Δυο λογακια για τους Φαηλοτζημερους

[ΓΑΛΗ]

Οι ιδέες της Αριστεράς απολαμβάνουν μεγαλύτερη συστημική προώθηση στον δυτικό κόσμο από ποτέ, για τη δε Ελλάδα δεν το συζητάμε καν

Άλλο πράγμα είναι η αμερικανική αριστερά που ουσιαστικά είναι το αμερικανικό κατεστημένο και του οποίου οι ιδέες προωθούνται και άλλο η παλιά σοβιετική αριστερά που ήταν η παράδοση της Ελλάδος.Τώρα ότι στον συριζα γίνεται μια προσπάθεια να μεταλλαχθούν από σοβιετικούς σε αμερικανούς μπουλουμουτζήδες γίνεται αλλά κατ αρχήν εάν αυτό συμβεί θα είναι άλλο πράγμα και δεύτερον δεν έχει συμβεί ακόμη στη συνείδηση των λαικών στρωμάτων για τα οποία αριστερά σημαίνει κρατισμός.Η αλήθεια της Ελλάδος είναι,το έχω αναφέρει και αλλού,ότι ο σύριζα πούλησε τα κρατικά αεροδρόμια που είχαν φτιάξει οι "κωλοδεξιοί της ΕΡΕ".

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μπυλουμου, όταν στις ΗΠΑ τέτοιες καταστάσεις το πολύ πολύ να τις έβλεπες ως σενάριο ταινίας. Η μετάλλαξη απο σοβιετική αριστερά σε αμερικανική έγινε σταδιακά στις δεκαετίας '90 και 2000. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εδώ, αλλά για τις ΗΠΑ ήταν ακόμη κάτι ανύπαρκτο. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα άρχισε να πασοκοποιείται, στις ΗΠΑ ξεκίνησαν οι διεργασίες για αυτό που εξελίχθηκε σε μπουλουμου, επι εποχής Ομπάμα. Θα 'λεγα μάλιστα ότι πολλά απο τους μπουλουμου στις ΗΠΑ είναι κόπια απο εδώ.

Τα δικά μας ήταν ευρωπαϊκές -και όχι μόνον- κόπιες.

[Golden Age]

Άλλο πράγμα είναι η αμερικανική αριστερά που ουσιαστικά είναι το αμερικανικό κατεστημένο και του οποίου οι ιδέες προωθούνται και άλλο η παλιά σοβιετική αριστερά που ήταν η παράδοση της Ελλάδος.Τώρα ότι στον συριζα γίνεται μια προσπάθεια να μεταλλαχθούν από σοβιετικούς σε αμερικανούς μπουλουμουτζήδες γίνεται αλλά κατ αρχήν εάν αυτό συμβεί θα είναι άλλο πράγμα και δεύτερον δεν έχει συμβεί ακόμη στη συνείδηση των λαικών στρωμάτων για τα οποία αριστερά σημαίνει κρατισμός.Η αλήθεια της Ελλάδος είναι,το έχω αναφέρει και αλλού,ότι ο σύριζα πούλησε τα κρατικά αεροδρόμια που είχαν φτιάξει οι "κωλοδεξιοί της ΕΡΕ".

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μπυλουμου, όταν στις ΗΠΑ τέτοιες καταστάσεις το πολύ πολύ να τις έβλεπες ως σενάριο ταινίας. Η μετάλλαξη απο σοβιετική αριστερά σε αμερικανική έγινε σταδιακά στις δεκαετίας '90 και 2000. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εδώ, αλλά για τις ΗΠΑ ήταν ακόμη κάτι ανύπαρκτο. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα άρχισε να πασοκοποιείται, στις ΗΠΑ ξεκίνησαν οι διεργασίες για αυτό που εξελίχθηκε σε μπουλουμου, επι εποχής Ομπάμα. Θα 'λεγα μάλιστα ότι πολλά απο τους μπουλουμου στις ΗΠΑ είναι κόπια απο εδώ.

Τα δικά μας ήταν ευρωπαϊκές -και όχι μόνον- κόπιες.

Ο συνδυασμός μπουλουμου και "ταξικού αγώνα" είναι ελληνικό προϊόν με ετικέτα. Αυτό υπάρχει τώρα καισ τις ΗΠΑ, στη ριζοσπαστική αριστερά.

[ΓΑΛΗ]

Δικαιωματισμός, η γεροντική αρρώστια των κοινωνικών κινημάτων

του Φώτη Τερζάκη

Πολύς λόγος γίνεται σήμερα για την αποτυχία και καταβύθιση της Αριστεράς, και η βαθιά συνειδητοποίηση του γεγονότος μοιάζει να συντρίβει πολλές συνειδήσεις. Στην πραγματικότητα, για ένα εγρήγορο κομμάτι τού κινηματικού κόσμου η συνειδητοποίηση αυτή είχε γίνει πολύ νωρίτερα, ήδη στη δεκαετία του ’60. Το τραγικό γεγονός τού οποίου γινόμαστε μάρτυρες σήμερα είναι μάλλον η αποτυχία εκείνου που τότε, στη δεκαετία του’60 και του ’70, φάνηκε για μία στιγμή ότι έπαιρνε τη σκυτάλη της κοινωνικής αμφισβήτησης και του οραματισμού μιας αληθινά νέας κοινωνίας από τα χέρια μιας ήδη συνθηκολογημένης Αριστεράς: των λεγόμενων νέων κοινωνικών κινημάτων (γυναικείο, ομοφυλόφιλο, αντιψυχιατρικό, αντιρατσιστικό, οικολογικό, κ.ά.) που βρέθηκαν προς στιγμήν στην πρώτη γραμμή των αντικαπιταλιστικών αγώνων στον μητροπολιτικό κόσμο.

