ήταν το 2002-2003 μέλος των τουρκικών αντιπροσωπειών, αφιέρωσε ένα κεφάλαιο στο βιβλίο των 600 σελίδων με τίτλο: «Η διαδικασία μυστικών διαπραγματεύσεων περί θεμάτων Αιγαίου». Παρουσίασε σε σημαντικό βαθμό την τουρκική εκδοχή, υποστηρίζοντας ότι οι Ελληνες πολιτικοί διαστρέβλωναν τη διαδικασία «προκειμένου να χειραγωγήσουν την κοινή τους γνώμη και να αποκτήσουν πολιτικό όφελος στην εσωτερική πολιτική σκηνή».

Ο Μπιολιούκμπασι περιέγραψε τις διαφορές που συζητούσε η Ελλάδα με την Τουρκία στις διερευνητικές. Οπως έγραφε «υπό τον όρο “συνοριακές διαφορές” του Διεθνούς Δικαίου εντάσσονται, πέραν της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, επίσης θέματα εναέριου χώρου στο Αιγαίο, η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και το καθεστώς των νησιών, βραχονησίδων και βράχων, όπως τα Ιμια [στο πρωτότυπο Κάρντακ], η κυριαρχία των οποίων αμφισβητείται». Τάδε έφη το 2011 ο Μπιολιούκμπασι, ο οποίος περιέγραφε αυτό που συνέβη το 2004 ως πολιτική διαχείριση από το απερχόμενο ΠΑΣΟΚ, ενόψει της ανερχόμενης Ν.Δ.

Μακάρι όμως να ίσχυε αυτό, αλλά δυστυχώς μάλλον έχουμε κάτι άλλο:

Ελλάδα και Τουρκία το 2003 είχαν φτάσει πολύ κοντά σε σύμπτωση απόψεων για το ζήτημα της παραπομπής για την οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποκάλυψε ο Γιώργος Παπανδρέου

o λυγερός σε παλαιότερο αναφέρει αυτά για την συμφωνία του 2003 που δεν προχώρησε:

Spoiler

Όπως επισημαίνουν ανώτατοι διπλωματικοί κύκλοι, πάγιος στόχος της Τουρκίας, όχι μόνο για οικονομικούς, αλλά και για γεωπολιτικούς λόγους, ήταν και παραμένει να αποκτήσει υφαλοκρηπίδα στα δυτικά των ελληνικών νησιών Λήμνου, Λέσβου και Χίου και κατά μία έννοια να τα εγκλωβίσει. Η πρόταση Ζιγιάλ ζητούσε να καθοδηγηθεί το Διεθνές Δικαστήριο προς μια τέτοια απόφαση, η οποία θα ρύθμιζε το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά δεν θα έκλεινε το ελληνοτουρκικό μέτωπο.

»Αυτό κατέστη πρόδηλο την άνοιξη του 2003, στην 27η συνάντηση των δύο πολιτικών διευθυντών. Τότε, οι άτυπες διαπραγματεύσεις για τη συνυπογραφή συνυποσχετικού με σκοπό την παραπομπή στη Χάγη είχαν ολοκληρωθεί επιτυχώς. Οι δύο πλευρές ζητούσαν από το Διεθνές Δικαστήριο να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα. Ας σημειωθεί ότι μέχρι τότε η Ελλάδα δεν ζητούσε γενικά οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, αλλά ορισμένων περιοχών της. Και πιο συγκεκριμένα, στη θαλάσσια προέκταση της συνοριακής γραμμής στον Έβρο και στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου και των μικρασιατικών παραλίων.

»Συγκρινόμενο μ’ αυτή την πάγια θέση, το συνυποσχετικό εκείνο συνιστούσε μια μεγάλη ελληνική υποχώρηση. Σ’ αυτό, επίσης, αναφερόταν ρητά ότι οι δύο πλευρές συναινούσαν να επιλυθούν από το Διεθνές Δικαστήριο και όλα τα “παρεμπίπτοντα ζητήματα”. Ας σημειωθεί ότι η Αθήνα δεν έθεσε θέμα στην Άγκυρα να αναγνωρίσει τη γενική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου.

»Όταν ο Αναστάσιος Σκοπελίτης είχε ζητήσει διευκρινίσεις για το ποια είναι τα παρεπίμπτοντα ζητήματα, ο συνομιλητής του είχε αποφύγει να τα κατονομάσει, δηλώνοντας γενικώς ότι η Άγκυρα θα έχει το δικαίωμα να θέσει όποιο ζήτημα αυτή νομίζει. Και βεβαίως το Δικαστήριο θα κρίνει εάν αυτά που θα τεθούν από την τουρκική πλευρά είναι ή όχι παρεμπίπτοντα. Ο Τούρκος πρέσβης, μάλιστα, αποσαφήνισε ότι η χώρα του θα διατηρήσει ακέραιες τις θέσεις της, εάν το Δικαστήριο τα κρίνει μη παρεμπίπτοντα και αρνηθεί να γνωμοδοτήσει επί της ουσίας.
Διερευνητικές και χωρικά ύδατα

»Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, είναι χρήσιμο να αναφερθεί, συναρτάται ευθέως με το εύρος των χωρικών υδάτων. Γι’ αυτό και ο πρέσβης Αναστάσιος Σκοπελίτης έθεσε από νωρίς το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια. Η αντίδραση του Ουγούρ Ζιγιάλ ήταν ότι δεν μπορεί να συζητήσει αυτό το ζήτημα, επειδή υπάρχει η απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης πως μια τέτοια ενέργεια αποτελεί αιτία πολέμου.

»Αρκετά αργότερα, όμως, κυρίως με πρωτοβουλία της ελληνικής πλευράς, συζητήθηκαν διάφορες προτάσεις, κοινός παρονομαστής των οποίων ήταν το εύρος των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο να ποικίλλει από έξι μέχρι δώδεκα μίλια. Σε λίγες περιοχές, κυρίως στο βορειοδυτικό Αιγαίο, όπου η επέκταση δεν επηρεάζει τις τουρκικές διεκδικήσεις, θα εφαρμοζόταν ο κανόνας των 12 μιλίων. Στο νότιο και κυρίως στο ανατολικό Αιγαίο, όμως, όπου η επέκταση επηρεάζει και το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και το εύρος του διεθνούς εναερίου χώρου που χρησιμοποιούν τα τουρκικά μαχητικά, τα ελληνικά χωρικά ύδατα θα παρέμεναν στα έξι μίλια, χωρίς βεβαίως να υπάρχει δυνατότητα μελλοντικής επέκτασης.

Φαίνεται λοιπόν πως ενώ υπήρξε συμφωνία, οι απέναντι υπαναχώρησαν αφού προηγουμένως είχαν τραβήξει γραμμή στην άμμο ...της ελληνικής πλευράς, γραμμή-εφαλτήριο για τις επόμενες διεκδηκήσεις*

[πατησιωτης]

Πίπες λέει ο Βούδας Αρίστο μου. Αν πράγματι ήθελε να ''σκοτώσει'' το Ελσίνκι, θα απαιτούσε τήρηση του όρου που είχε αποσπάσει ο Σημίτης: θα έλεγε στους Τούρκους ή πάμε στη Χάγη τώρα για το ένα και μοναδικό πρόβλημα που υφίσταται ή θέτουμε βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Κανένας δεν θα μπορούσε να του πει τίποτα, αφού θα επρόκειτο για απλή εφαρμογή του pacta sunt servanda.

H απόφαση του Ελσίνκι όμως δεν έγραφε για ένα και μοναδικό πρόβλημα που υφίσταται.Έλεγε και για "συνοριακές διαφορές".Οι συνοριακές διαφορές δεν είναι τα όρια της υφαλοκρηπίδας αλλά οι γκρίζες ζώνες και οι βραχονησίδες ακαθορίστου κυριαρχίας.Δηλαδή θα έπρεπε να καταρτισθεί κατάλογος με τις αμφισβητούμενες βραχονησίδες και να υποβληθεί στη Χάγη για να γνωματεύσει σε ποιόν ανήκουν.Ποιός υπογράφει τον κατάλογο;Ο Σημίτης πάντως όχι.

[Orion22]

συνοριακές διαφορές και "παρεμπίπτοντα ζητήματα" if you know what i mean

[Orion22]

να ξυπνήσουν την επόμενη οι κάτοικοι στις οινουσσες την γαύδο και όπου άλλου γουσταρουν οι διπλα, σε τουρκικό έδαφος,
Δανία του νότου που έλεγε και ο αληταρας με παράδοση όχι στον δεκανέα αλλά στον κλητήρα του δικαστηρίου

[Scouser]

Πίπες λέει ο Βούδας Αρίστο μου. Αν πράγματι ήθελε να ''σκοτώσει'' το Ελσίνκι, θα απαιτούσε τήρηση του όρου που είχε αποσπάσει ο Σημίτης: θα έλεγε στους Τούρκους ή πάμε στη Χάγη τώρα για το ένα και μοναδικό πρόβλημα που υφίσταται ή θέτουμε βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Κανένας δεν θα μπορούσε να του πει τίποτα, αφού θα επρόκειτο για απλή εφαρμογή του pacta sunt servanda.

