ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ Σ. Φ. Π.

[Eθνικοκοινωνιστης]

plot twist

Αυτή η ψωλιτσα γιατί αισθάνεται ότι πρέπει να παρεμβαινει για κάθε θέμα του γαυρου, ακόμα και αν δεν λέει κανείς τπτ κακό για τον γαύρο ;

εχει φαει κολλημα με τον γιαννακη τον παπαδοπουλο,ουτε γκομενα να του ετρωγε ρωτα και τον goback

[lafkiotis]

Τον Βράνιες ήθελαν να τον απελάσουν, την ΑΕΚ να την διαλύσουν, για ένα σύνθημα

Ξευτιλιζει την κοκκινη προπαγανδα μεσα σε λιγες γραμμες.

[jason]

Ο Μανταλος σε παρτι με παίκτρια ριαλιτι λένε οι φήμες.Αν ισχύει σύντομα θα μαθευτεί.

Λογικά η σκούπα χουβερ που τα καταπίνει όλα, εκείνη με τα γυαλιά
Έχει φάει και βραχάλη ο μανταλοριαν, με τα μούτρα που έχει τον λες και υπέροχο

[Tarkovsky]

O ραφινια δεν είχε λεφτά να πάει ;

Ο Ραφινια είναι επαγγελματίας. Για αυτό έκανε τη
καριέρα που εκανε και για αυτο παίζει στα 36 του. Δεν έχει σχέση με τα 3 ανέκδοτα.

Ή μπορεί να καθόταν με την καραμπίνα σπίτι

[Tarkovsky]

plot twist

Αυτή η ψωλιτσα γιατί αισθάνεται ότι πρέπει να παρεμβαινει για κάθε θέμα του γαυρου, ακόμα και αν δεν λέει κανείς τπτ κακό για τον γαύρο ;

ΑΕΛ: «Επιτέλους παρασκευάστηκε το εμβόλιο, άντε να τελειώνουμε με το χτικιό»

νέα παιδιά είναι, άμυαλα, εδώ που τα λέμε τώρα δεν έκαναν και κανά έγκλημα, βγήκε και το εμβόλιο, αθώα η δεσποινίς, αθώοι κι οι μαντράχαλοι του γαύρου αξιότιμε κύριε Πρόεδρε

[Tarkovsky]

Σεμέδο, Ραντζέλοβιτς και Μπρούνο λέει. Στον πάγο και τον Γενάρη μεταγραφή.

εντάξει, είναι υπεραρκετή η δημόσια διαπόμπευση, μην το παρατραβήξουμε και στα άκρα


Ποιος θα βρεθεί να δώσει 30 μύρια για τον Breaking Bad;;; Και Γενάρη μήνα;;;

[Πάρταλος]

Ποιος θα βρεθεί να δώσει 30 μύρια για τον Breaking Bad;;; Και Γενάρη μήνα;;;

Από τις καλύτερες σειρές, σίγουρα κάποιος θα είναι διατεθειμένος να ξηλωθεί για τα δικαιώματα. Ας είναι και το καλοκαίρι, δε μας πειράζει.

[Πάρταλος]

Σαν σήμερα πριν από 26 χρόνια, στις 11 Νοεμβρίου 1994 σίγησε η σάλπιγγα του θρυλικού Ατίλιο. Το ΦΩΣ θυμάται τη μελωδία της ευτυχίας της ερυθρόλευκης εξέδρας.

Ατίλιο: Όταν σίγησε η μελωδία της ευτυχίας
Λίγοι ήξεραν το πραγματικό του όνομα. Ακόμα πιο λίγοι είχαν μιλήσει μαζί του και ελάχιστοι γνώριζαν ότι ήταν φοιτητής της Ιατρικής. Όλοι, όμως, ξέραμε πού θα τον βρούμε. Εκεί, στα σκαλοπάτια και στα τσιμέντα της Θύρας 7. Εκεί, όπου κι αν έπαιζε ο Ολυμπιακός. Έχουν περάσει 26 χρόνια από τον θάνατο του θρυλικού σαλπιγκτή του Ολυμπιακού, κι όμως, Βασίλη, ακόμα ηχεί στα αυτιά όλων η τρομπέτα σου...