Η καινοτομία αυτών των κινημάτων, σε σύγκριση με το παλαιότερο εργατικό, ήταν ότι γέννησαν μια πολύ πιο καθολική ιδέα της κοινωνικής αλλαγής συνδέοντας για πρώτη φορά τις μείζονες όψεις τής πολιτικής (ζητήματα πολιτειακής διαχείρισης και γεωπολιτικών επιλογών) με τις ελάσσονες (ζητήματα διαπροσωπικών σχέσεων και άτυπων μορφών εξουσίας σε μικρές συλλογικότητες). Στα τέλη τής δεκαετίας του ’70, καθώς το μοντέλο του καπιταλισμού άλλαζε άρδην οδηγώντας στην άβυσσο όλες τις επαναστατικές επιδιώξεις τής προηγούμενης δεκαετίας (και όχι μόνο στις μητροπόλεις αλλά επίσης στον υπόλοιπο, μόλις αποαποικιοποιημένο κόσμο), τα κινήματα αυτά ήταν σε ραγδαία υποχώρηση· στα τέλη τής δεκαετίας του ’80 ήταν αληθινά κουφάρια και μόνο ένα είδος φιλολογίας έμενε πίσω τους, αφομοιούμενη όλο και περισσότερο από τα πανεπιστημιακά γκέτο. Εκτός της ακαδημίας, η γλώσσα αυτή κατακάθιζε σε ένα είδος αντεστραμμένου πουριτανισμού τον οποίον αποκαλούμε, σχεδόν ευφημιστικά, πολιτική ορθότητα· και η έμπρακτη πολιτική του μετάφραση ήταν ένα είδος δικαιωματισμού που είχε ως βασικό μέλημα να εξασφαλίσει αναγνώριση και να κατοχυρώσει δικαιώματα εντός τής υπάρχουσας κοινωνίας, λίγο-πολύ στη μορφή μιας διευρυμένης επιτρεπτικότητας.

Πράγματι, από τη δεκαετία του ’70 και μετά οι κοινωνίες μας έγιναν πολύ πιο επιτρεπτικές, πολύ πιο ανεκτικές στη λεγόμενη διαφορά, υπό τον όρον όχι απλώς να μη θίγεται η θεμελιώδης εμπορευματική τους δομή, αλλά και όλες οι διεκδικήσεις (και οι συνακόλουθες «αναγνωρίσεις») να αρθρώνονται αποκλειστικά με τους δικούς της όρους: τα «κοινωνικά κινήματα» γίνονταν αντιληπτά κατ’ αναλογίαν των ανταγωνιστικών δρώντων μέσα στην εμπορευματική αγορά, και τα «δικαιώματα» που εξασφάλιζαν ήταν επιβραβεύσεις για την –ούτως ή άλλως κλονισμένη για δομικούς λόγους, οφειλόμενους σε εξελίξεις τις οποίες τα ίδια αυτά «κινήματα» είχαν πλέον αφήσει έξω από το πεδίο τού ενδιαφέροντός τους– καταναλωτική συμμετοχή.

Δεν χρειάζεται να πω ότι η διαδικασία αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα, παίρνοντας όλο και πιο παραληρηματικές διαστάσεις (και δεν έχω εδώ τον χώρο να μιλήσω με παραδείγματα, αλλά όλοι καταλαβαίνουν νομίζω τί πράγμα εννοώ). Η διάσταση ανάμεσα στη ρητορική και τις έμπρακτες πραγματικότητες έχει προσλάβει στις κοινωνίες μας όντως ψυχωτικές διαστάσεις, πράγμα που με τη σειρά του λειτουργεί ως το πιο αποτελεσματικό παραλυτικό μιας μεστής νοήματος πολιτικής δράσης. Αν εν πάση περιπτώσει κάποιοι νιώθουν πως αυτό που βιώνουμε σήμερα εκπληρώνει ό,τι ήταν αντικειμενικά εκπληρώσιμο από τα αιτήματα του ’60, θα ήταν καλό να συνειδητοποιήσουν ότι βαδίζουμε ακόμα τυφλά, χωρίς διαφαινόμενη διέξοδο, στους πιο σκοτεινούς, δαιδαλώδεις και ατέρμονους αντίποδες του ’60.

Κρίνοντας αναδρομικά όλη αυτή την οπισθοβατική πορεία, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι, αν αυτά τα κινήματα στο ξεκίνημά τους έφεραν στο εσωτερικό τής επαναστατικής θεωρίας και πρακτικής μια εικονοκλαστική σύνδεση του πολιτικού με το προσωπικό (ή της μείζονος πολιτικής με το μικρο-πολιτικό), η αποτυχία τους έγκειται στο ότι καθ’ οδόν έχασαν τη σύνδεση με –και το ενδιαφέρον για– τη μείζονα πολιτική, τις εξελίξεις στην οικονομική, την κρατικοδιαχειριστική και τη γεωπολιτική σφαίρα, επικεντρούμενα όλο και πιο περιορισμένα, ομφαλοσκοπικά και ασφυκτικά στις λεγόμενες ιδιαιτερότητες, όπου το «προσωπικό» γίνεται έμβλημα της κατακερματισμένης ατομικότητας και η επιμέρους διεκδίκηση άλλοθι του κοινωνικού συμβιβασμού. Εν ολίγοις, απέτυχαν κατά τρόπο αντίθετο –και συμμετρικό– μ’ εκείνον του παλαιότερου εργατικού κινήματος, το οποίο στην πορεία ανάπτυξης και πολιτικής του οργάνωσης έχασε την επαφή με τη μικρο-πολιτική σφαίρα: αγνόησε επικίνδυνα –ή και είδε ευθέως εχθρικά– τα ζητήματα μικρο-εξουσίας στις σχέσεις μεταξύ των φύλων, τις οικογενειακές σχέσεις, τις ίδιες τις επαναστατικές συλλογικότητες, με αποτέλεσμα να αναπαράγει διαρκώς στο εσωτερικό του, και αναπότρεπτα στους ίδιους τούς οργανωτικούς του σχηματισμούς, δομές κυριαρχίας χαρακτηριστικές τού κόσμου τον οποίον αντιμαχόταν…