H απόφαση του Ελσίνκι όμως δεν έγραφε για ένα και μοναδικό πρόβλημα που υφίσταται.Έλεγε και για "συνοριακές διαφορές".Οι συνοριακές διαφορές δεν είναι τα όρια της υφαλοκρηπίδας αλλά οι γκρίζες ζώνες και οι βραχονησίδες ακαθορίστου κυριαρχίας.Δηλαδή θα έπρεπε να καταρτισθεί κατάλογος με τις αμφισβητούμενες βραχονησίδες και να υποβληθεί στη Χάγη για να γνωματεύσει σε ποιόν ανήκουν.Ποιός υπογράφει τον κατάλογο;Ο Σημίτης πάντως όχι.

Οι συνοριακές διαφορές είναι ότι συμφωνήσουν και οι δύο ότι είναι. Το συνυποσχετικό που θα χρησιμοποιούσαμε για τη Χάγη θα περιείχε μόνο ότι θα είχαμε συμφωνήσει και εμείς και οι Τούρκοι. Κανένας δεν υποχρέωνε τον Καραμανλή να δεχτεί κάτι για αμφισβητούμενες βραχονησίδες. Οπότε αν δεν συμφωνούσαν οι Τούρκοι με τη δική μας οπτική γωνία περί μιας διαφοράς, απλώς δεν θα ξεκινούσαν ποτέ οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Αυτό ήταν το κεκτημένο του Ελσίνκι, το οποίο εξασφάλισε ο Σημίτης.
Κοίταξε πατ, για να μην τα πολυλογούμε: τότε η κυρίαρχη οπτική στην ελληνική στρατηγική ήταν η ''εξημέρωση του θηρίου'', την οποία όντως ξεκίνησαν οι πασόκοι. Ο Καραμανλής όμως την πήγε και αρκετά βήματα παραπέρα. Κανονικά δεν θα έπρεπε να μιλάει για τα θέματα αυτά καμία από τις δύο παρατάξεις, γιατί έχουν αμφότερες μερίδιο ευθύνης. Αν όμως πρέπει οπωσδήποτε να γίνει συζήτηση για εκείνη την περίοδο, θα πρέπει να αποδώσουμε στον καθένα ό,τι του αναλογεί. Ο Σημίτης έβαλε μια ασφαλιστική δικλείδα για όσα συμφώνησε στο Ελσίνκι και παράλληλα με τον ''αντιεθνικισμό'' που πουλούσε μετά το 1999, φρόντισε να εξοπλίσει τις ΕΔ κατάλληλα ώστε αν τελικά πηγαίναμε σε σύρραξη, η χώρα να ήταν έτοιμη. Ο Καραμανλής τι έκανε; Πόνταρε τα πάντα στην κουμπαριά με τον Ερντογάν;

[πατησιωτης]

Μακάρι όμως να ίσχυε αυτό, αλλά δυστυχώς μάλλον έχουμε κάτι άλλο:

Και εγώ σου λέω ότι αυτοί ΔΕΝ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ εάν δεν βρουν τρόπο να ρίξουν την ευθύνη στη δεξιά.
Επειδή αυτά μπορούν να αμφισβητηθούν ας έλθουμε στο σχέδιο Ανάν που οι ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ είναι αδιαμφισβήτητες.
Οι εκλογές του 2000 (του χρηματιστηρίου και των Ρωσοποντίων) έγιναν στις 9 Απριλίου.Με βάση το σύνταγμα οι επόμενες με εξάντληση της τετραετίας θα έπρεπε να γίνουν σε 4 χρόνια και 45 ημέρες,δηλαδή μέσα Μαίου 2004.
Αλλά την 1η Μαίου 2004 είχε ορισθεί από την ΕΕ η αμετάκλητη είσοδος 10 νέων χωρών σε αυτήν,μεταξύ αυτών και της Κύπρου.Το κυπριακό έπρεπε να λυθεί ΠΡΙΝ από αυτήν την ημερομηνία ώστε να μπει η Κύπρος με το νέο σύνταγμα τύπου Ανάν,αλλιώς θα έμπαινε με το κυπριακό σε εκκρεμμότητα.Ολα έπρεπε να τελειώσουν πριν την 1η Μαίου 2004.Ο Σημίτης λοιπόν και ο ΓΑΠ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ να λύσουν το κυπριακό και μετά να πάνε σε εκλογές.Ο Καραμανλής και ο Μολυβιάτης τους διευκόλυναν με τη μηδαμινή αντιπολίτευση στο σχέδιο Ανάν,ότι ενστάσεις και να είχαν.Ήξεραν και αυτοί ότι τα πράγματα είναι δύσκολα.Εθνικιστικό κόμμα στη βουλή δεν υπήρχε.Πλήρης νηνεμία στην ελληνική πολιτική τότε.
Και όμως,ο Σημίτης έκανε ΠΡΟΩΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ πριν τις κανονικές για να πασάρει το σχέδιο Ανάν στο διάδοχό του.Πάρτο και υπόγραψε.Είναι καλό αλλά να το υπογράψεις εσύ.
Ο "αντιεθνικισμός" τους ήταν το ίδιο με τον "πατριωτισμό" τους επί Ανδρέα - fake.
Mόλις θα έβαζε την υπογραφή του ο Καραμανλής θα άρχιζε ο ΔΟΛ τη θεωρία ότι το τελικό σχέδιο Ανάν ήταν χειρότερο από αυτό που έφτιαξε ο Σημίτης και "δυστυχώς" ο λαός ψήφισε δεξιά όπως το 1920 και έχασε την Κύπρο.
Ξαναλέω ότι ο Καραμανλής είχε κάνει διπλωματική εργασία την εξωτερική πολιτική του Βενιζέλου.
Το ανδρεοπαπανδρεικό ΠΑΣΟΚ ήταν πατριωτισμός χωρίς πόλεμο και το σημιτικό ΠΑΣΟΚ αντιεθνικισμός χωρίς ειρήνη.

[Echelon]

"

Με δήλωση που κατέθεσε ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλος στα Ηνωμένα Έθνη, η χώρα μας δεν αναγνωρίζει την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της Χάγης για θέματα εδαφικής μας κυριαρχίας, συμπεριλαμβανομένων των χωρικών μας υδάτων".

"

Η επόμενη δήλωση στο πρωτοκολλο θα ήταν κανένας φύλαρχος Κανακεν ότι δεν αναγνωρίζει τη συνθήκη της Γενεύης στο κομμάτι που δεν επιτρέπει να μαγειρευεις τους αιχμαλώτους.

Η δήλωση είναι μια χαρά. Το θέμα είναι ότι δεν είχε αρχιδια να την υπερασπιστεί. Δεν υπάρχει χώρα που να σέβεται την ύπαρξη τής και να δίνει σημασία στην Χάγη, το διεθνές δίκαιο και άλλες πίπες.

[Αρίστος]

H oυσια ειναι στο τι μελλει γενεσθαι σημερα.

Και αυτο που προκυπτει ειναι οτι Σαμαρικοι-Καραμανλικοι δεν βαζουν πλατη για Χαγη στον Κουλη.

Eνω απο οτι φαινεται δεν θα ψηφισουν τις Πρεσπες νο2 που θα φερει ο Κουλης στη Βουλη ειτε Απριλιο, ειτε Μαιο.

Και εκει θα γελασουμε καθως ο Κουλης θα πρεπει να βασιστει στο ΣΥΡΙΖΑ.

.

[Rocco Siffredi]

Υποστηρίζεις έναν τρισάθλιο αγύρτη, που συνεχίζει μάλιστα επί 12 χρόνια να μασουλάει την βουλευτική αποζημίωση για να κωλοβαράει στα βουλευτικά έδρανα χωρίς να βγάζει άχνα.

Αμφιβαλλω ότι εκατσε και να σκεφτεί να γράψει την απάντηση
θα του την ετοίμασαν και θαβαλε υπογραφη

[Αρχέλαος]

Το θέμα είναι πως ενώ μέχρι το 2004 είχαμε εξοπλιστικά προγράμματα αν και με προβλήματα, από το 2004 μπήκε ένα μορατόριουμ.
Ο Καραμανλής αύξανε τις παροχές σε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα ανεργίας και μέχρι εκεί.