Γεννημένος το 1942 στην κατεχόμενη Αθήνα, μάζευε το χαρτζιλίκι της εβδομάδας για να βλέπει από κοντά τον Ολυμπιακό. Με την τρομπέτα του ένωνε χιλιάδες χέρια και φωνές στην εξέδρα για χρόνια. Κάποτε οι γιατροί τού είχαν πει ότι δεν θα αντέξουν τα πνευμόνια του. «Τι με νοιάζει; Εγώ για τον Ολυμπιακό ζω» απαντούσε ο ίδιος. Ήταν φοιτητής της Ιατρικής, αλλά παράτησε τις σπουδές του στο 4ο έτος για να αφοσιωθεί στον Ολυμπιακό. Σε κάθε παιχνίδι ήταν εκεί, στο κάγκελο της εισόδου της Θύρας 7, με τη θρυλική τρομπέτα του να ξεσηκώνει τους φιλάθλους και να διηγείται με καλαμπούρι τις περιπέτειές του, και έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της Ιστορίας του συλλόγου με την τρομπέτα του να συνοδεύει κάθε εικόνα του Ολυμπιακού.


Τη δεκαετία του ‘90 είχε γίνει στόχος άνανδρων επιθέσεων. Του είχαν στήσει δύο φορές καρτέρι, χτυπώντας τον βάναυσα. Η ατίθαση ζωή που έκανε επιβάρυνε σε μεγάλο βαθμό τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν και το βράδυ της 11ης Νοεμβρίου του 1994 έφυγε από τη ζωή εξαιτίας ενός πνευμονικού οιδήματος. Χιλιάδες φίλοι του Ολυμπιακού συνόδευσαν τον Βασίλη Δουρίδα στην τελευταία του κατοικία, μέσα σε ένα κόκκινο φέρετρο. Ήταν η τελευταία του επιθυμία...

Ποιος ήταν ο Βασίλης Δουρίδας

Ο Ατίλιο ήταν μια από τις πιο συμπαθείς φιγούρες των ελληνικών γηπέδων. Άνθρωπος απλός, πράος και «άρρωστος» με τον Ολυμπιακό. Η τρομπέτα του συγκλόνιζε. Έδινε παλμό στον κόσμο και «φτερά στα ποδάρια» των ποδοσφαιριστών. Ποτέ δεν είχε... ηγετικές βλέψεις στην «ερυθρόλευκη» εξέδρα και είχε κερδίσει τον σεβασμό όλων. Ακόμα και των αντιπάλων, έστω κι αν κάποιοι άνανδροι τον είχαν χτυπήσει σε συμπλοκές έξω από τα γήπεδα.


«Ποιος είσαι; Ο Ατίλιο;»

Κάποτε, μια Κυριακή, ο Ολυμπιακός έπαιζε στο Καραϊσκάκη. Ο Βασίλης είχε αργήσει. Όταν φάνηκε στο γήπεδο, χρησιμοποίησε το εκτόπισμά του για να φτάσει στη θέση του, εκεί στα κάγκελα της εισόδου της Θύρας 7. Άθελά του παρέσερνε και μερικούς. Ένας από αυτούς του είπε τότε: «Σιγά ρε φίλε. Ποιος είσαι; Ο Ατίλιο (παλαιστής της εποχής);». Αυτό ήταν. Από τότε και για πάντα το προσωνύμιο αυτό τον συνόδευε μέχρι το τέλος της ζωής του.


Αφοσίωση στον Ολυμπιακό

Μια ζωή αφιερωμένη στη μεγάλη του αγάπη, τον Ολυμπιακό. Ακόμα και η οικογένειά του τον είχε κατά κάποιον τρόπο «επικηρύξει», καθώς τα μόνα σπίτια που ήξερε ήταν το Στάδιο Καραϊσκάκη, το Παπαστράτειο και αργότερα το ΣΕΦ. Ακολουθούσε τον Ολυμπιακό εντός και εκτός έδρας. Εντός και εκτός Ελλάδας. Σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, παντού. Οι ήχοι της τρομπέτας του σε συνδυασμό με τον δυναμικό «κόκκινο» παλμό της εξέδρας έδιναν μια αίσθηση υπεροχής του ολυμπιακού κόσμου έναντι των υπολοίπων.




