Πάμε πόλεμο

[nowhere]

όλοι για τον κούλη δουλεύουν μου φαίνεται

[Ένοπλος σοσιαλμπαχαλάκης]

Για να γίνεται όλος ο χαμός με τη γαρίδα μάλλον κάτι προσφέρουν.
Το σημαντικό πάντως είναι ότι, τουλάχιστον θεωρητικά, δεν απαιτούν καμία συμφωνία με το γειτονικό κράτος. Αρά μπορεί να πιεστεί χοντρά η Τουρκία.

Όταν έχεις κυρηξει ΑΟΖ, εχεις πλήρη εκμετάλλευση της θαλλασας, και κάτω από την επιφάνεια του βυθού και πάνω. Τώρα αν εσύ δεν μπορείς να το επιβάλεις αυτό, είναι άλλο καπέλο.

Για την ΑΟΖ θα πρέπει να συμφωνήσει το γειτονικό κράτος. Για τα χωρικά ύδατα δε ρωτάς κανένα. Δηλαδή αν δούμε ότι είμαστε σε θέση να υπερασπιστούμε το Αιγαίο τελείωσε το παραμυθάκι με τη Τουρκία όσο και να σκούζει. Αντιθέτως, ενώ η Λιβύη είναι στο πάτο, θα πρέπει να συμφωνήσουμε με αυτή τη χώρα και η συμφωνία μπορεί να πάρει 10ετίες.

Ε με την Ιταλία συμφώνησες ΑΟΖ, άρα εκμετάλλευεσαι την πλευρά σου αποκλειστικά, σύμφωνα με τους διεθνεις κανόνες αλιείας.

[Orion22]

Θέλουμε το Αιγαίο ελληνική λίμνη ή διχοτομημένο από τη «Γαλάζια Πατρίδα»;

Η Τουρκία έχει την αυτοπεποίθηση -κατά άλλους ψευδαίσθηση- μιας ανερχόμενης περιφερειακής δύναμης που δύναται να κάνει προβολή ισχύος σε διαφορετικά μέτωπα. Η εξωτερική πολιτική της όμως αντιμετωπίστηκε μέσα από επισφαλείς και ταυτόχρονα βολικές απλουστεύσεις, παραβλέποντας το γεγονός ότι το διεθνές σύστημα είναι ένα και ενιαίο. Ο Ελληνισμός (Ελλάδα-Κύπρος), δεν κατάφερε να οικοδομήσει μια πολυδιάστατη κοινή εξωτερική πολιτική που να λειτουργεί ως ασφαλιστική δικλείδα και ανάχωμα στις τουρκικές επεκτατικές βλέψεις. Το αποτέλεσμα των ολιγωριών μας, είναι να απειλούνται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα από τον Έβρο μέχρι και την Αν. Μεσόγειο όπου βάσει του τουρκολιβυκού μνημονίου έχουν εξαγγελθεί έρευνες.

Το πρόβλημα που καλούμαστε τώρα να αντιμετωπίσουμε είναι ότι η οιαδήποτε ελληνική ενέργεια αποτροπής στις θαλάσσιες ζώνες που παρανόμως η Τουρκία σφετερίστηκε με το ανυπόστατο τουρκολιβυκό μνημόνιο, ενδέχεται να παρουσιαστεί από την τουρκική πλευρά ως επιθετική, επειδή ακριβώς δεν έχουμε διασφαλίσει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Δεν έχουμε ανακηρύξει ΑΟΖ ούτε βέβαια έχουμε προβεί σε συμφωνία οριοθέτησης με κανένα από τα όμορα κράτη -εκτός της Ιταλίας-, ενώ το μόνο που μας ανήκει πέραν των 6 ναυτικών μιλίων αιγιαλίτιδας ζώνης (χωρικής θάλασσας) προς το παρόν, και βάσει του Διεθνούς Δικαίου, είναι η υφαλοκρηπίδα (σσ. ο βυθός και όχι η υπερκείμενη στήλη ύδατος). Επομένως η Τουρκία μπορεί να ισχυρισθεί ότι βρίσκεται σε δικαιολογημένη αυτοάμυνα εάν οι έρευνές της δεν αγγίζουν την υφαλοκρηπίδα μας. Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, για να αντικρούσει η Ελλάδα αυτό το «νομιμοφανές» επιχείρημα, οφείλει να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες που θα κατοχυρώσουν νομικά το δικαίωμα επέμβασής μας στις εν λόγω θαλάσσιες ζώνες.