Υπάρχει ωστόσο ένα κοινό χαρακτηριστικό στην πορεία ανάπτυξης του εργατικού κινήματος και των λεγόμενων νέων κοινωνικών κινημάτων: το ότι και το μεν και τα δε συγκροτήθηκαν στην πρώτη τους φάση ως κινήματα πολιτικών δικαιωμάτων. Μπορεί εδώ να σκεφτεί κάποιος το κίνημα των Χαρτιστών στη Βρετανία του 1830, ως αντιπροσωπευτικότερο μιας ολόκληρης σειράς προσπαθειών για συνδικαλιστική οργάνωση και πολιτική συμμετοχή εκ μέρους τής συγκροτούμενης εργατικής τάξης στην Ευρώπη· το κίνημα για τα δικαιώματα των γυναικών που ξεκίνησε ήδη στις τελευταίες δεκαετίες τού δέκατου ένατου αιώνα και για μια μεγάλη περίοδο πήρε τη μορφή τού αγώνα συμμετοχής στην καθολική ψηφοφορία· το κίνημα για τα δικαιώματα των Μαύρων στις μεταπολεμικές ΗΠΑ, που στο μεγαλύτερο μέρος του διεκδικούσε ισότιμη νομική μεταχείριση με τον λευκό πληθυσμό, κ.ο.κ. Το εργατικό κίνημα όμως έγινε κίνημα με την πλήρη σημασία τού όρου μετά τις επαναστατικές δονήσεις τού 1848, όταν, υπερβαίνοντας το φιλελεύθερο πλαίσιο των πολιτικών δικαιωμάτων, κυοφόρησε στα σπλάχνα του την ιδέα μιας καθολικής αλλαγής τής κοινωνίας, με άρση των υφιστάμενων σχέσεων παραγωγής και ιδιοκτησίας και με τη δημιουργία νέων, εξισωτικών και αλληλέγγυων μορφών παραγωγής και συλλογικής οργάνωσης… Αντίστοιχα, τα κοινωνικά κινήματα που συζητάμε συναντήθηκαν μεταξύ τους στη δεκαετία του ’60 μέσα σε ένα κοινό φαντασιακό όραμα, πέρ’ από τις επιμέρους ανάγκες και διεκδικήσεις που τα γέννησαν, επίκεντρο του οποίου ήταν η αξίωση ενός κόσμου απαλλαγμένου από τη στέρηση, την κυριαρχία και κάθε μορφής ξένωση (αλλοτρίωση), ενός κόσμου ισότητας και υλικής (μη καταναλωτικής) αφθονίας, υπαρξιακής πλήρωσης και εκφραστικής ελευθερίας για όλους – που ήταν μια νέα, διευρυμένη και οραματική επεξεργασία τού σοσιαλιστικού πόθου…

Ήταν, εν ολίγοις, η υπέρβαση της φιλελεύθερης γλώσσας των δικαιωμάτων εκείνη που γέννησε και εμψύχωσε τα μεγάλα κινήματα του παρελθόντος, και είναι ακριβώς η οπισθοχώρησή τους σε αυτήν που σηματοδοτεί τη συνθηκολόγησή τους με μια καταθλιπτική κοινωνική πραγματικότητα. Πράγμα που, μεταξύ άλλων, σημαίνει ότι πρέπει να σκεφτούμε εκ νέου αυτή την έννοια, στις ιστορικές της μεταμορφώσεις και στις διφορούμενες σημασίες της.

https://edromos.gr/dikaiwmatismos-h-ger ... twn/?amp=1

[Beria]

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μπυλουμου, όταν στις ΗΠΑ τέτοιες καταστάσεις το πολύ πολύ να τις έβλεπες ως σενάριο ταινίας. Η μετάλλαξη απο σοβιετική αριστερά σε αμερικανική έγινε σταδιακά στις δεκαετίας '90 και 2000. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εδώ, αλλά για τις ΗΠΑ ήταν ακόμη κάτι ανύπαρκτο. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα άρχισε να πασοκοποιείται, στις ΗΠΑ ξεκίνησαν οι διεργασίες για αυτό που εξελίχθηκε σε μπουλουμου, επι εποχής Ομπάμα. Θα 'λεγα μάλιστα ότι πολλά απο τους μπουλουμου στις ΗΠΑ είναι κόπια απο εδώ.

Τα δικά μας ήταν ευρωπαϊκές -και όχι μόνον- κόπιες.

Ο συνδυασμός μπουλουμου και "ταξικού αγώνα" είναι ελληνικό προϊόν με ετικέτα. Αυτό υπάρχει τώρα καισ τις ΗΠΑ, στη ριζοσπαστική αριστερά.

Όταν η μαγεία της άγνοιας συναντά την ψυχολογία της μπουρδας.