Μάνος Ηλιάδης από το μακρινο 2009:

Οικονομικός Μαρασμός & Παραλογισμός
Η δυσμενής οικονομική κατάσταση (την οποία τόνισε περαιτέρω η επιχειρούμενη οικονομική απογραφή των οικονομικών δεικτών από την κυβέρνηση το 2004) είχε ως φυσιολογικό θύμα το ΥΠΕΘΑ με καταστροφικά όμως αποτελέσματα. Η εξέλιξη του περικοπέντος ΕΜΠΑΕ 2001-2005 (είχε ουσιαστικά παγώσει από τον Δεκέμβριο του 2003) φυσιολογικά ανεστάλη. Ωστόσο η επιχειρούμενη περικοπή πόρων είχε ως αποτέλεσμα την λήψη παράλογων αποφάσεων οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την άρνηση παροχής κονδυλίων για αγορά ανταλλακτικών υποστήριξης των οπλικών συστημάτων, καυσίμων για την εκμετάλλευσή τους και πυρομαχικών εκπαίδευσης. Εκτός δηλαδή από την αναπτυξιακή διάσταση των προγραμμάτων, η κυβέρνηση έπληξε και την συντήρηση και την λειτουργία του υπάρχοντος μηχανισμού. Πλοία του Πολεμικού Ναυτικού (ΠΝ) έφθασαν στο σημείο να ακινητοποιούνται στον Ναύσταθμο και να αναμένουν την επιστροφή αυτών που βρίσκονταν σε αποστολή για να εφοδιαστούν με τα λιγοστά λιπαντικά που του είχαν απομείνει, ώστε να αποπλεύσουν κι αυτά με την σειρά τους. Η πτητική εκπαίδευση των χειριστών της Πολεμικής Αεροπορίας (ΠΑ) διεκόπη απότομα λόγω της μη παροχής των απαραίτητων ποσοτήτων καυσίμου, πέφτοντας κάτω από τα παραδεκτά όρια του ΝΑΤΟ, ενώ το ίδιο συνέβη και με την διαθεσιμότητα των μέσων από την έλλειψη ανταλλακτικών. Στον ΕΣ, σύγχρονα οπλικά συστήματα που είχαν αποκτηθεί πριν 2-3 χρόνια (αντιαεροπορικοί πύραυλοι Tor M1 και Osa AKM, επιθετικά ελικόπτερα Apache) αλλά και παλαιότερα (Μ-113, Leopard 1) καννιβαλίζονταν για να υποστηριχθούν, λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Η κύρια δραστηριότητα των ΕΕΔ εν καιρώ ειρήνης, που δεν είναι άλλη από την εκπαίδευση του προσωπικού, υπέστη καίριο πλήγμα σε όλα τα επίπεδα. Μεγάλες ετήσιες διακλαδικές ασκήσεις που αποτελούσαν την κορωνίδα της εκπαιδευτικής δραστηριότητας, ακυρώνονται με μοναδική ευχέρεια από τους πολιτικούς προϊσταμένους, χάριν λίγων εκατομμυρίων ευρώ. Η απαξίωση του Δόγματος Ενιαίου Χώρου Ελλάδας-Κύπρου, που εκδηλώνετο κυρίως με την εκτέλεση της μεγάλης διακλαδικής άσκησης ΤΟΞΟΤΗΣ, αφέθηκε κι αυτή σιωπηρά να επέλθει.

ΕΜΠΑΕ (Ενιαίο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Ανοησίας & Εμπαιγμού)
Στο θέμα της εξοπλιστικής πολιτικής ακολουθήθηκε μια παρανοϊκή πολιτική. Ολόκληρα ενιαία, μακροπρόθεσμα, σχέδια και προγραμματισμοί ήταν αντικείμενο μελέτης και επεξεργασίας από τα στρατιωτικά επιτελεία, αυτά εν συνεχεία εγκρίνονταν πανηγυρικά από την πολιτική ηγεσία και τελικά παρέμεναν ανεκτέλεστα. Η παράλυση του δημόσιου τομέα, στην κορύφωσή της. Έτσι στις 25 Ιουλίου 2006 εγκρίθηκε από την κυβέρνηση στο ΚΥΣΕΑ, όχι 5ετές αλλά για πρώτη φορά 10ετές εξοπλιστικό πρόγραμμα (ΕΜΠΑΕ 2006-2010 και ΕΜΠΑΕ 2011-2015) ύψους χρηματοδότησης 12 και 15 δισεκατομμυρίων ευρώ αντίστοιχα. Όταν όμως στα τέλη του 2006 το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας κατέθεσε το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2007, τα οικονομικά δεδομένα ήταν σαφώς υποδεέστερα από αυτά που είχαν εγκριθεί, μια κατάσταση που συνεχίζεται έως σήμερα! Πάντως από τα 27 δισεκατομμύρια, τα 10 δισεκατομμύρια αφορούσαν αποπληρωμές συμβάσεων που είχαν ήδη υπογραφεί. Ο προγραμματισμός προέβλεπε την μείωση των αμυντικών δαπανών περίπου στο 3% εκ των οποίων η 1 ποσοστιαία μονάδα θα αντιστοιχούσε στις εξοπλιστικές δαπάνες.
Η συνέχεια ήταν απογοητευτική. Αποφασίστηκε σιωπηρά η μη υλοποίηση του ΕΜΠΑΕ αδιαφορώντας για την κάλυψη χρόνιων επιχειρησιακών κενών των ΕΕΔ. Για το 2008 οι αμυντικές δαπάνες υπέστησαν καθίζηση στο πρωτόγνωρο ποσοστό του 2,74% ως προς το ΑΕΠ και η κατηφόρα συνεχίζεται για το 2009, οπότε προβλέφθηκε ποσοστό 2,49% ως προς το ΑΕΠ, (το 0,83% του ΑΕΠ αφορούν τις εξοπλιστικές δαπάνες) το μικρότερο ποσοστό των τελευταίων 35 ετών, ωσάν η χώρα να μεταφέρθηκε ξαφνικά στην κεντρική Ευρώπη, δίπλα στο Λουξεμβούργο και το Λιχτενστάιν. Για λόγους σύγκρισης, αναφέρεται ότι την δεκαετία του ’80 οι ελληνικές αμυντικές δαπάνες ξεπερνούσαν ενίοτε σε ποσοστό το 7% για να υποστούν μια μείωση έως ότου ήλθε η κρίση των Ιμίων και έως το 2001, το ποσοστό τους μόλις είχε αγγίξει το 5% του ΑΕΠ για να αρχίσει έκτοτε η κατρακύλα που φθάνει στα απαράδεκτα σημερινά επίπεδα.

Αποσπασματική Εξοπλιστική Πρακτική
Η εξοπλιστική αδιαφορία φάνηκε ξαφνικά να αίρεται, όταν στις 19 Ιουλίου 2005 η κυβέρνηση ανακοίνωσε απόφαση για παραγγελία 30 μαχητικών αεροσκαφών F-16 ως μέρος των γενικότερων απαιτήσεων της ΠΑ στο ΕΜΠΑΕ. Η αναγγελία της πρόθεσης αγοράς, έγινε την ίδια στιγμή που οι ΗΠΑ είχαν καταφέρει διπλωματική τρικλοποδιά στην Ελλάδα (την κατά τα άλλα στρατηγικό εταίρο όπως αρέσκετο σε διμερές επίπεδο να δηλώνει) με την αναγνώριση της ΠΓΔΜ ως Μακεδονία. Παράλληλα η ανακοίνωση της αγοράς αξίας 1,6 δισεκατομμυρίων ευρώ, έγινε την στιγμή που οι ΗΠΑ είχαν απαγορεύσει την μεταπώληση από την Γερμανία στην Ελλάδα, αμερικανικής σχεδίασης μεταχειρισμένων αυτοκινούμενων πυροβόλων, εκβιάζοντας για την «παράνομη» δήθεν ελληνική μεταφορά οπλικών συστημάτων προέλευσης ΗΠΑ στην Κύπρο. Στις 18 Νοεμβρίου 2005 και μετά τον σάλο που ξεσήκωσε η αψυχολόγητη αυτή νεοραγιάδικη ενέργεια, ο υπουργός Σπηλιωτόπουλος από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων, σε ένα ρεσιτάλ ψευδολογίας, παραπλανούσε τον Ελληνικό Λαό, επιχειρώντας να αποδείξει ότι η αγορά αυτή ήταν συνέπεια των αναγκών της ΠΑ. Όπως όμως δίχως να ερωτηθεί η ΠΑ, αποφασίστηκε η παραγγελία των 30 F-16 από την κυβέρνηση, έτσι και πάλι δίχως να ερωτηθεί αυτή, ανακοινώθηκε στις 15 Μαρτίου 2006, από τον νέο υπουργό Μεϊμαράκη, ότι «με σεβασμό στο υστέρημα του Ελληνικού Λαού» δεν επρόκειτο να ενεργοποιηθεί το δικαίωμα άσκησης προαίρεσης για αγορά επιπλέον 10 αεροσκαφών, που είχε προβλεφθεί στην σύμβαση και θα συμπλήρωνε τον απαραίτητο αριθμό αεροπλάνων για τον εξοπλισμό 2 μοιρών. Σήμερα έπειτα από 3 και πλέον έτη, η ΠΑ εξακολουθεί να προσπαθεί να αποκτήσει τα 10 αυτά μαχητικά προς συμπλήρωση δύναμης 2 μοιρών.
Μετά από αυτήν την πρωτοβουλία, η χειμερία νάρκη ταράχθηκε εκ νέου όταν απρόοπτα στις 5 Δεκεμβρίου 2007, ανακοινώθηκε χάριν διπλωματικο-οικονομικών κριτηρίων, η απόφαση απόκτησης 420 Τεθωρακισμένων Οχημάτων Μάχης ΒΜΡ-3 από την Ρωσία. Ωστόσο ενώ στην περίπτωση των F-16 η υπογραφή της σύμβασης πραγματοποιήθηκε στον χρόνο ρεκόρ των 5 μηνών, για τα ΒΜΡ-3 έχουν περάσει 18 μήνες και οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται με χαλαρούς ρυθμούς.