Έγινε «ιερό σύμβολο» της εξέδρας στο Καραϊσκάκη. Μόλις ακουγόταν η θρυλική τρομπέτα, οι πάντες σιωπούσαν. Τσιγάρα, καφέδες, σάντουιτς, ό,τι κρατούσε ο καθένας εκείνη την ώρα στο χέρι του, έπεφτε όπως όπως στο κρύο μπετόν. Τα χέρια σηκώνονταν ψηλά! Μικροί, μεγάλοι, όλοι είχαν λάβει το μουσικό παράγγελμά του. Εκείνος έπαιζε με την τρομπέτα του τον γνωστό «πολεμικό» παιάνα, για να ακολουθήσουν έπειτα οι οπαδοί με το γνωστό «Ο-λυ-μπιακός, Ο-λυ-μπιακός».

Τέσσερις μήνες φυλάκιση «διά διέγερσιν εις απείθειαν»!

Ο Ολυμπιακός του μεγάλου Νίκου Γουλανδρή την περίοδο της χούντας κυνηγήθηκε. Εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων. Μέχρι και τον Ατίλιο… έτρεχαν στα δικαστήρια. Τον Απρίλιο του 1972, μετά το τέλος του αγώνα με τον Ολυμπιακό Βόλου, συνελήφθη και δικάστηκε από το καθεστώς των συνταγματαρχών «διά διέγερσιν εις απείθειαν»! Αφορμή στάθηκε η παρότρυνσή του (όπως αναφέρεται στα πρακτικά της δίκης) να μη διαλυθεί ο κόσμος έξω από τη θύρα 1 του γηπέδου, όπως διέτασσε η αστυνομία. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιώς τον καταδίκασε σε τέσσερις μήνες φυλάκιση με αναστολή. Οι κατηγορίες, όμως, δεν στέκονταν. Ο ίδιος άσκησε έφεση και αφέθηκε ελεύθερος. Συνήγορος του Ατίλιο σε εκείνη τη δίκη ήταν ο Ανδρέας Υδραίος, προσωπικός σύμβουλος και δικηγόρος του ευεργέτη του Ολυμπιακού, Νίκου Γουλανδρή.


Η Ιατρική και οι συστάσεις των γιατρών

Ήταν τόσο μεγάλο το πάθος του για τον Ολυμπιακό που αργότερα ως τεταρτοετής φοιτητής της Ιατρικής θα παρατήσει τις σπουδές του, ώστε να μπορεί να παρακολουθεί απερίσπαστος τα ματς των «ερυθρόλευκων». Ο ίδιος δεν πρόσεχε την υγεία του και σε συνδυασμό με το προχωρημένο της ηλικίας του ο οργανισμός του ήταν ιδιαίτερα καταπονημένος. Οι γιατροί τού είχαν συστήσει να αφήσει την τρομπέτα του, καθώς το δυνατό φύσημα προκαλούσε επιπλέον πρόβλημα στα ήδη βεβαρημένα πνευμόνια του. Ο ίδιος είχε αρνηθεί να το κάνει, όπως είχε αρνηθεί και τόσα άλλα για να είναι κοντά στον Ολυμπιακό: «Δεν με ενδιαφέρει. Εμένα η ζωή μου είναι ο Ολυμπιακός. Ο Θεός να μου κόβει μέρες και να τις δίνει στον Ολυμπιακό» έλεγε και τους άφηνε άναυδους. Στην ιδιωτική του ζωή ήταν ένας ευγενέστατος, συγκρατημένος και γλυκομίλητος άνθρωπος. Εργαζόταν στην Αθήνα στον ιδιωτικό τομέα ως υπάλληλος μιας τράπεζας αίματος στην πλατεία Κάνιγγος.


«Κομμάτι της Ιστορίας του Ολυμπιακού»

Η ατίθαση ζωή που έκανε σε συνδυασμό με τον ένθερμο χαρακτήρα του είχαν προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην υγεία του, που λόγω και της ηλικίας του ήταν ιδιαίτερα καταπονημένη. Το βράδυ της 11ης Νοεμβρίου 1994 ο Βασίλης Δουρίδας άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 52 χρόνων, εξαιτίας ενός οξέος πνευμονικού οιδήματος που τον ταλαιπωρούσε.