Αυτό που περιγράφεις είναι η ιστορία της Νέας Αριστεράς που υπάρχει 50 χρόνια στην Αμερική και την Ευρώπη

[Rakomelofronas]

Αυτό που σου διαφεύγει όμως είναι ότι και στα αριστερά κόμματα, η οικονομική πολιτική είναι ίδια με αυτήν της δεξιάς και τελικώς οι "αριστερές" ιδέες εφαρμόζονται μόνον σε θέματα μετανάστευσης, δικαιωματισμών κλπ

Οπότε, ποιες είναι οι ιδέες που δεν επικοινωνούνται από τη νδ;

Μα εδώ πιστεύω ότι είναι όλη η ουσία, στην εφαρμογή του δικαιωματισμού και του αντινατιβισμού! Εξαιτίας της εφαρμογής αυτών των ιδεών οι περισσότερες δυτικές κοινωνίες γίνονται πιο ανομοιογενείς και ασταθείς, κράτη - "ξενοδοχεία" στα οποία μπορείς να μείνεις αρκεί να πληρώσεις το αντίτιμο, πολλές φορές μάλιστα και το αντίτιμο άλλων. Εξάλλου, κρατισμός δεν σημαίνει απαραίτητα Αριστερά και φιλελεύθερη οικονομία δεν σημαίνει απαραίτητα Δεξιά.

Η Νέα Αριστερά δεν κυβερνάει αλλά παράγει ιδέες πολύ εύκολα ενσωματώσιμες στους σχεδιασμούς των διάφορων κρατών, οργανισμών και εταιρειών. Ένα πολυφυλετικό, πολυεθνοτικό, πολυθρησκευτικό πλήθος πολύ πιο δύσκολα έχει κάτι που να θυμίζει εθνική συνείδηση - ιδιαιτερότητα - αίσθηση κοινότητας και το κενό δεν καλύπτεται ούτε με ταξικό αναγωγισμό ούτε με τη λογική του άδειου ποτηριού ("η βασική μας αξία είναι ότι δεχόμαστε άλλες αξίες!") ούτε καν με πολιτικό εθνικισμό (καθετί πολιτικό-νομικό είναι, κατά κανόνα, μία ψηφοφορία μακριά από την κατάργησή ή έστω σχετικοποίησή του).

Κι εμείς ακόμη διαφωνούμε για συνεργασίες και τα σχετικά...

Άλλο πράγμα είναι η αμερικανική αριστερά που ουσιαστικά είναι το αμερικανικό κατεστημένο και του οποίου οι ιδέες προωθούνται και άλλο η παλιά σοβιετική αριστερά που ήταν η παράδοση της Ελλάδος.Τώρα ότι στον συριζα γίνεται μια προσπάθεια να μεταλλαχθούν από σοβιετικούς σε αμερικανούς μπουλουμουτζήδες γίνεται αλλά κατ αρχήν εάν αυτό συμβεί θα είναι άλλο πράγμα και δεύτερον δεν έχει συμβεί ακόμη στη συνείδηση των λαικών στρωμάτων για τα οποία αριστερά σημαίνει κρατισμός.Η αλήθεια της Ελλάδος είναι,το έχω αναφέρει και αλλού,ότι ο σύριζα πούλησε τα κρατικά αεροδρόμια που είχαν φτιάξει οι "κωλοδεξιοί της ΕΡΕ".

Η αμερικανική Αριστερά δεν έχει το αντίστοιχο Πολυτεχνείο πχ ούτε κάποιο ΕΑΜ να πιαστεί αλλά ουσιαστικά γεννήθηκε εξαρχής ως "νέα". Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το σημιτικό ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να δείχνει ότι είναι ο άμεσος κληρονόμος αυτής της παράδοσης και ταυτόχρονα ο συνεπής μαθητής της Νέας Αριστεράς, αφηγήματα που αμφότερα διαφημίζονται και αναφέρονται με θετικό τρόπο στον δημόσιο λόγο. Το ότι αυτή η αντίφαση δεν προβληματίζει τους ψηφοφόρους πρακτικά σημαίνει ότι ένα 5,5% θα ψηφίζει ΚΚ και όχι ΣΥΡΙΖΑ: οι υπόλοιποι έτσι και αλλιώς δεν νοιάζονται για τις αποχρώσεις αλλά θέλουν απλώς να ψηφίσουν όποιον τάζει λεφτά και τυχαίνει να είναι στη σωστή μεριά του... φράχτη.

[Golden Age]

Τα δικά μας ήταν ευρωπαϊκές -και όχι μόνον- κόπιες.

Ο συνδυασμός μπουλουμου και "ταξικού αγώνα" είναι ελληνικό προϊόν με ετικέτα. Αυτό υπάρχει τώρα καισ τις ΗΠΑ, στη ριζοσπαστική αριστερά.

Όταν η μαγεία της άγνοιας συναντά την ψυχολογία της μπουρδας.

Αυτό που περιγράφεις είναι η ιστορία της Νέας Αριστεράς που υπάρχει 50 χρόνια στην Αμερική και την Ευρώπη

Η Νέα Αριστερά ασχολείται με τον δικαιωματισμό.

Η ελληνική αριστερή πατέντα συνδυάζει δικαιωματισμό και "ταξικό αγώνα". Ήταν μια επινόηση του ΣΥΡΙΖΑ και της ακροαριστεράς για να μην τους κατηγορεί το ΚΚΕ (τότε σύμμαχος της ΝΔ) ότι "αποπροσανατολίζουν απο τον ταξικό αγώνα" την επχοή που προωθούσαν την ατζέντα Σόρος στην Ελλάδα. Τότε αυτοί βγήκαν και είπαν ότι "μπορούμε να τα συνδυάσουμες αυτά τα δύο".