Βασιλάκος: O Νεκροθάφτης της Ελληνικής Αποτρεπτικής Πολιτικής
Σοβαρός ανασταλτικός παράγοντας στην προσπάθεια σχεδιασμού και υλοποίησης μιας αξιόπιστης πολιτικής εθνικής αμύνης, είναι εκτός της παρουσίας του «τουρίστα» υπουργού Μεϊμαράκη και η ανάθεση του κρίσιμου ρόλου συντονισμού της εξοπλιστικής προσπάθειας στην Γενική Διεύθυνση Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων (ΓΔΑΕΕ) στον πλέον ασυνείδητο (όπως αποδεικνύεται) δημόσιο κρατικό λειτουργό, τον κ. Βασιλάκο. Η χαρακτηριστική ραστώνη που διακρίνει την ΓΔΑΕΕ συμβάλει σημαντικά στην γενικότερη παράλυση του ΥΠΕΘΑ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανικανότητας της εν λόγω υπηρεσίας και του προϊσταμένου της, είναι η υπόθεση της προμήθειας πυρομαχικών για τα άρματα Leopard 2HEL. Συγκεκριμένα, αν και τον Μάρτιο του 2003 υπεγράφη σύμβαση για την αγορά 170 αρμάτων μάχης Leopard 2HEL, στα πλαίσια σύμβασης ύψους 1,7 δισεκατομμυρίων ευρώ, έχει παρέλθει διάστημα 75 μηνών, δίχως να έχει γίνει δυνατή από την ΓΔΑΕΕ η υπογραφή σύμβασης για τα πυρομαχικά που πρέπει να τα εξοπλίσουν. Έτσι αυτή την στιγμή ο ΕΣ έχει παραλάβει κορυφαία παγκοσμίως άρματα μάχης σε μια από τις μεγαλύτερες επενδύσεις που προέβη ποτέ, τα οποία όμως δεν είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει σε περίπτωση ανάγκης!!! Σημειώνεται ότι η σύμβαση για την προμήθεια πυρομαχικών θα αφορά και τα 183 μεταχειρισμένα Leopard 2A4 που έχει επίσης φροντίσει να προμηθευτεί ο ΕΣ, τα οποία σήμερα διαθέτουν το αστείο για στρατιωτικό οργανισμό, απόθεμα των περίπου 15 βλημάτων ανά άρμα. Η γελοιότητα που χαρακτηρίζει το πρόσωπο του διευθυντή της ΓΔΑΕΕ κ. Βασιλάκου, αναδεικνύεται σε όλο της το μεγαλείο από την απάντηση/διαβεβαίωση που έδωσε στον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Αντιστράτηγο Γράψα, όταν ο τελευταίος, επισήμανε την κρισιμότητα του προγράμματος προμήθειας πυρομαχικών για τα άρματα μάχης. «Ε, δεν θα γίνει δα και πόλεμος» σχολίασε, ωσάν να έχει συμβουλευτεί υπεύθυνη χαρτορίχτρα ή καφετζού. Φυσικό μέσα σε αυτό το μπάχαλο που εξασφαλίζει το δίδυμο των ανίκανων Μεϊμαράκη-Βασιλάκου, έχει διαλάθει της προσοχής το γεγονός ότι 13 ολόκληρα χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων και την ανάδειξη της κορυφαίας επιχειρησιακής απαίτησης του ΕΣ, που αφορούσε την έλλειψη σύγχρονων ελικοπτέρων γενικής χρήσης, δεν έχει γίνει δυνατή η παραλαβή των ελικοπτέρων ΝΗ-90 που παραγγέλθηκαν τον Αύγουστο του 2003.

Εξοπλιστικό «Κατενάτσιο»
Η κατάσταση αυτή οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι η δεινή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, έδωσε την ευκαιρία για την αυθαίρετη (και σιωπηρή φυσικά από τον Ελληνικό Λαό) επιλογή της κυβέρνησης για μη παραλαβή οπλικών συστημάτων που παραγγέλθηκαν και είναι έτοιμα προς παράδοση. Συγκεκριμένα ενώ πριν το 2004 η σημερινή πολιτική ηγεσία καταδίκαζε το εφαρμοστέο από την τότε κυβέρνηση σύστημα καταγραφής των εξοπλιστικών δαπανών στο Έλλειμμα της Κεντρικής Κυβέρνησης, με την παραλαβή των οπλικών συστημάτων, το 2005 αναγκάστηκε από την ΕΕ να ακολουθήσει ακριβώς αυτήν την μέθοδο και όχι τον υπολογισμό βάσει της αποπληρωμής των συμβάσεων. Η μέθοδος όμως αυτή στα πλαίσια της διεστραμμένης αντίληψης των κρατούντων, παρείχε μια μοναδική «ευκαιρία». Δεδομένου ότι η ΕΕ είχε επιβάλλει έλεγχο στα οικονομικά στοιχεία της χώρας, προσδιορίζοντας ως στόχο την μείωση του Ελλείμματος της Κεντρικής Κυβέρνησης στο 3%, η κυβέρνηση θεώρησε ως ενδεδειγμένη λύση, την με διαφόρους τρόπους παρελκυστική πολιτική για παραλαβή ετοιμοπαράδοτων οπλικών συστημάτων. Άλλοτε με αφορμή συγκεκριμένα προβλήματα στις προδιαγραφές και την κωλυσιεργία επίλυσή τους, άλλοτε βάσει ανόητων δικαιολογιών, απλά δεν παραλάμβανε για περίοδο 2, 3 ή και 4 ετών το οπλικό σύστημα για να μην επιβαρύνει το Έλλειμμα. Περισσότερο χαρακτηριστικό παράδειγμα του εξοπλιστικού αυτού «Κατενάτσιο» δεν είναι άλλο από το φιάσκο με την παραλαβή του υποβρυχίου ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, η σύμβαση για το οποίο υπεγράφη το 2000 και επρόκειτο να παραδοθεί το 2005. Από την στιγμή που η πολιτική ηγεσία ενεπλάκη στο θέμα, ήταν αναμενόμενο ότι η διόγκωση εκ μέρους της των τεχνικών δυσλειτουργιών που παρατηρήθηκαν, δεν επρόκειτο να έχει ως αποτέλεσμα παρά την απόρριψη του υποβρυχίου. Φυσικά η «δυσφήμιση» της χώρας μετά από μια τέτοια πρακτική, δεν είναι αμελητέα στην διεθνή κοινότητα. Στο μεταξύ το ΠΝ εξακολουθεί και αναμένει τα υποβρύχια. Παράλληλα όμως για την κυβέρνηση, η τακτική αυτή δεν φαίνεται να απέδωσε τα αναμενόμενα, καθώς δεν κατάφερε να επιτύχει συμμόρφωση στην επιτήρηση από την ΕΕ. Έτσι εν έτει 2008, το Έλλειμμα της Κεντρικής Κυβέρνησης εξακολουθεί να κυμαίνεται στο 5,1% του ΑΕΠ, από 7,1% που το παρέλαβε το 2004 (όπως αυτό αναθεωρήθηκε).

Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία : Eν τόπω χλοερό..
Το ψηφιδωτό της απαξίωσης της ελληνικής αμυντικής πολιτικής από το δίδυμο Μεϊμαράκη-Βασιλάκου, δεν θα μπορούσε παρά να επηρεάσει ακόμη και τον ευαίσθητο θεωρητικά τομέα της ελληνικής πολεμικής βιομηχανίας. Η ανέκαθεν επίδειξη ενδιαφέροντος για την εξασφάλιση εργασιακού φόρτου, ιδίως σε δημόσιες επιχειρήσεις, δεν απασχολούσε ιδιαίτερα την συγκεκριμένη κυβέρνηση. Ο πρώην υπουργός Σπηλιωτόπουλος ανερυθρίαστα υπόσχετο στις αρχές του 2005, ενώπιον των εργαζομένων, ανάθεση συμβάσεων αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ στις ελληνικές βιομηχανίες (700 εκατομμύρια στην ΕΑΒ, 700 εκατομμύρια στα ΕΑΣ, κλπ) οι οποίες φυσικά παρέμειναν λόγια του αέρος, στον οποίο φαίνεται μονίμως ευρίσκετο πνευματικώς (καθότι και ερωτοχτυπημένος την περίοδο εκείνη). Από τις υποσχέσεις αυτές φτάσαμε στην ανήκουστη/ανόητη/απαράδεκτη, δήλωση του κ. Μεϊμαράκη, ο οποίος κατά την διάρκεια των εγκαινίων της διεθνούς έκθεσης αμυντικού υλικού Defendory που πραγματοποιείται στον Πειραιά, όταν αντελήφθη τους εργαζομένους των ΕΑΣ να διαδηλώνουν για την ανάθεση εργασίας στην επιχείρηση (κάτι μάλλον πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα), στρεφόμενος στον περίγυρό του αναρωτήθηκε: «Μα καλά γιατί φωνάζουν αυτοί; Δεν πληρώνονται κανονικά τον μισθό τους;»
Φυσιολογικά με τέτοιον ανεγκέφαλο υπουργό, το 2008 οι εργαζόμενοι στην ΕΛΒΟ φθάνοντας στα άκρα δεδομένης της έλλειψης εργασιών και διαμαρτυρόμενοι στην κυβέρνηση, κατάφεραν να αποσπάσουν υπόσχεση για ανάθεση έργου ύψους 20 εκατομμυρίων ευρώ, εξασφαλίζοντας αντικείμενο εργασίας σε ένα μικρό ποσοστό των εργαζομένων, για περιορισμένο βέβαια χρονικό διάστημα. Απόλυτα φυσιολογικά με την σειρά του, το παράλυτο ΥΠΕΘΑ δεν ήταν σε θέση μετά από 1 έτος να προσδιορίσει συγκεκριμένα την κυβερνητική δέσμευση, με την υπογραφή σύμβαση ανάλογου ύψους.

Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε η επαναλαμβανόμενη ανάθεση το 2008 στα ιδιωτικά Ναυπηγεία Ελευσίνας (προηγουμένως είχαν αναλάβει ανάλογες παραγγελίες το 2000 και το 2003) για ναυπήγηση 2 πυραυλακάτων εξασφαλίζοντας εργασία έως το 2012. Οι υπόλοιπες όμως βιομηχανίες του κλάδου απαξιώνονται έχοντας να αναλάβουν έργο επί σειρά ετών, κάτι που δεν φαίνεται να ενοχλεί τους αρμοδίους, εφ’ όσον σύμφωνα με το σύνθημα του υπουργού, οι εργαζόμενοι «λαμβάνουν τον μισθό τους». Τελευταία ένδειξη της γελοιότητας της κατάστασης στον χώρο των ελληνικών πολεμικών βιομηχανιών και της αναισθησίας που διακρίνει την πολιτική ηγεσία στο ΥΠΕΘΑ είναι η περίπτωση των κατά καιρούς επερωτήσεων στην Βουλή, για το μέλλον στον χώρο αυτό. Κατά κανόνα οι απαντήσεις που δίδονται από το ΥΠΕΘΑ στην προσπάθεια για να επιδειχθεί σημαντικός αριθμό αναθέσεων προγραμμάτων, περιλαμβάνουν τις σχεδιαζόμενες αναθέσεις και τις εγκρίσεις προγραμμάτων, σύμφωνα με τα επίσης εγκεκριμένα ΕΜΠΑΕ, τα οποία εφ’ όσον δεν υλοποιούνται, έχουν ως αποτέλεσμα και οι συγκεκριμένες αναθέσεις να παραμένουν αερολογίες, ενώ το θράσος των τυχοδιωκτών του ΥΠΕΘΑ δεν τους εμποδίζει ώστε σε αυτές να προσθέτουν και συμβάσεις που υπεγράφησαν από την προηγούμενη κυβέρνηση πριν τον Μάρτιο του 2004! Φυσικά η όλο υποκριτική επίδειξη ενδιαφέροντος, από την κατά τα άλλα άσχετη περί τα στρατιωτικά αξιωματική αντιπολίτευση, δεν της επιτρέπει να διακρίνει τον κυβερνητικό εμπαιγμό, αλλά από την άλλη δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί σοβαρά ότι το ενδιαφέρον τους είναι γνήσια και αληθινό για τα θέματα αυτά.

Παράλληλα με την ψήφιση του προϋπολογισμού για το 2009 ο πρωθυπουργός προέβη σε δήλωση περί μειώσεως των εξοπλιστικών δαπανών κατά 15%. Όπως ήταν φυσικό κανείς δεν έψαξε να αναλύσει πως εννοείτο αυτή η μείωση. Στην πραγματικότητα αυτό που είχε συμβεί ήταν το εξής απλό. Για το 2008 οι εξοπλιστικές δαπάνες είχαν προσδίοριστεί σε 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο παρ’ όλο το «Κατενάτσιο» που επί σειρά ετών εφάρμοζε η κυβέρνηση, για το έτος εκείνο οι εκροές ανήλθαν σε 2,6 δισεκατομμύρια, εξαιτίας της έκτακτης παραλαβής οπλικών συστημάτων των οποίων η εκκρεμότητα δεν ήταν δυνατή (παραλήφθησαν για παράδειγμα και τα 4 Αεροσκάφη Εγκαιρης Προειδοποίησης ΕΜΒ-145 Erieye κόστους περίπου 600 εκατομμυρίων ευρώ) με αποτέλεσμα να απαιτηθεί πρόσθετη καταβολή δόσεων αποπληρωμής. Για το έτος 2009 οι εξοπλιστικές δαπάνες ορίζονταν στα 2,2 δισεκατομμύρια, οπότε σε σχέση με τα 2,6 του 2008, όντως υπάρχει μια μείωση κατά 15%. Αλλά ο πρωθυπουργός δεν θεώρησε απαραίτητο να εξηγήσει ότι το τελικό ποσό του 2008 (2,6 δισ.) ήταν εξογκωμένο κατά 44% σε σχέση το αρχικό προϋπολογισθέν (1,8 δις.). Δυστυχώς οι συμβατικές υποχρεώσεις βάσει διεθνών και διμερών συμβάσεων είναι ιδιαίτερα απαιτητικές για τόσο ανεύθυνους και αδιάφορους πολιτικούς προϊσταμένους όπως ο κ. Μεϊμαράκης. Ξαφνικά το 2009 κι ενώ διαφαίνεται η πιθανότητα πρόωρων εκλογών το σκηνικό αλλάζει ως προς τις σκέψεις του υπουργού Μεϊμαράκη για την στρατιωτική θητεία. Το μέτρο αυτό έγινε δυνατόν να ληφθεί με την σχεδιαζόμενη πρόσληψη 30.000 ΕΠΟΠ, όμως η λογική επιτάσσει, πρώτα την λήψη των κατάλληλων μέτρων που θα καλύψουν το επικείμενο κενό και μετά από θέση ασφαλείας την δημιουργία του κενού και όχι το αντίστροφο. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για έναν επαγγελματία πολιτικάντη όπως τον υπουργό Μεϊμαράκη.


https://adiotos.wordpress.com/2009/06/3 ... atastrofi/

[Scouser]

Αλλά την 1η Μαίου 2004 είχε ορισθεί από την ΕΕ η αμετάκλητη είσοδος 10 νέων χωρών σε αυτήν,μεταξύ αυτών και της Κύπρου.Το κυπριακό έπρεπε να λυθεί ΠΡΙΝ από αυτήν την ημερομηνία ώστε να μπει η Κύπρος με το νέο σύνταγμα τύπου Ανάν,αλλιώς θα έμπαινε με το κυπριακό σε εκκρεμμότητα.Ολα έπρεπε να τελειώσουν πριν την 1η Μαίου 2004.Ο Σημίτης λοιπόν και ο ΓΑΠ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ να λύσουν το κυπριακό και μετά να πάνε σε εκλογές.Ο Καραμανλής και ο Μολυβιάτης τους διευκόλυναν με τη μηδαμινή αντιπολίτευση στο σχέδιο Ανάν,ότι ενστάσεις και να είχαν.Ήξεραν και αυτοί ότι τα πράγματα είναι δύσκολα.Εθνικιστικό κόμμα στη βουλή δεν υπήρχε.Πλήρης νηνεμία στην ελληνική πολιτική τότε.
Και όμως,ο Σημίτης έκανε ΠΡΟΩΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ πριν τις κανονικές για να πασάρει το σχέδιο Ανάν στο διάδοχό του.Πάρτο και υπόγραψε.Είναι καλό αλλά να το υπογράψεις εσύ.
Ο "αντιεθνικισμός" τους ήταν το ίδιο με τον "πατριωτισμό" τους επί Ανδρέα - fake.
Mόλις θα έβαζε την υπογραφή του ο Καραμανλής θα άρχιζε ο ΔΟΛ τη θεωρία ότι το τελικό σχέδιο Ανάν ήταν χειρότερο από αυτό που έφτιαξε ο Σημίτης και "δυστυχώς" ο λαός ψήφισε δεξιά όπως το 1920 και έχασε την Κύπρο.
Ξαναλέω ότι ο Καραμανλής είχε κάνει διπλωματική εργασία την εξωτερική πολιτική του Βενιζέλου.
Το ανδρεοπαπανδρεικό ΠΑΣΟΚ ήταν πατριωτισμός χωρίς πόλεμο και το σημιτικό ΠΑΣΟΚ αντιεθνικισμός χωρίς ειρήνη.

Πως θα υπέγραφε ένα σχέδιο το οποίο η ίδια η Κύπρος θα είχε απορρίψει;

[Scouser]

Το θέμα είναι πως ενώ μέχρι το 2004 είχαμε εξοπλιστικά προγράμματα αν και με προβλήματα, από το 2004 μπήκε ένα μορατόριουμ.
Ο Καραμανλής αύξανε τις παροχές σε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα ανεργίας και μέχρι εκεί.