Χιλιάδες κόσμου τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία στο κοιμητήριο των Αγίων Αναργύρων. Στην κηδεία του βρέθηκε πλήθος, μεταξύ των οποίων και ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Όλοι ήταν συγκλονισμένοι βλέποντας μπροστά τους το κόκκινο φέρετρο, που είχε ζητήσει ως τελευταία επιθυμία από τη σύζυγό του, Αριστέα Δουρίδα.



Για τους ρομαντικούς, ο θρυλικός Ατίλιο έφυγε παίρνοντας μαζί του και την ερυθρόλευκη μελωδία της ευτυχίας. Οι ήχοι όμως της τρομπέτας του ηχούν ακόμα στα αυτιά μας. Τόσο δυνατά όσο στοργικά παραμένει ο ίδιος στη μνήμη και στις καρδιές των ερυθρόλευκων φιλάθλων…

https://www.fosonline.gr/stiles/san-sim ... s-eytyxias

[Eθνικοκοινωνιστης]

https://www.to10.gr/podosfero/premier-l ... ia-semedo/

σας γλενταει ο εθναρος

[Πρετεντέρης]

https://www.to10.gr/podosfero/premier-l ... ia-semedo/

σας γλενταει ο εθναρος

Τι εννοείς, δάσκαλε;

[Obi Wan Iakobi]

Σαν σήμερα πριν από 26 χρόνια, στις 11 Νοεμβρίου 1994 σίγησε η σάλπιγγα του θρυλικού Ατίλιο. Το ΦΩΣ θυμάται τη μελωδία της ευτυχίας της ερυθρόλευκης εξέδρας.

Ατίλιο: Όταν σίγησε η μελωδία της ευτυχίας
Λίγοι ήξεραν το πραγματικό του όνομα. Ακόμα πιο λίγοι είχαν μιλήσει μαζί του και ελάχιστοι γνώριζαν ότι ήταν φοιτητής της Ιατρικής. Όλοι, όμως, ξέραμε πού θα τον βρούμε. Εκεί, στα σκαλοπάτια και στα τσιμέντα της Θύρας 7. Εκεί, όπου κι αν έπαιζε ο Ολυμπιακός. Έχουν περάσει 26 χρόνια από τον θάνατο του θρυλικού σαλπιγκτή του Ολυμπιακού, κι όμως, Βασίλη, ακόμα ηχεί στα αυτιά όλων η τρομπέτα σου...



Γεννημένος το 1942 στην κατεχόμενη Αθήνα, μάζευε το χαρτζιλίκι της εβδομάδας για να βλέπει από κοντά τον Ολυμπιακό. Με την τρομπέτα του ένωνε χιλιάδες χέρια και φωνές στην εξέδρα για χρόνια. Κάποτε οι γιατροί τού είχαν πει ότι δεν θα αντέξουν τα πνευμόνια του. «Τι με νοιάζει; Εγώ για τον Ολυμπιακό ζω» απαντούσε ο ίδιος. Ήταν φοιτητής της Ιατρικής, αλλά παράτησε τις σπουδές του στο 4ο έτος για να αφοσιωθεί στον Ολυμπιακό. Σε κάθε παιχνίδι ήταν εκεί, στο κάγκελο της εισόδου της Θύρας 7, με τη θρυλική τρομπέτα του να ξεσηκώνει τους φιλάθλους και να διηγείται με καλαμπούρι τις περιπέτειές του, και έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της Ιστορίας του συλλόγου με την τρομπέτα του να συνοδεύει κάθε εικόνα του Ολυμπιακού.


Τη δεκαετία του ‘90 είχε γίνει στόχος άνανδρων επιθέσεων. Του είχαν στήσει δύο φορές καρτέρι, χτυπώντας τον βάναυσα. Η ατίθαση ζωή που έκανε επιβάρυνε σε μεγάλο βαθμό τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν και το βράδυ της 11ης Νοεμβρίου του 1994 έφυγε από τη ζωή εξαιτίας ενός πνευμονικού οιδήματος. Χιλιάδες φίλοι του Ολυμπιακού συνόδευσαν τον Βασίλη Δουρίδα στην τελευταία του κατοικία, μέσα σε ένα κόκκινο φέρετρο. Ήταν η τελευταία του επιθυμία...