[ΓΑΛΗ]

διπλό ποστ

[ΓΑΛΗ]

Ο συνδυασμός μπουλουμου και "ταξικού αγώνα" είναι ελληνικό προϊόν με ετικέτα. Αυτό υπάρχει τώρα καισ τις ΗΠΑ, στη ριζοσπαστική αριστερά.

Όταν η μαγεία της άγνοιας συναντά την ψυχολογία της μπουρδας.

Αυτό που περιγράφεις είναι η ιστορία της Νέας Αριστεράς που υπάρχει 50 χρόνια στην Αμερική και την Ευρώπη

Η Νέα Αριστερά ασχολείται με τον δικαιωματισμό.

Η ελληνική αριστερή πατέντα συνδυάζει δικαιωματισμό και "ταξικό αγώνα". Ήταν μια επινόηση του ΣΥΡΙΖΑ και της ακροαριστεράς για να μην τους κατηγορεί το ΚΚΕ (τότε σύμμαχος της ΝΔ) ότι "αποπροσανατολίζουν απο τον ταξικό αγώνα" την επχοή που προωθούσαν την ατζέντα Σόρος στην Ελλάδα. Τότε αυτοί βγήκαν και είπαν ότι "μπορούμε να τα συνδυάσουμες αυτά τα δύο".

Σιγά μην τα επινόησε ο σύριζα. Απλώς αντιπαρέθεσε στα τσιτάτα του κκε τα ήδη μπαγιάτικα ελευθεριακά τσιτάτα. Αυτό που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία της αριστεράς είναι ο δογματισμός που προβάλλουν ως γροθιά στο στομάχι, οι ριζοσπάστες γκοντζίλες. Συγκλονιστικοί, δε λέω.

[Golden Age]

Όταν η μαγεία της άγνοιας συναντά την ψυχολογία της μπουρδας.

Αυτό που περιγράφεις είναι η ιστορία της Νέας Αριστεράς που υπάρχει 50 χρόνια στην Αμερική και την Ευρώπη

Η Νέα Αριστερά ασχολείται με τον δικαιωματισμό.

Η ελληνική αριστερή πατέντα συνδυάζει δικαιωματισμό και "ταξικό αγώνα". Ήταν μια επινόηση του ΣΥΡΙΖΑ και της ακροαριστεράς για να μην τους κατηγορεί το ΚΚΕ (τότε σύμμαχος της ΝΔ) ότι "αποπροσανατολίζουν απο τον ταξικό αγώνα" την επχοή που προωθούσαν την ατζέντα Σόρος στην Ελλάδα. Τότε αυτοί βγήκαν και είπαν ότι "μπορούμε να τα συνδυάσουμες αυτά τα δύο".

Σιγά μην τα επινόησε ο Σύριζα.

Αυτή η παπαριά "αντίδρασης" άρχισε από τη σχολή της Φρανφούρτης.

Όχι. Απο τη σχολή της Φρανκφούρτης ξεκίνησε ο δικαιωματισμός και η δικτατορία της "πολτικής ορθότητας" (όπως έχει επιρκατήσει να λέγεται σήμερα). Παρακάμφθηκε ο "ταξικός αγώνας" και τη θέση του κατέλαβαν ο δικαιωματισμός και τα συνναφή. Είναι αυτό που λέμε πολιτισμικό μαρξισμό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να συνδυάσει πολιτισμικό μαρξισμό με κλασσικό μαρξισμό για να μην του τη λέει το ΚΚΕ. Αυτό το ιδεολογικό έκτρωμα υιοθέτησαν οι μπουλουμου και λοιποί ριζοσπαστικοποιημένοι αριστεροί σήμερα στις ΗΠΑ.

[ΓΑΛΗ]

Η Νέα Αριστερά ασχολείται με τον δικαιωματισμό.

Η ελληνική αριστερή πατέντα συνδυάζει δικαιωματισμό και "ταξικό αγώνα". Ήταν μια επινόηση του ΣΥΡΙΖΑ και της ακροαριστεράς για να μην τους κατηγορεί το ΚΚΕ (τότε σύμμαχος της ΝΔ) ότι "αποπροσανατολίζουν απο τον ταξικό αγώνα" την επχοή που προωθούσαν την ατζέντα Σόρος στην Ελλάδα. Τότε αυτοί βγήκαν και είπαν ότι "μπορούμε να τα συνδυάσουμες αυτά τα δύο".

Σιγά μην τα επινόησε ο Σύριζα.

Αυτή η παπαριά "αντίδρασης" άρχισε από τη σχολή της Φρανφούρτης.

Όχι. Απο τη σχολή της Φρανκφούρτης ξεκίνησε ο δικαιωματισμός και η δικτατορία της "πολτικής ορθότητας" (όπως έχει επιρκατήσει να λέγεται σήμερα). Παρακάμφθηκε ο "ταξικός αγώνας" και τη θέση του κατέλαβαν ο δικαιωματισμός και τα συνναφή. Είναι αυτό που λέμε πολιτισμικό μαρξισμό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να συνδυάσει πολιτισμικό μαρξισμό με κλασσικό μαρξισμό για να μην του τη λέει το ΚΚΕ. Αυτό το ιδεολογικό έκτρωμα υιοθέτησαν οι μπουλουμου και λοιποί ριζοσπαστικοποιημένοι αριστεροί σήμερα στις ΗΠΑ.

Ρε συ Golden, σοβαρολογείς τώρα;
Μπορείς να σκεφτείς έστω και ένα πρωτότυπο δρώμενο, σύνθημα ή κάτι παρεμφερές που ήταν παιδί του σύριζα; Σε όλα τα σχετικά πεδία.

