ΦΙΛΕΛΕ ΚΑΙ ΤΡΟΛΕΛΕ έγραψε: 29 Μαρ 2021, 01:25
Scouser έγραψε: 28 Μαρ 2021, 22:10
ΦΙΛΕΛΕ ΚΑΙ ΤΡΟΛΕΛΕ έγραψε: 28 Μαρ 2021, 17:40H απόφαση λέει πως δεν υπήρξε παραβίαση της αρχής που ορίζει ότι το ισπανικό κράτος πρέπει να δίνει τη δυνατότητα εξέτασης των αιτημάτων ασύλου. Δε σου λέει πουθενά πως είναι αδιάφορη η δυνατότητα πρόσβασης των αλλοδαπών στις διαδικασίες εξετάσης. Αντιθέτως, η απόφαση
αναφέρεται στο άρθρο 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που γράφει:
Το λέει παρακάτω. Έχω μελετήσει την απόφαση διεξοδικά για μια παρουσίαση που χρειάστηκε στη δουλειά. Σε ένα σημείο οι προσφεύγοντες (κάτι Αφρικανοί από την υποσαχάρια) ισχυρίστηκαν ότι η δυνατότητα που τους έδινε η Ισπανία να καταθέσουν αίτηση για άσυλο στην πρεσβεία της στη Ραμπάτ ήταν τελείως θεωρητική, γιατί η πρεσβεία ήταν αποκλεισμένη από μαροκινές δυνάμεις που δεν επέτρεπαν σε αλλοδαπούς να πλησιάσουν. Το δικαστήριο απάντησε ότι αυτό δεν αφορούσε την Ισπανία, η οποία όφειλε απλώς να παράσχει μια νόμιμη δυνατότητα εκτός του εδάφους της. Το αν οι πρόσφυγες δεν μπορούσαν να κάνουν χρήση της για λόγους άσχετους με την Ισπανία ήταν αδιάφορο. Μιλάμε για απόφαση-σταθμό η οποία στην ουσία νομιμοποιεί όπως είπα τα push backs, υπό την προϋπόθεση πως αυτά α) γίνονται άμεσα και β) υπάρχει νόμιμος δίαυλος κατάθεσης αίτησης ασύλου εκτός της χώρας.
To α) δε προκύπτει από κάποιο σημείο της απόφασης. Το β) ναι. Κατά τα άλλα στην απόφαση αναγράφεται πως υπάρχουν αμφιβολίες για τον
ισχυρισμό των Αφρικανών πως εμποδίστηκαν από τις Μαροκινές αρχες ενώ αναγνωρίζεται επίσης αναγνωρίζεται πως η ισπανική κυβέρνηση-το γράφω αυτολεξεί- δεν θεμελιώνεται ως υπεύθυνη για τη «κατάσταση» που ισχυρίζονται οι αιτούντες άσυλο πως υπήρξε. Διότι «Το άρθρο 4 του υπ' αριθμό 4 Πρωτοκόλλου δεν εισήγαγε ένα γενικό καθήκον για ένα Συμβαλλόμενο Κράτος να φέρει υπό τη δική του δικαιοδοσία πρόσωπα που ήταν υπό τη δικαιοδοσία άλλου Κράτους».
Εν γένει, η απόφαση του ΕΔΑΔ αναγνωρίζει τη δυνατότητα των κρατών να απελαύνουν μεμονωμένα πολίτες τρίτων χωρών και όχι ομαδικά(εξ'ου
και η αναφορά στο άρθρο 4 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων). Επίσης προβλέπει νόμιμες διαδικασίες για τη χορήγηση
ασύλου σε σημεία που βρίσκονται στις διπλωματικές αντιπροσωπείες των ευρωπαϊκώνχωρών αλλά στις συνοριακές πύλες αυτών. Δε λέει πουθενά η
απόφαση πως πρέπει τα κράτη να διώχνουν αβέρτα, όποιον δε γουστάρουν και όποτε δεν τον γουστάρουν.
H απόφαση λέει επι λέξη τα ακόλουθα:
As regards the applicants in the present case, in the Grand Chamber proceedings they at first did not even allege that they had ever tried to enter Spanish territory by legal means, referring to the aforementioned difficulties only in the abstract. In their second set of observations to the Grand Chamber they still denied any link between their claim under Article 4 of Protocol No. 4 and a possible asylum claim. Only at the hearing before the Grand Chamber did they allege that they had themselves attempted to approach Beni Enzar but had been “chased by Moroccan officers”. Quite apart from the doubts as to the credibility of this allegation arising from the fact that it was made at a very late stage of the procedure, the Court notes that at no point did the applicants claim in this context that the obstacles allegedly encountered, should they be confirmed, were the responsibility of the Spanish authorities. Hence, the Court is not persuaded that the applicants had the required cogent reasons (as described in paragraph 201 above) for not using the Beni Enzar border crossing point at the material time with a view to submitting reasons against their expulsion in a proper and lawful manner.
221. The Court stresses that the Convention is intended to guarantee to those within its jurisdiction not rights that are theoretical and illusory, but rights that are practical and effective (see paragraph 171 above). This does not, however, imply a general duty for a Contracting State under Article 4 of Protocol No. 4 to bring persons who are under the jurisdiction of another State within its own jurisdiction. In the present case, even assuming that difficulties existed in physically approaching this border crossing point on the Moroccan side, no responsibility of the respondent State for this situation has been established before the Court.
Και για να μην το κουράζουμε πολύ: η απόφαση επιβεβαίωσε ότι τα κράτη έχουν το απόλυτο δικαίωμα να ελέγχουν ποιος μπαίνει στα σύνορά τους. Αν κάποιος θέλει να καταθέσει αίτηση για διεθνή προστασία, οφείλει να το κάνει μέσω μιας νόμιμης οδού (πχ προξενεία) και να περιμένει στο μεταξύ στο έδαφος της χώρας transit για την έκδοση της απόφασης, ή εν πάση περιπτώσει το κράτος υποδοχής έχει το δικαίωμα να του τα ζητήσει αυτά. Αν δεν το κάνουν αυτά αλλά αντίθετα επιχειρούν να περάσουν κοπαδόν παράνομα τα σύνορα, είναι οι ίδιοι που ευθύνονται για τον τυχόν κίνδυνο στον οποίο εκτίθενται οι ζωές τους και φυσικά μπορούν νομιμότατα τα κράτη υποδοχής να τους πετάξουν πίσω πάραυτα:
n the light of these observations, the Court considers that it was in fact the applicants who placed themselves in jeopardy by participating in the storming of the Melilla border fences on 13 August 2014, taking advantage of the group’s large numbers and using force. They did not make use of the existing legal procedures for gaining lawful entry to Spanish territory in accordance with the provisions of the Schengen Borders Code concerning the crossing of the Schengen Area’s external borders (see paragraph 45 above). Consequently, in accordance with its settled case-law, the Court considers that the lack of individual removal decisions can be attributed to the fact that the applicants, if they indeed wished to assert rights under the Convention, did not make use of the official entry procedures existing for that purpose, and was thus a consequence of their own conduct (see references in paragraph 200 above). Accordingly, there has been no violation of Article 4 of Protocol No. 4.
Όλα αυτά νομικά είναι απλώς αυτονόητα, απλώς η συνεχής φιλελευθεροποίηση της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια μας έχει κάνει να συζητάμε ακόμα και τα αυτονόητα.
Κάνε μας τη χάρη μωρή λεκανατζού του έρντο, οι πομπές σας θα σας κυνηγάνε μέχρι το μνήμα και ακόμη παραπέρα