Ποιος ήταν ο Βασίλης Δουρίδας

Ο Ατίλιο ήταν μια από τις πιο συμπαθείς φιγούρες των ελληνικών γηπέδων. Άνθρωπος απλός, πράος και «άρρωστος» με τον Ολυμπιακό. Η τρομπέτα του συγκλόνιζε. Έδινε παλμό στον κόσμο και «φτερά στα ποδάρια» των ποδοσφαιριστών. Ποτέ δεν είχε... ηγετικές βλέψεις στην «ερυθρόλευκη» εξέδρα και είχε κερδίσει τον σεβασμό όλων. Ακόμα και των αντιπάλων, έστω κι αν κάποιοι άνανδροι τον είχαν χτυπήσει σε συμπλοκές έξω από τα γήπεδα.


«Ποιος είσαι; Ο Ατίλιο;»

Κάποτε, μια Κυριακή, ο Ολυμπιακός έπαιζε στο Καραϊσκάκη. Ο Βασίλης είχε αργήσει. Όταν φάνηκε στο γήπεδο, χρησιμοποίησε το εκτόπισμά του για να φτάσει στη θέση του, εκεί στα κάγκελα της εισόδου της Θύρας 7. Άθελά του παρέσερνε και μερικούς. Ένας από αυτούς του είπε τότε: «Σιγά ρε φίλε. Ποιος είσαι; Ο Ατίλιο (παλαιστής της εποχής);». Αυτό ήταν. Από τότε και για πάντα το προσωνύμιο αυτό τον συνόδευε μέχρι το τέλος της ζωής του.


Αφοσίωση στον Ολυμπιακό

Μια ζωή αφιερωμένη στη μεγάλη του αγάπη, τον Ολυμπιακό. Ακόμα και η οικογένειά του τον είχε κατά κάποιον τρόπο «επικηρύξει», καθώς τα μόνα σπίτια που ήξερε ήταν το Στάδιο Καραϊσκάκη, το Παπαστράτειο και αργότερα το ΣΕΦ. Ακολουθούσε τον Ολυμπιακό εντός και εκτός έδρας. Εντός και εκτός Ελλάδας. Σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, παντού. Οι ήχοι της τρομπέτας του σε συνδυασμό με τον δυναμικό «κόκκινο» παλμό της εξέδρας έδιναν μια αίσθηση υπεροχής του ολυμπιακού κόσμου έναντι των υπολοίπων.




Έγινε «ιερό σύμβολο» της εξέδρας στο Καραϊσκάκη. Μόλις ακουγόταν η θρυλική τρομπέτα, οι πάντες σιωπούσαν. Τσιγάρα, καφέδες, σάντουιτς, ό,τι κρατούσε ο καθένας εκείνη την ώρα στο χέρι του, έπεφτε όπως όπως στο κρύο μπετόν. Τα χέρια σηκώνονταν ψηλά! Μικροί, μεγάλοι, όλοι είχαν λάβει το μουσικό παράγγελμά του. Εκείνος έπαιζε με την τρομπέτα του τον γνωστό «πολεμικό» παιάνα, για να ακολουθήσουν έπειτα οι οπαδοί με το γνωστό «Ο-λυ-μπιακός, Ο-λυ-μπιακός».

Τέσσερις μήνες φυλάκιση «διά διέγερσιν εις απείθειαν»!

Ο Ολυμπιακός του μεγάλου Νίκου Γουλανδρή την περίοδο της χούντας κυνηγήθηκε. Εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων. Μέχρι και τον Ατίλιο… έτρεχαν στα δικαστήρια. Τον Απρίλιο του 1972, μετά το τέλος του αγώνα με τον Ολυμπιακό Βόλου, συνελήφθη και δικάστηκε από το καθεστώς των συνταγματαρχών «διά διέγερσιν εις απείθειαν»! Αφορμή στάθηκε η παρότρυνσή του (όπως αναφέρεται στα πρακτικά της δίκης) να μη διαλυθεί ο κόσμος έξω από τη θύρα 1 του γηπέδου, όπως διέτασσε η αστυνομία. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιώς τον καταδίκασε σε τέσσερις μήνες φυλάκιση με αναστολή. Οι κατηγορίες, όμως, δεν στέκονταν. Ο ίδιος άσκησε έφεση και αφέθηκε ελεύθερος. Συνήγορος του Ατίλιο σε εκείνη τη δίκη ήταν ο Ανδρέας Υδραίος, προσωπικός σύμβουλος και δικηγόρος του ευεργέτη του Ολυμπιακού, Νίκου Γουλανδρή.