Ή θεωρείς ότι αν έκαναν στην Ελλάδα τα αντιφούδια μας, αυτά που έκαναν στις ΗΠΑ οι μπουλουμουτζήδες, θα υπήρχε η ίδια ανοχή;

[Philip Mortimer]

Εγω ας πουμε ειμαι αντιπαγκοσμιοποιητης εδω και πολλα χρονια. Στον ορισμο το λεξικο βαζει διπλα το ονομα μου. Και αυτοι ειναι σαν κι εμενα, απο οσους εχω τσεκαρει περισσοτερο.

.

κοίτα λίγο γύρω σου, από την οθόνη που διαβάζεις αυτά που σου γράφω μέχρι... γάμησε τα Αρίστο, αυτό ήταν, τελείωσε, δέξου το, γίνε καλός σε αυτό.

Κοιταξε η Δυση που προωθει την Παγκοσμιοποιηση χανει διαρκως εδαφος σε σχεση με Ρωσια, Κινα, Ινδια που δεν δινουν δεκαρα για Παγκοσμιοποιηση και Πολιτικη Ορθοτητα. Οσο υπαρχει ενας Πουτιν που πεφτει στα παγωμενα νερα να πιασει το Σταυρο στα Φωτα, υπαρχει ελπιδα.

.

[Golden Age]

Σιγά μην τα επινόησε ο Σύριζα.

Αυτή η παπαριά "αντίδρασης" άρχισε από τη σχολή της Φρανφούρτης.

Όχι. Απο τη σχολή της Φρανκφούρτης ξεκίνησε ο δικαιωματισμός και η δικτατορία της "πολτικής ορθότητας" (όπως έχει επιρκατήσει να λέγεται σήμερα). Παρακάμφθηκε ο "ταξικός αγώνας" και τη θέση του κατέλαβαν ο δικαιωματισμός και τα συνναφή. Είναι αυτό που λέμε πολιτισμικό μαρξισμό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να συνδυάσει πολιτισμικό μαρξισμό με κλασσικό μαρξισμό για να μην του τη λέει το ΚΚΕ. Αυτό το ιδεολογικό έκτρωμα υιοθέτησαν οι μπουλουμου και λοιποί ριζοσπαστικοποιημένοι αριστεροί σήμερα στις ΗΠΑ.

Ρε συ Golden, σοβαρολογείς τώρα;
Μπορείς να σκεφτείς έστω και ένα πρωτότυπο δρώμενο, σύνθημα ή κάτι παρεμφερές που ήταν παιδί του σύριζα; Σε όλα τα σχετικά πεδία.

Ή θεωρείς ότι αν έκαναν στην Ελλάδα τα αντιφούδια μας, αυτά που έκαναν στις ΗΠΑ οι μπουλουμουτζήδες, θα υπήρχε η ίδια ανοχή;

Το συγκεκριμένο ιδεολογικό προτότυπο. Και μάλιστα επινόηθηκε απο σπόντα, για να μην τους κατηγορεί το ΚΚΕ ως οπορτουνιστές που αποπροσανατολίζουν απο τον ταξικό αγώνα.

Εδώ έγινε το πάντρεμα πολιτισμικού και κλασσικού μαρξισμού και μάλιστα κατ' αυτό τον τρόπο. Άλλο θέμα εαν ο ΣΥΡΙΖΑ τα αθέτησε στη συνέχεια.

Τα υιοθέτησαν οι μπουλουμου. Το επίπεδο βίας είναι άλλη ιστορία. Εδώ μιλώ για το ιδεολογικό μείγμα, για τη γέννηση αυτού.

[πατησιωτης]

Εδώ έγινε το πάντρεμα πολιτισμικού και κλασσικού μαρξισμού και μάλιστα κατ' αυτό τον τρόπο. Άλλο θέμα εαν ο ΣΥΡΙΖΑ τα αθέτησε στη συνέχεια.

Το Δημοκρατικό Κόμμα Αμερικής ήταν και το κόμμα των συνδικάτων και του κρατικού παρεμβατισμού,δηλαδή η κλασική αριστερά της Αμερικής του Νιου Ντηλ αφού προηγουμένως ήταν και το κόμμα των δουλοκτητών και του ρατσισμού.Εκεί έγιναν όλα τα παντρέματα που μπορείς να φαντασθείς.
Για τρεις δεκαετίες,από τη δεκαετία του 30 έως αυτή του 60 συνυπήρχαν οι ρατσιστές με τους εργατοπατέρες στο ίδιο κόμμα.Τη δεκαετία του 60 αποφάσισαν να ξεφορτωθούν τους ρατσιστές και να αγκαλιάσουν τους μαύρους και τις άλλες μειονότητες.Αλλά συνέχισαν να είναι το σχετικά πιο αριστερό κόμμα της χώρας και στα οικονομικά.Επειδή δεν είχαν ποτέ φθάσει στο επίπεδο των κομμουνιστικών κομμάτων της Ευρώπης δεν σημαίνει ότι δεν συνδύαζαν και τα δύο στοιχεία.