Η επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια

Κατ’ αρχάς διευκρινίζεται ότι τα χωρικά ύδατα εξομοιώνονται πλήρως με την κυριαρχία που το παράκτιο κράτος ασκεί στο έδαφός του και περιλαμβάνουν τη θαλάσσια περιοχή, το βυθό και το υπέδαφος. Το εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων είναι 6 ναυτικά μίλια και καθορίστηκε με τον Αναγκαστικό Νόμο 230 της 17-9-1936 (ΦΕΚ Α’ 450, 13-10-1936). Η Ελλάδα βέβαια δεν έχει κάνει χρήση του δικαιώματος για καθορισμό «ευθειών γραμμών βάσης», δηλαδή της νοητής ευθείας γραμμής που συνδέει τις άκρες ενός κόλπου. Η νοητή γραμμή αυτή ορίζεται ως βάση απ’ όπου προσμετράται το πλάτος των χωρικών υδάτων. Έτσι, τα χωρικά μας ύδατα εκτείνονται στα 6 ν. μ. από την ακτογραμμή, εκτός από τις περιπτώσεις όπου, λόγω γεωγραφικών περιορισμών όπως για παράδειγμα στο Αν. Αιγαίο, η απόσταση της ελληνικής ακτής από την τουρκική είναι μικρότερη των 12 ν.μ., οπότε και εφαρμόζεται ο κανόνας της μέσης γραμμής.

Όλα τα παράκτια κράτη παγκοσμίως, πλην της Ελλάδας, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και της Ιορδανίας, έχουν επεκτείνει τα χωρικά τους ύδατα στα 12 ν.μ.. Η ίδια η Τουρκία από το 1964 (sic) έχει επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της στα 12 ν.μ. στον Εύξεινο Πόντο αλλά και στην Αν. Μεσόγειο εκτός του Αιγαίου. Παρά ταύτα όμως, η τουρκική εθνοσυνέλευση εξουσιοδότησε με ψήφισμά της στις 8 Ιουνίου 1995 την τουρκική κυβέρνηση να κηρύξει πόλεμο (casus belli) στην Ελλάδα σε περίπτωση που η δεύτερη προχωρήσει στην καθ’ όλα νόμιμη μονομερή επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ν.μ., γεγονός που αντιβαίνει στο Άρθρο 2 παρ. 4 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο απαγορεύει την απειλή ή χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο ασυμβίβαστο με τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών καθώς και το Άρθρο 51 περί φυσικού δικαιώματος στην αυτοάμυνα της Ελλάδας.

Εκτός της Τουρκίας όμως και η ΕΕ δια στόματος του ισπανού ύπατου αρμοστή Ζ. Μπορέλ, εμμέσως αμφισβητεί και υποσκάπτει το δικαίωμα της μονομερούς επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης, χαρακτηρίζοντας το ζήτημα ως «διμερή διαφωνία» δηλώνοντας ότι: «Υπάρχουν κάποιες διαφορές μεταξύ γειτονικών χωρών, ιδίως σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα και τα χωρικά ύδατα, και υπάρχει μεγάλη διαφωνία μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, καθώς και μεταξύ Τουρκίας και Κυπριακής Δημοκρατίας αυτή τη στιγμή.» Σε αυτό βέβαια μερίδιο ευθύνης αναλογεί και στους χειρισμούς της Ελλάδας επειδή σε παλαιότερες ελληνοτουρκικές διερευνητικές συνομιλίες δέχθηκε το αδιανόητο, να συζητήσει δηλαδή με την Τουρκία την άσκηση του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων, χωρίς φυσικά να καταλήξει σε συμφωνία.

Η Τουρκία έχει σοβαρούς λόγους για να αντιτίθεται στην επέκταση

Την σημασία που αποδίδει η Τουρκία στην προοπτική μιας τέτοιας επέκτασης επιβεβαιώνει ο Αχμέτ Νταβούτογλου στο πασίγνωστο πλέον βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος, η Διεθνής Θέση της Τουρκίας» (σσ. 269). Εκεί σημειώνει ότι η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων περιορίζει την πρόσβαση της γείτονος στο Αιγαίο και η ανοιχτή θάλασσα μειώνεται περισσότερο από το μισό, από το 56,2% που είναι σήμερα, στο 26,0% του Αιγαίου. Η αντίστοιχη εκτίμηση του Καθηγητή Διεθνούς Δικαίου Άγγελου Συρίγου αναφέρει απομείωση από το 56,5% στο 28,5% (Άγγελος Συρίγος, 29.10.2018 Καθημερινή). Δημιουργείται δηλαδή ένας χαλαρός μεν, αλλά ευνοϊκότατος για τα ελληνικά συμφέροντα περιορισμός της διεθνούς ναυσιπλοΐας. Μάλιστα, είναι νομικά ανυπόστατος ο τουρκικός ισχυρισμός ότι η επέκταση αυτή θα αποκλείσει τελείως τις τουρκικές ακτές από την πρόσβασή τους στο Αιγαίο και την Μεσόγειο.