Μάνος Ηλιάδης από το μακρινο 2009:

Οικονομικός Μαρασμός & Παραλογισμός
Η δυσμενής οικονομική κατάσταση (την οποία τόνισε περαιτέρω η επιχειρούμενη οικονομική απογραφή των οικονομικών δεικτών από την κυβέρνηση το 2004) είχε ως φυσιολογικό θύμα το ΥΠΕΘΑ με καταστροφικά όμως αποτελέσματα. Η εξέλιξη του περικοπέντος ΕΜΠΑΕ 2001-2005 (είχε ουσιαστικά παγώσει από τον Δεκέμβριο του 2003) φυσιολογικά ανεστάλη. Ωστόσο η επιχειρούμενη περικοπή πόρων είχε ως αποτέλεσμα την λήψη παράλογων αποφάσεων οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την άρνηση παροχής κονδυλίων για αγορά ανταλλακτικών υποστήριξης των οπλικών συστημάτων, καυσίμων για την εκμετάλλευσή τους και πυρομαχικών εκπαίδευσης. Εκτός δηλαδή από την αναπτυξιακή διάσταση των προγραμμάτων, η κυβέρνηση έπληξε και την συντήρηση και την λειτουργία του υπάρχοντος μηχανισμού. Πλοία του Πολεμικού Ναυτικού (ΠΝ) έφθασαν στο σημείο να ακινητοποιούνται στον Ναύσταθμο και να αναμένουν την επιστροφή αυτών που βρίσκονταν σε αποστολή για να εφοδιαστούν με τα λιγοστά λιπαντικά που του είχαν απομείνει, ώστε να αποπλεύσουν κι αυτά με την σειρά τους. Η πτητική εκπαίδευση των χειριστών της Πολεμικής Αεροπορίας (ΠΑ) διεκόπη απότομα λόγω της μη παροχής των απαραίτητων ποσοτήτων καυσίμου, πέφτοντας κάτω από τα παραδεκτά όρια του ΝΑΤΟ, ενώ το ίδιο συνέβη και με την διαθεσιμότητα των μέσων από την έλλειψη ανταλλακτικών. Στον ΕΣ, σύγχρονα οπλικά συστήματα που είχαν αποκτηθεί πριν 2-3 χρόνια (αντιαεροπορικοί πύραυλοι Tor M1 και Osa AKM, επιθετικά ελικόπτερα Apache) αλλά και παλαιότερα (Μ-113, Leopard 1) καννιβαλίζονταν για να υποστηριχθούν, λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Η κύρια δραστηριότητα των ΕΕΔ εν καιρώ ειρήνης, που δεν είναι άλλη από την εκπαίδευση του προσωπικού, υπέστη καίριο πλήγμα σε όλα τα επίπεδα. Μεγάλες ετήσιες διακλαδικές ασκήσεις που αποτελούσαν την κορωνίδα της εκπαιδευτικής δραστηριότητας, ακυρώνονται με μοναδική ευχέρεια από τους πολιτικούς προϊσταμένους, χάριν λίγων εκατομμυρίων ευρώ. Η απαξίωση του Δόγματος Ενιαίου Χώρου Ελλάδας-Κύπρου, που εκδηλώνετο κυρίως με την εκτέλεση της μεγάλης διακλαδικής άσκησης ΤΟΞΟΤΗΣ, αφέθηκε κι αυτή σιωπηρά να επέλθει.

ΕΜΠΑΕ (Ενιαίο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Ανοησίας & Εμπαιγμού)
Στο θέμα της εξοπλιστικής πολιτικής ακολουθήθηκε μια παρανοϊκή πολιτική. Ολόκληρα ενιαία, μακροπρόθεσμα, σχέδια και προγραμματισμοί ήταν αντικείμενο μελέτης και επεξεργασίας από τα στρατιωτικά επιτελεία, αυτά εν συνεχεία εγκρίνονταν πανηγυρικά από την πολιτική ηγεσία και τελικά παρέμεναν ανεκτέλεστα. Η παράλυση του δημόσιου τομέα, στην κορύφωσή της. Έτσι στις 25 Ιουλίου 2006 εγκρίθηκε από την κυβέρνηση στο ΚΥΣΕΑ, όχι 5ετές αλλά για πρώτη φορά 10ετές εξοπλιστικό πρόγραμμα (ΕΜΠΑΕ 2006-2010 και ΕΜΠΑΕ 2011-2015) ύψους χρηματοδότησης 12 και 15 δισεκατομμυρίων ευρώ αντίστοιχα. Όταν όμως στα τέλη του 2006 το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας κατέθεσε το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2007, τα οικονομικά δεδομένα ήταν σαφώς υποδεέστερα από αυτά που είχαν εγκριθεί, μια κατάσταση που συνεχίζεται έως σήμερα! Πάντως από τα 27 δισεκατομμύρια, τα 10 δισεκατομμύρια αφορούσαν αποπληρωμές συμβάσεων που είχαν ήδη υπογραφεί. Ο προγραμματισμός προέβλεπε την μείωση των αμυντικών δαπανών περίπου στο 3% εκ των οποίων η 1 ποσοστιαία μονάδα θα αντιστοιχούσε στις εξοπλιστικές δαπάνες.
Η συνέχεια ήταν απογοητευτική. Αποφασίστηκε σιωπηρά η μη υλοποίηση του ΕΜΠΑΕ αδιαφορώντας για την κάλυψη χρόνιων επιχειρησιακών κενών των ΕΕΔ. Για το 2008 οι αμυντικές δαπάνες υπέστησαν καθίζηση στο πρωτόγνωρο ποσοστό του 2,74% ως προς το ΑΕΠ και η κατηφόρα συνεχίζεται για το 2009, οπότε προβλέφθηκε ποσοστό 2,49% ως προς το ΑΕΠ, (το 0,83% του ΑΕΠ αφορούν τις εξοπλιστικές δαπάνες) το μικρότερο ποσοστό των τελευταίων 35 ετών, ωσάν η χώρα να μεταφέρθηκε ξαφνικά στην κεντρική Ευρώπη, δίπλα στο Λουξεμβούργο και το Λιχτενστάιν. Για λόγους σύγκρισης, αναφέρεται ότι την δεκαετία του ’80 οι ελληνικές αμυντικές δαπάνες ξεπερνούσαν ενίοτε σε ποσοστό το 7% για να υποστούν μια μείωση έως ότου ήλθε η κρίση των Ιμίων και έως το 2001, το ποσοστό τους μόλις είχε αγγίξει το 5% του ΑΕΠ για να αρχίσει έκτοτε η κατρακύλα που φθάνει στα απαράδεκτα σημερινά επίπεδα.

Αποσπασματική Εξοπλιστική Πρακτική
Η εξοπλιστική αδιαφορία φάνηκε ξαφνικά να αίρεται, όταν στις 19 Ιουλίου 2005 η κυβέρνηση ανακοίνωσε απόφαση για παραγγελία 30 μαχητικών αεροσκαφών F-16 ως μέρος των γενικότερων απαιτήσεων της ΠΑ στο ΕΜΠΑΕ. Η αναγγελία της πρόθεσης αγοράς, έγινε την ίδια στιγμή που οι ΗΠΑ είχαν καταφέρει διπλωματική τρικλοποδιά στην Ελλάδα (την κατά τα άλλα στρατηγικό εταίρο όπως αρέσκετο σε διμερές επίπεδο να δηλώνει) με την αναγνώριση της ΠΓΔΜ ως Μακεδονία. Παράλληλα η ανακοίνωση της αγοράς αξίας 1,6 δισεκατομμυρίων ευρώ, έγινε την στιγμή που οι ΗΠΑ είχαν απαγορεύσει την μεταπώληση από την Γερμανία στην Ελλάδα, αμερικανικής σχεδίασης μεταχειρισμένων αυτοκινούμενων πυροβόλων, εκβιάζοντας για την «παράνομη» δήθεν ελληνική μεταφορά οπλικών συστημάτων προέλευσης ΗΠΑ στην Κύπρο. Στις 18 Νοεμβρίου 2005 και μετά τον σάλο που ξεσήκωσε η αψυχολόγητη αυτή νεοραγιάδικη ενέργεια, ο υπουργός Σπηλιωτόπουλος από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων, σε ένα ρεσιτάλ ψευδολογίας, παραπλανούσε τον Ελληνικό Λαό, επιχειρώντας να αποδείξει ότι η αγορά αυτή ήταν συνέπεια των αναγκών της ΠΑ. Όπως όμως δίχως να ερωτηθεί η ΠΑ, αποφασίστηκε η παραγγελία των 30 F-16 από την κυβέρνηση, έτσι και πάλι δίχως να ερωτηθεί αυτή, ανακοινώθηκε στις 15 Μαρτίου 2006, από τον νέο υπουργό Μεϊμαράκη, ότι «με σεβασμό στο υστέρημα του Ελληνικού Λαού» δεν επρόκειτο να ενεργοποιηθεί το δικαίωμα άσκησης προαίρεσης για αγορά επιπλέον 10 αεροσκαφών, που είχε προβλεφθεί στην σύμβαση και θα συμπλήρωνε τον απαραίτητο αριθμό αεροπλάνων για τον εξοπλισμό 2 μοιρών. Σήμερα έπειτα από 3 και πλέον έτη, η ΠΑ εξακολουθεί να προσπαθεί να αποκτήσει τα 10 αυτά μαχητικά προς συμπλήρωση δύναμης 2 μοιρών.
Μετά από αυτήν την πρωτοβουλία, η χειμερία νάρκη ταράχθηκε εκ νέου όταν απρόοπτα στις 5 Δεκεμβρίου 2007, ανακοινώθηκε χάριν διπλωματικο-οικονομικών κριτηρίων, η απόφαση απόκτησης 420 Τεθωρακισμένων Οχημάτων Μάχης ΒΜΡ-3 από την Ρωσία. Ωστόσο ενώ στην περίπτωση των F-16 η υπογραφή της σύμβασης πραγματοποιήθηκε στον χρόνο ρεκόρ των 5 μηνών, για τα ΒΜΡ-3 έχουν περάσει 18 μήνες και οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται με χαλαρούς ρυθμούς.