[Aprilianos]

οι φαηλοτζημεροι επιτιθονται στη ΧΑ και το Κασιδιαρη ενω στρατολογουν πρωην υποψηφια της ΧΑ
"
Προσχώρηση της κ. Μάρως Δασκαλάκη - Κάσση στην ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ
10/2/2021

Picture
“Μετά από ώριμη σκέψη και πολύ αναλυτική έρευνα και μελέτη στις θέσεις του κόμματος,
αποφάσισα την προσχώρησή μου στο κόμμα της «Νέας Δεξιάς» του κυρίου Φαήλου
Κρανιδιώτη.
Οι λόγοι που με οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση είναι κατ’ αρχήν το ότι η ηθική μου
ανήκει πάντα στη δεξιά. Η «Νέα Δεξιά» αποτελεί ένα κόμμα με φρέσκιες και διαφορετικές ιδέες,
οι οποίες ακόμα εμπλουτίζονται από ανθρώπους με ανοιχτούς ορίζοντες, που ζουν στην
καθημερινότητα του τόπου μας και αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που συναντά κάθε πολίτης
του σήμερα. Ένας χώρος για ανθρώπους όπως εγώ, που είμαι Ελληνίδα, μητέρα, γυναίκα και
επαγγελματίας, που έχουν μάθει να αφουγκράζονται τι απαιτεί το σήμερα στην Ελλάδα!
Πειραιάς, 10/2/2021
Μετά τιμής
Μάρω Δασκαλάκη- Κάσση”

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ:
Ονομάζομαι Μάρω Δασκαλάκη Κάσση.
Γεννήθηκα το 1979 και από τότε ζω στον Πειραιά όπου και εργάζομαι.
Από το 1997 παράλληλα με τις σπουδές μου στα ναυτιλιακά δραστηριοποιήθηκα στον χώρο της
ιδιωτικής ασφάλισης, ως ασφαλιστικός πράκτορας, τομέας που συνεχίζω έως και σήμερα. Το
2003 εκλέχτηκα για πρώτη φορά στο διοικητικό συμβούλιο του ΕΕΠ (Επαγγελματικό
Επιμελητήριο Πειραιά) και από τότε εκλέγομαι ανελλιπώς.
Είμαι μέλος του Συνδέσμου Γυναικών Κρήτης και νήσων Αιγαίου όπως και της Πανελλήνιας
Ένωσης απανταχού Μανιατών.
Το 2011 παντρεύτηκα με τον δικηγόρο Παναγιώτη Κάσση και έχουμε δύο παιδιά.
https://www.neadexia.gr/deltaepsilonlam ... ma/9531169
Η Μάρω Δασκαλάκη Κάσση γεννήθηκε το 1979 και από τότε ζει στον Πειραιά όπου και εργάζοται.

Από το 1997 παράλληλα με τις σπουδές της στα ναυτιλιακά δραστηριοποιήθηκε στον χώρο της ιδιωτικής ασφάλισης, ως ασφαλιστικός πράκτορας, τομέας που συνεχίζει έως και σήμερα.

Το 2003 εκλέχτηκε για πρώτη φορά στο διοικητικό συμβούλιο του ΕΕΠ (Επαγγελματικό Επιμελητήριο Πειραιά) και από τότε εκλέγοται ανελλιπώς.

Είναι μέλος του Συνδέσμου Γυναικών Κρήτης και νήσων Αιγαίου όπως και της Πανελλήνιας Ένωσης απανταχού Μανιατών.

Το 2011 παντρεύτηκε με τον δικηγόρο Παναγιώτη Κάσση και έχουμε δύο παιδιά.



Η Μάρω, λοιπόν συναντήθηκε με τη δημοσιογράφο του www.se-skepseis.gr, και απάντησε σε όλες τις απορίες μας

Για να δούμε τι μας είπε…

Ποια είναι η Μάρω Δασκαλάκη- Κάσση;
Η Μάρω είναι Πειραιώτισσα από γέννηση, είναι μαμά, σύζυγος, επαγγελματίας.

Πως πήρατε την απόφαση να κατεβείτε για υποψήφια Βουλευτής;Από ανάγκη για τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μου!
Τολμηρή απόφαση η Χρυσή Αυγή, πως οδηγηθήκατε σε αυτήν;
Λόγο των γεγονότων που συμβαίνουν στη χώρα μας! Η Χρυσή Αυγή ήταν μονόδρομος, γιατί είναι το μόνο πατριωτικό κώμα

Πως σχολιάζεται την προηγούμενη κυβέρνηση;Θλιβερή θα τολμούσα να πω !!! Ξεπούλησε γη, πιστεύω, θρησκεία
Πως κρίνετε τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών;Τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών ήταν το ξέσπασμα των Ελλήνων στη κυβέρνηση Σύριζα.
Ποια θεωρείτε πως είναι τα σημαντικότερα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει η νέα κυβέρνηση;
Ότι όλα είναι ήδη υπογεγραμμένα και συμφωνημένα, και μάλλον θα ακολουθηθεί ακόμα σκληρότερη μνημονιακή πολιτική…

Ποιες οι προτάσεις για την ανάπτυξη του τουρισμού;Πιστεύω πως αν υπάρξει καλύτερη αξιοποίηση των πολιτιστικών μας μνημείων αυτόματα θα ήταν πόλος έλξης, βέβαια παίζει πολύ μεγάλο ρόλο η ποιότητα και η ασφάλεια που μπορεί να απολαύσει ο επισκέπτης σε συνδυασμό με την γνωστή Ελληνική φιλοξενία
Η ναυτιλία είναι ένας κλάδος που θα έπρεπε να ανθίζει στην Ελλάδα και το μόνο που δέχεται το τελευταίο διάστημα είναι επίθεση. Τι πιστεύετε;Η Ελλάδα είναι η πρώτη δύναμη στη ναυτιλία αλλά δυστυχώς χωρίς την Ελληνική σημαία. Αν όλες οι εμπλεκόμενες υπηρεσίες ήταν πιο διαλλακτικές στο θέμα φορολόγησης, κρατήσεων στα ταμεία και στη επιβολή καταστάσεων όλα θα ήταν καλύτερα.
Είναι γνωστό ότι ο κατασκευαστικός κλάδος είναι ο αμέσως επόμενος κλάδος μετά τον τουρισμό ο οποίος φέρνει έσοδα στη χώρα. Τι μέτρα θα προτείνατε για την επαναλειτουργία του κατασκευαστικού τομέα ο οποίος έχει κάθοδο 85%;Ως γνωστό η Ελλάδα δεν είχε ποτέ ιδιαίτερα βαριά βιομηχανία. Η οπλική βιομηχανία ξεπουλήθηκε και η βιοτεχνία λόγο της βαρείας φορολογίας φυτοζωεί. Πιστεύω πως αν υπάρξει μείωση της φορολογίας και εκμετάλλευση των πακέτων ΕΣΠΑ η βιοτεχνία μπορεί πάλι να ανθίσει και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας.
Ναυτοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος: Το μείζον θέμα της Β’ Περιφέρειας Πειραιά, στην οποία και είστε υποψήφια. Πιστεύετε ότι υπάρχουν περιθώρια ανάπτυξης και βελτίωσης της κατάστασης; Κι αν ναι ποιες είναι οι λύσεις;