Η Ιατρική και οι συστάσεις των γιατρών

Ήταν τόσο μεγάλο το πάθος του για τον Ολυμπιακό που αργότερα ως τεταρτοετής φοιτητής της Ιατρικής θα παρατήσει τις σπουδές του, ώστε να μπορεί να παρακολουθεί απερίσπαστος τα ματς των «ερυθρόλευκων». Ο ίδιος δεν πρόσεχε την υγεία του και σε συνδυασμό με το προχωρημένο της ηλικίας του ο οργανισμός του ήταν ιδιαίτερα καταπονημένος. Οι γιατροί τού είχαν συστήσει να αφήσει την τρομπέτα του, καθώς το δυνατό φύσημα προκαλούσε επιπλέον πρόβλημα στα ήδη βεβαρημένα πνευμόνια του. Ο ίδιος είχε αρνηθεί να το κάνει, όπως είχε αρνηθεί και τόσα άλλα για να είναι κοντά στον Ολυμπιακό: «Δεν με ενδιαφέρει. Εμένα η ζωή μου είναι ο Ολυμπιακός. Ο Θεός να μου κόβει μέρες και να τις δίνει στον Ολυμπιακό» έλεγε και τους άφηνε άναυδους. Στην ιδιωτική του ζωή ήταν ένας ευγενέστατος, συγκρατημένος και γλυκομίλητος άνθρωπος. Εργαζόταν στην Αθήνα στον ιδιωτικό τομέα ως υπάλληλος μιας τράπεζας αίματος στην πλατεία Κάνιγγος.


«Κομμάτι της Ιστορίας του Ολυμπιακού»

Η ατίθαση ζωή που έκανε σε συνδυασμό με τον ένθερμο χαρακτήρα του είχαν προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην υγεία του, που λόγω και της ηλικίας του ήταν ιδιαίτερα καταπονημένη. Το βράδυ της 11ης Νοεμβρίου 1994 ο Βασίλης Δουρίδας άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 52 χρόνων, εξαιτίας ενός οξέος πνευμονικού οιδήματος που τον ταλαιπωρούσε.



Χιλιάδες κόσμου τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία στο κοιμητήριο των Αγίων Αναργύρων. Στην κηδεία του βρέθηκε πλήθος, μεταξύ των οποίων και ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Όλοι ήταν συγκλονισμένοι βλέποντας μπροστά τους το κόκκινο φέρετρο, που είχε ζητήσει ως τελευταία επιθυμία από τη σύζυγό του, Αριστέα Δουρίδα.



Για τους ρομαντικούς, ο θρυλικός Ατίλιο έφυγε παίρνοντας μαζί του και την ερυθρόλευκη μελωδία της ευτυχίας. Οι ήχοι όμως της τρομπέτας του ηχούν ακόμα στα αυτιά μας. Τόσο δυνατά όσο στοργικά παραμένει ο ίδιος στη μνήμη και στις καρδιές των ερυθρόλευκων φιλάθλων…

https://www.fosonline.gr/stiles/san-sim ... s-eytyxias

Τον ειχαν χτυπησει ασχημα οι μπραβοι του Σαλιαρελη(οταν πηγε να τους επιτεθει με τη...τρομπετα ) κι αυτο επιδεινωσε την υγεια του.

[Obi Wan Iakobi]

Πρετεντέρης αυτος ο θεουλης τι κανει?

[Πάρταλος]

Τον ειχαν χτυπησει ασχημα οι μπραβοι του Σαλιαρελη(οταν πηγε να τους επιτεθει με τη...τρομπετα ) κι αυτο επιδεινωσε την υγεια του.

Το θυμάμαι, έξω από το Κ29. Μεγάλος καριόλης ο Αργύρης.

[Obi Wan Iakobi]

Το θυμάμαι, έξω από το Κ29. Μεγάλος καριόλης ο Αργύρης.

Θεος

[Obi Wan Iakobi]

Eθνικοκοινωνιστης ποτε θα παμε στον πυργο?