Έφυγε ο Αντώνης Καλογιάννης

[Fluffy]

Εϊχε πει στην παρουσίαση του βιβλίου "ΟΠΛΑ - το τιμωρό χέρι του λαού": «Έζησα τις υπέροχες στιγμές του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ»!

[ΜπλεΜπουμπυς]

Εϊχε πει στην παρουσίαση του βιβλίου "ΟΠΛΑ - το τιμωρό χέρι του λαού": «Έζησα τις υπέροχες στιγμές του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ»!

[πατησιωτης]

Πως δηλαδή μπορεί να τις έζησε αυτές τις στιγμές κάποιος που γεννήθηκε το 1940;Ως βρέφος;

[Maspoli]

[ΣΑΤΑΝΙΚΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ]

Εϊχε πει στην παρουσίαση του βιβλίου "ΟΠΛΑ - το τιμωρό χέρι του λαού": «Έζησα τις υπέροχες στιγμές του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ»!

Εντάξει, καταλάβαμε

[Ίακχος]

Αντώνης Καλογιάννης - Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Χτυπώ την πόρτα του θεού

[vatraxos]

Αντώνης Καλογιάννης - Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Χτυπώ την πόρτα του θεού

Όλος ο δίσκος αριστούργημα.



Τα λαϊκά τραγούδια μου
πού να τα τραγουδήσω
σε ίσκιους και πετρώματα
σαν το νερό θ’ αφήσω.

Τά'χω στου κόσμου τη βροχή
φωτιά και πανωφόρι
πως με πονάς Καισαριανή
Πατέλι και Νιχώρι.

Έρχεται ο Μέγ’ Αλέξανδρος
τα βράδια απ’ την καμάρα
κι απ’ τα παλιά λαδάδικα
οι μάγκες με τα κάρα.

Σαν λιτανεία μακρινή
Αγίων που διαβαίνει
«Συννεφιασμένη Κυριακή»
ποιος σε καταλαβαίνει.

[Ασέβαστος]

[crossroader]

[vatraxos]

[Μπίστης]

Σπάνια η ποιότητά του.
Υποδειγματικός ερμηνευτής

[sys3x]

Σπάνια η ποιότητά του.
Υποδειγματικός ερμηνευτής

Γαμώτ, θέλω να σε μαλώσω που άλλαξες πάλι αβατάρι αλλά δε μπορώ.


Ωραίος ο ΑΚ σαν άνθρωπος και ερμηνευτής, να ζήσουμε να τον θυμόμαστε.

[Esperos]

Αν τελειώσει η Πανδημία, θα πάω Καισαριανή στη πλατεία στις ταβέρνες

[dna replication]

να πω και γω μια ιστορία
παρόλο που μεγάλωσα με τα τραγούδια του να παίζουν εκεί γύρω, ποτέ δεν ασχολήθηκα να προσέξω ιδιαίτερα.
Στο στρατό επι υπουργού Απόστολου Αθανάσιου Τσοχατζόπουλου, ο Καλογιάννης είχε κλείσει περιοδείες με το υπεθα. Μας πήγαν λοιπόν με στολές εξόδου, με τα Σταγιερ, σε ανοιχτό θέατρο να παρακολουθήσουμε τη συναυλία με το δκτη του ΣΣ στην πρώτη σειρά και με τη Στρατονομία να φυλάει τις εξόδους να μην την κοπανήσει κανείς.
Εκείνο το ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα, παρόλο που ήμασταν βαριεστημένοι και στραβωμένοι και ελαφρώς μπλαζέ με τον όλο σουρεαλιστικό πασοκισμό της συνθήκης, ο Καλογιάννης μας έβγαλε μια απλότητα, μια αμεσότητα, μια γνησιότητα που νομίζω μας κέρδισε.
Στο τέλος έπαιζε το Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ και μας έβαλε τις φωνές : "τραγουδάτε ρε φαντάρια! εμείς τα τραγουδούσαμε κρυφά αυτά!"
και τελικά μας παρέσυρε, μαζί και τον αντγο

[ΣΚΕΠΤΙΚΟΣ]

.




.