Οι Έλληνες τεχνίτες που υπάρχουν στη ζώνη είναι από τους εμπειρότερους που μπορεί κάνεις να συναντήσει σε παγκόσμιο επίπεδο τολμώ να πω. Δυστυχώς λόγο των μαφιόζικων πρακτικών του συνδικάτου Μετάλλου που ξεπερνά ακόμη και τις πρακτικές του Χόφα έχει επέλθει μαρασμός . Οι πλοιοκτήτριες εταιρείες δεν εμπιστεύονται τη ζώνη όχι λόγο έλλειψης τεχνογνωσίας αλλά λόγο ότι η επισκευή μπορεί να σταματήσει ανά πάσα ώρα και στιγμή από τα συνδικάτα του ΚΚΕ. Όλα αυτά θα πρέπει να εκλίψουν, αλλά επειδή τα προβλήματα δεν λύνονται με ευχολόγια, θα πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να βοηθηθούν και να κοινωνηθούν τα προβλήματα τους στους αρμόδιους φορείς, όπου με την βοήθεια τους η Ζωνη θα γίνει πάλι προσβάσιμη και αξιόπιστη.

Είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια ανθίζει το παραεμπόριο. Εσείς σαν επαγγελματίας και ενεργή συνδικαλίστρια στο Ε.Ε.Π., τι βλέπετε για την αντιμετώπιση του; Υπάρχει ελπίδα για την καταπολέμηση του;Δύσκολη ερώτηση. Όταν πιάνουν ολόκληρα containers με λαθραία εμπορεύματα και αντί να τα καταστρέψουν, το μεγαλύτερο ποσοστό το διοχετεύουν στην ελληνική αγορά για πια πάταξη του παραεμπορίου μιλάμε ; Όταν ανά 20 μέτρα ένας παράνομος μετανάστης πουλάει την λαθραία πραμάτεια του και οι αρχές δεν κάνουν κάτι, τι συζητάμε ; αντίθετα όμως τον νόμιμο έμπορο φροντίζουν να τον γονατίσουν με την φορολόγηση και τα πρόστιμα.
Τώρα, αφού είστε και μητέρα και έχετε εξ ιδίων εμπειρία, ας περάσουμε λίγο στο κομμάτι της παιδείας. Τι χρειάζονται τα Ελληνικά σχολεία και η Ελληνική εκπαίδευση;Τα παιδία μας λαμβάνουν από τις δυσκολότερες σχολικές εκπαιδεύσεις, σε σχέση με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη. Έχουν πολλές ώρες μάθημα στο σχολείο χωρίς το περιβάλλον να ευνοεί να θέλουν να παραμείνουν σε αυτό. Κάθε κυβέρνηση διαμορφώνει την Ελληνική ιστορία κατά το δοκούν, η τελευταία δε φρόντισε να καταργήσει και το μάθημα των Θρησκευτικών. Κάθε Σεπτέμβρη ακούμε για τα πόσα παιδάκια έμειναν εκτός παιδικών σταθμών, σε μία εποχή που η βιωσιμότητα του κάθε νοικοκυριού εξαρτάτε και από τους δύο μισθούς. Υπάρχει έλλειψη σχολικών εγκαταστάσεων και παραμέληση των ήδη υπαρχόντων. Η παιδεία χρειάζεται χρήματα και γιατί εκτός από την σωστή συντήρηση των σχολείων, πρέπει να πληρώνονται και οι καθηγητές. Γιατί τα παιδία μας αξίζουν αυτή την επένδυση !!!
Τέλος, θέλετε να πείτε κάτι στους Έλληνες που αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη το κόμμα της Χρυσής Αυγής και την είσοδο του στην Βουλη;Όσα ακούγονται για την Χρυσή Αυγή και προκαλούν φόβο δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια τεράστια παραπληροφόρηση που την έχει δημιουργήσει η φίμωση που της έχουν επιβάλει τα ΜΜΕ. Η Χρυσή Αυγή είναι το μόνο πατριωτικό κόμμα στην Ελληνική επικράτεια που παλεύει για μία Ελλάδα ολόκληρη σε όλους του τομείς είτε αυτό σημαίνει έδαφος, είτε θρησκεία είτε οικογένεια. Σίγουρα δεν είμαστε η ΚΟΥ ΚΛΟΥΞ ΚΛΑΝ, σίγουρα δεν είμαστε δολοφόνοι όπως προσπαθούν να μας λανσάρουν.
https://www.se-skepseis.gr/archives/143113

[Aprilianos]

Ειναι υποκριτες και φαινεται ξεκαθαρα οτι θελουν να κυνηγησουν τις ψηφους ανθρωπων που εχουν ψηφισει ΧΑ.