Βασιλάκος: O Νεκροθάφτης της Ελληνικής Αποτρεπτικής Πολιτικής
Σοβαρός ανασταλτικός παράγοντας στην προσπάθεια σχεδιασμού και υλοποίησης μιας αξιόπιστης πολιτικής εθνικής αμύνης, είναι εκτός της παρουσίας του «τουρίστα» υπουργού Μεϊμαράκη και η ανάθεση του κρίσιμου ρόλου συντονισμού της εξοπλιστικής προσπάθειας στην Γενική Διεύθυνση Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων (ΓΔΑΕΕ) στον πλέον ασυνείδητο (όπως αποδεικνύεται) δημόσιο κρατικό λειτουργό, τον κ. Βασιλάκο. Η χαρακτηριστική ραστώνη που διακρίνει την ΓΔΑΕΕ συμβάλει σημαντικά στην γενικότερη παράλυση του ΥΠΕΘΑ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανικανότητας της εν λόγω υπηρεσίας και του προϊσταμένου της, είναι η υπόθεση της προμήθειας πυρομαχικών για τα άρματα Leopard 2HEL. Συγκεκριμένα, αν και τον Μάρτιο του 2003 υπεγράφη σύμβαση για την αγορά 170 αρμάτων μάχης Leopard 2HEL, στα πλαίσια σύμβασης ύψους 1,7 δισεκατομμυρίων ευρώ, έχει παρέλθει διάστημα 75 μηνών, δίχως να έχει γίνει δυνατή από την ΓΔΑΕΕ η υπογραφή σύμβασης για τα πυρομαχικά που πρέπει να τα εξοπλίσουν. Έτσι αυτή την στιγμή ο ΕΣ έχει παραλάβει κορυφαία παγκοσμίως άρματα μάχης σε μια από τις μεγαλύτερες επενδύσεις που προέβη ποτέ, τα οποία όμως δεν είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει σε περίπτωση ανάγκης!!! Σημειώνεται ότι η σύμβαση για την προμήθεια πυρομαχικών θα αφορά και τα 183 μεταχειρισμένα Leopard 2A4 που έχει επίσης φροντίσει να προμηθευτεί ο ΕΣ, τα οποία σήμερα διαθέτουν το αστείο για στρατιωτικό οργανισμό, απόθεμα των περίπου 15 βλημάτων ανά άρμα. Η γελοιότητα που χαρακτηρίζει το πρόσωπο του διευθυντή της ΓΔΑΕΕ κ. Βασιλάκου, αναδεικνύεται σε όλο της το μεγαλείο από την απάντηση/διαβεβαίωση που έδωσε στον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Αντιστράτηγο Γράψα, όταν ο τελευταίος, επισήμανε την κρισιμότητα του προγράμματος προμήθειας πυρομαχικών για τα άρματα μάχης. «Ε, δεν θα γίνει δα και πόλεμος» σχολίασε, ωσάν να έχει συμβουλευτεί υπεύθυνη χαρτορίχτρα ή καφετζού. Φυσικό μέσα σε αυτό το μπάχαλο που εξασφαλίζει το δίδυμο των ανίκανων Μεϊμαράκη-Βασιλάκου, έχει διαλάθει της προσοχής το γεγονός ότι 13 ολόκληρα χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων και την ανάδειξη της κορυφαίας επιχειρησιακής απαίτησης του ΕΣ, που αφορούσε την έλλειψη σύγχρονων ελικοπτέρων γενικής χρήσης, δεν έχει γίνει δυνατή η παραλαβή των ελικοπτέρων ΝΗ-90 που παραγγέλθηκαν τον Αύγουστο του 2003.

Εξοπλιστικό «Κατενάτσιο»
Η κατάσταση αυτή οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι η δεινή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, έδωσε την ευκαιρία για την αυθαίρετη (και σιωπηρή φυσικά από τον Ελληνικό Λαό) επιλογή της κυβέρνησης για μη παραλαβή οπλικών συστημάτων που παραγγέλθηκαν και είναι έτοιμα προς παράδοση. Συγκεκριμένα ενώ πριν το 2004 η σημερινή πολιτική ηγεσία καταδίκαζε το εφαρμοστέο από την τότε κυβέρνηση σύστημα καταγραφής των εξοπλιστικών δαπανών στο Έλλειμμα της Κεντρικής Κυβέρνησης, με την παραλαβή των οπλικών συστημάτων, το 2005 αναγκάστηκε από την ΕΕ να ακολουθήσει ακριβώς αυτήν την μέθοδο και όχι τον υπολογισμό βάσει της αποπληρωμής των συμβάσεων. Η μέθοδος όμως αυτή στα πλαίσια της διεστραμμένης αντίληψης των κρατούντων, παρείχε μια μοναδική «ευκαιρία». Δεδομένου ότι η ΕΕ είχε επιβάλλει έλεγχο στα οικονομικά στοιχεία της χώρας, προσδιορίζοντας ως στόχο την μείωση του Ελλείμματος της Κεντρικής Κυβέρνησης στο 3%, η κυβέρνηση θεώρησε ως ενδεδειγμένη λύση, την με διαφόρους τρόπους παρελκυστική πολιτική για παραλαβή ετοιμοπαράδοτων οπλικών συστημάτων. Άλλοτε με αφορμή συγκεκριμένα προβλήματα στις προδιαγραφές και την κωλυσιεργία επίλυσή τους, άλλοτε βάσει ανόητων δικαιολογιών, απλά δεν παραλάμβανε για περίοδο 2, 3 ή και 4 ετών το οπλικό σύστημα για να μην επιβαρύνει το Έλλειμμα. Περισσότερο χαρακτηριστικό παράδειγμα του εξοπλιστικού αυτού «Κατενάτσιο» δεν είναι άλλο από το φιάσκο με την παραλαβή του υποβρυχίου ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, η σύμβαση για το οποίο υπεγράφη το 2000 και επρόκειτο να παραδοθεί το 2005. Από την στιγμή που η πολιτική ηγεσία ενεπλάκη στο θέμα, ήταν αναμενόμενο ότι η διόγκωση εκ μέρους της των τεχνικών δυσλειτουργιών που παρατηρήθηκαν, δεν επρόκειτο να έχει ως αποτέλεσμα παρά την απόρριψη του υποβρυχίου. Φυσικά η «δυσφήμιση» της χώρας μετά από μια τέτοια πρακτική, δεν είναι αμελητέα στην διεθνή κοινότητα. Στο μεταξύ το ΠΝ εξακολουθεί και αναμένει τα υποβρύχια. Παράλληλα όμως για την κυβέρνηση, η τακτική αυτή δεν φαίνεται να απέδωσε τα αναμενόμενα, καθώς δεν κατάφερε να επιτύχει συμμόρφωση στην επιτήρηση από την ΕΕ. Έτσι εν έτει 2008, το Έλλειμμα της Κεντρικής Κυβέρνησης εξακολουθεί να κυμαίνεται στο 5,1% του ΑΕΠ, από 7,1% που το παρέλαβε το 2004 (όπως αυτό αναθεωρήθηκε).

Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία : Eν τόπω χλοερό..
Το ψηφιδωτό της απαξίωσης της ελληνικής αμυντικής πολιτικής από το δίδυμο Μεϊμαράκη-Βασιλάκου, δεν θα μπορούσε παρά να επηρεάσει ακόμη και τον ευαίσθητο θεωρητικά τομέα της ελληνικής πολεμικής βιομηχανίας. Η ανέκαθεν επίδειξη ενδιαφέροντος για την εξασφάλιση εργασιακού φόρτου, ιδίως σε δημόσιες επιχειρήσεις, δεν απασχολούσε ιδιαίτερα την συγκεκριμένη κυβέρνηση. Ο πρώην υπουργός Σπηλιωτόπουλος ανερυθρίαστα υπόσχετο στις αρχές του 2005, ενώπιον των εργαζομένων, ανάθεση συμβάσεων αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ στις ελληνικές βιομηχανίες (700 εκατομμύρια στην ΕΑΒ, 700 εκατομμύρια στα ΕΑΣ, κλπ) οι οποίες φυσικά παρέμειναν λόγια του αέρος, στον οποίο φαίνεται μονίμως ευρίσκετο πνευματικώς (καθότι και ερωτοχτυπημένος την περίοδο εκείνη). Από τις υποσχέσεις αυτές φτάσαμε στην ανήκουστη/ανόητη/απαράδεκτη, δήλωση του κ. Μεϊμαράκη, ο οποίος κατά την διάρκεια των εγκαινίων της διεθνούς έκθεσης αμυντικού υλικού Defendory που πραγματοποιείται στον Πειραιά, όταν αντελήφθη τους εργαζομένους των ΕΑΣ να διαδηλώνουν για την ανάθεση εργασίας στην επιχείρηση (κάτι μάλλον πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα), στρεφόμενος στον περίγυρό του αναρωτήθηκε: «Μα καλά γιατί φωνάζουν αυτοί; Δεν πληρώνονται κανονικά τον μισθό τους;»
Φυσιολογικά με τέτοιον ανεγκέφαλο υπουργό, το 2008 οι εργαζόμενοι στην ΕΛΒΟ φθάνοντας στα άκρα δεδομένης της έλλειψης εργασιών και διαμαρτυρόμενοι στην κυβέρνηση, κατάφεραν να αποσπάσουν υπόσχεση για ανάθεση έργου ύψους 20 εκατομμυρίων ευρώ, εξασφαλίζοντας αντικείμενο εργασίας σε ένα μικρό ποσοστό των εργαζομένων, για περιορισμένο βέβαια χρονικό διάστημα. Απόλυτα φυσιολογικά με την σειρά του, το παράλυτο ΥΠΕΘΑ δεν ήταν σε θέση μετά από 1 έτος να προσδιορίσει συγκεκριμένα την κυβερνητική δέσμευση, με την υπογραφή σύμβαση ανάλογου ύψους.

Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε η επαναλαμβανόμενη ανάθεση το 2008 στα ιδιωτικά Ναυπηγεία Ελευσίνας (προηγουμένως είχαν αναλάβει ανάλογες παραγγελίες το 2000 και το 2003) για ναυπήγηση 2 πυραυλακάτων εξασφαλίζοντας εργασία έως το 2012. Οι υπόλοιπες όμως βιομηχανίες του κλάδου απαξιώνονται έχοντας να αναλάβουν έργο επί σειρά ετών, κάτι που δεν φαίνεται να ενοχλεί τους αρμοδίους, εφ’ όσον σύμφωνα με το σύνθημα του υπουργού, οι εργαζόμενοι «λαμβάνουν τον μισθό τους». Τελευταία ένδειξη της γελοιότητας της κατάστασης στον χώρο των ελληνικών πολεμικών βιομηχανιών και της αναισθησίας που διακρίνει την πολιτική ηγεσία στο ΥΠΕΘΑ είναι η περίπτωση των κατά καιρούς επερωτήσεων στην Βουλή, για το μέλλον στον χώρο αυτό. Κατά κανόνα οι απαντήσεις που δίδονται από το ΥΠΕΘΑ στην προσπάθεια για να επιδειχθεί σημαντικός αριθμό αναθέσεων προγραμμάτων, περιλαμβάνουν τις σχεδιαζόμενες αναθέσεις και τις εγκρίσεις προγραμμάτων, σύμφωνα με τα επίσης εγκεκριμένα ΕΜΠΑΕ, τα οποία εφ’ όσον δεν υλοποιούνται, έχουν ως αποτέλεσμα και οι συγκεκριμένες αναθέσεις να παραμένουν αερολογίες, ενώ το θράσος των τυχοδιωκτών του ΥΠΕΘΑ δεν τους εμποδίζει ώστε σε αυτές να προσθέτουν και συμβάσεις που υπεγράφησαν από την προηγούμενη κυβέρνηση πριν τον Μάρτιο του 2004! Φυσικά η όλο υποκριτική επίδειξη ενδιαφέροντος, από την κατά τα άλλα άσχετη περί τα στρατιωτικά αξιωματική αντιπολίτευση, δεν της επιτρέπει να διακρίνει τον κυβερνητικό εμπαιγμό, αλλά από την άλλη δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί σοβαρά ότι το ενδιαφέρον τους είναι γνήσια και αληθινό για τα θέματα αυτά.

Παράλληλα με την ψήφιση του προϋπολογισμού για το 2009 ο πρωθυπουργός προέβη σε δήλωση περί μειώσεως των εξοπλιστικών δαπανών κατά 15%. Όπως ήταν φυσικό κανείς δεν έψαξε να αναλύσει πως εννοείτο αυτή η μείωση. Στην πραγματικότητα αυτό που είχε συμβεί ήταν το εξής απλό. Για το 2008 οι εξοπλιστικές δαπάνες είχαν προσδίοριστεί σε 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο παρ’ όλο το «Κατενάτσιο» που επί σειρά ετών εφάρμοζε η κυβέρνηση, για το έτος εκείνο οι εκροές ανήλθαν σε 2,6 δισεκατομμύρια, εξαιτίας της έκτακτης παραλαβής οπλικών συστημάτων των οποίων η εκκρεμότητα δεν ήταν δυνατή (παραλήφθησαν για παράδειγμα και τα 4 Αεροσκάφη Εγκαιρης Προειδοποίησης ΕΜΒ-145 Erieye κόστους περίπου 600 εκατομμυρίων ευρώ) με αποτέλεσμα να απαιτηθεί πρόσθετη καταβολή δόσεων αποπληρωμής. Για το έτος 2009 οι εξοπλιστικές δαπάνες ορίζονταν στα 2,2 δισεκατομμύρια, οπότε σε σχέση με τα 2,6 του 2008, όντως υπάρχει μια μείωση κατά 15%. Αλλά ο πρωθυπουργός δεν θεώρησε απαραίτητο να εξηγήσει ότι το τελικό ποσό του 2008 (2,6 δισ.) ήταν εξογκωμένο κατά 44% σε σχέση το αρχικό προϋπολογισθέν (1,8 δις.). Δυστυχώς οι συμβατικές υποχρεώσεις βάσει διεθνών και διμερών συμβάσεων είναι ιδιαίτερα απαιτητικές για τόσο ανεύθυνους και αδιάφορους πολιτικούς προϊσταμένους όπως ο κ. Μεϊμαράκης. Ξαφνικά το 2009 κι ενώ διαφαίνεται η πιθανότητα πρόωρων εκλογών το σκηνικό αλλάζει ως προς τις σκέψεις του υπουργού Μεϊμαράκη για την στρατιωτική θητεία. Το μέτρο αυτό έγινε δυνατόν να ληφθεί με την σχεδιαζόμενη πρόσληψη 30.000 ΕΠΟΠ, όμως η λογική επιτάσσει, πρώτα την λήψη των κατάλληλων μέτρων που θα καλύψουν το επικείμενο κενό και μετά από θέση ασφαλείας την δημιουργία του κενού και όχι το αντίστροφο. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για έναν επαγγελματία πολιτικάντη όπως τον υπουργό Μεϊμαράκη.


https://adiotos.wordpress.com/2009/06/3 ... atastrofi/

Εγκληματίες. Η χειρότερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης, με εξαίρεση αυτή του Τσίπρα.

[Αρχέλαος]

Όπως βλέπουμε παραπάνω ο Καραμανλής το παράτησε εντελώς το ζήτημα.
Την ίδια ώρα

[πατησιωτης]

H oυσια ειναι στο τι μελλει γενεσθαι σημερα.

Και αυτο που προκυπτει ειναι οτι Σαμαρικοι-Καραμανλικοι δεν βαζουν πλατη για Χαγη στον Κουλη.

Eνω απο οτι φαινεται δεν θα ψηφισουν τις Πρεσπες νο2 που θα φερει ο Κουλης στη Βουλη ειτε Απριλιο, ειτε Μαιο.

Και εκει θα γελασουμε καθως ο Κουλης θα πρεπει να βασιστει στο ΣΥΡΙΖΑ.

.

Αυτές είναι φαντασιώσεις "καραμανλικών". Άλλο Καραμανλής και άλλο "καραμανλικοί".Ο Καραμανλής βγήκε στο δημοψήφισμα και είπε ψηφίστε ΝΑΙ.Οι "καραμανλικοί" και εσύ τι ψηφίσατε;
Δεν υπάρχει καμμιά Χάγη εν όψει για να βάλουν πλάτη.Ούτε είναι Πρέσπες νο 2 κάτι παραρτήματα.

[πατησιωτης]

Πως θα υπέγραφε ένα σχέδιο το οποίο η ίδια η Κύπρος θα είχε απορρίψει;

Θα το είχε;Εάν είναι έτσι γιατί οι πασόκοι κατηγορούν ακόμη τον Καραμανλή και για το σχέδιο Ανάν;αφού είναι μόνο δουλειά των Κυπρίων να αποφασίσουν.Εκτός εάν δεν είναι.