Το δικαίωμα της «αβλαβούς διέλευσης» είναι απολύτως κατοχυρωμένο από το Δίκαιο της Θάλασσας που προβλέπει ότι όποιο πλοίο επιθυμεί να περάσει από τα χωρικά ύδατα ενός άλλου κράτους, μπορεί να το πράξει υπό δύο προϋποθέσεις. Η μία είναι να γίνει ενημέρωση εκ των προτέρων για την πορεία που θα ακολουθηθεί και η άλλη είναι να μην γίνουν ελιγμοί που παρεκκλίνουν από την αρχική πορεία. Η Ελλάδα είχε καταθέσει ερμηνευτική δήλωση τόσο κατά την υπογραφή όσο και κατά την προσχώρηση στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας επιφυλασσόμενη για το δικαίωμά της να καθορίσει θαλάσσιους διαδρόμους μεταξύ νησιών. Σύμφωνα με τον Δρ. Νικόλαο Ιωαννίδη, νομικό με εξειδίκευση στο Δίκαιο της Θάλασσας, «ο καθορισμός θαλασσίων διαδρόμων μεταξύ νησιών επιτρέπεται υπό την προϋπόθεση ότι δεν γίνεται καταχρηστικά και δεν οδηγεί σε αδικαιολόγητη παρεμπόδιση της αρχής της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας.» Επίσης, το γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει το Δίκαιο της Θάλασσας, δεν σημαίνει ότι δεν την δεσμεύει, διότι εμπεριέχει εθιμικό δίκαιο με το οποίο είναι υποχρεωμένη να εναρμονίζεται.


Χάρτης ελληνικής Αιγιαλίτιδας Ζώνης με 6 και 12 ν.μ.: Έγινε προσθήκη κόκκινων τόξων στα «στενά» που δημιουργούνται με την επέκταση στα 12 ν.μ.. Πηγή: Enid C.B. Schoettle «Law of the Sea: The End Game», 1996, σσ. 26

Θέλουμε το Αιγαίο ελληνική λίμνη ή διχοτομημένο από την «Γαλάζια Πατρίδα»;

Επειδή λοιπόν προβλέπεται η αβλαβής διέλευση, θα ορισθούν θαλάσσιοι διάδρομοι που θα εξυπηρετούν την εθνική μας ασφάλεια. Οι διάδρομοι αυτοί θα επιλεχθούν με αμυντικά επιχειρησιακά κριτήρια που διαφυλάττουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα περιορίζοντας εντός συγκεκριμένων περιοχών την ελεύθερη ναυσιπλοΐα. Σε αυτό το πλαίσιο, η επέκταση στα 12 ν.μ. με την συνέργια της γεωγραφίας του Αιγαίου, δημιουργεί τα υψίστης γεωστρατηγικής σημασίας «ελληνικά στενά – choke points» (βλ. κόκκινα τόξα του χάρτη) στο τόξο μεταξύ Πελοπόννησου-Κυθήρων-Αντικυθήρων-Δυτικής Κρήτης, στο τόξο μεταξύ Ανατολικής Κρήτης-Κάσου-Κάρπαθου-Ρόδου, και στο τόξο μεταξύ Νότιας Εύβοιας- Άνδρου-Τήνου-Ικαρίας-Σάμου, τα οποία περιορίζουν τον διάπλου προς τα Στενά των Δαρδανελλίων. Για να προσεγγίσουν τα ΝΑΤΟϊκά πλοία τα Δαρδανέλλια πρέπει προηγουμένως να διέλθουν από τα εν λόγω ελληνικά στενά, με ότι αυτό συνεπάγεται, όπως εξηγήθηκε σε προηγούμενο άρθρο μας. Συνεπώς, ο έλεγχος της διέλευσης πολεμικών ναυτικών δυνάμεων καθώς και των θαλάσσιων μεταφορών στα choke points, είναι εξαιρετικά σημαντικός με αμυντικές αλλά και οικονομικές προεκτάσεις.

Επιπροσθέτως, ο καθορισμός ευθειών γραμμών βάσης, το κλείσιμο των κόλπων (με μήκος στομίου μέχρι τα 24 ν.μ.) και εν τέλει η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ν.μ.:

-Αυξάνει σημαντικά τη συνολική επιφάνεια της ελληνικής ΑΟΖ, όταν υλοποιηθεί η ανακήρυξη/οριοθέτησή της.

-Καταρρίπτει την αμφισβήτηση των λεγόμενων «γκρίζων ζωνών» οι οποίες καλύπτονται εν πολλοίς από το εύρος των 12 ν.μ..

-Διεμβολίζει και αποδυναμώνει σημαντικά το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο (χωρίς καν την ανακήρυξη/οριοθέτηση ΑΟΖ από την Ελλάδα) το οποίο λαμβάνει υπόψη 6 ν.μ. χωρικά ύδατα χωρίς γραμμές βάσης και κλείσιμο των κόλπων (Καθηγητής Νομικής Βασίλης Αδαμίδης στον Γ. Σαχίνη Κρήτη TV, 10.07.2020). Ιδιαίτερη συνδρομή σε αυτό έχει και το Σύμπλεγμα Καστελόριζου (το οποίο δυστυχώς δεν μελετήθηκε στον χάρτη που παρουσιάζουμε, ενώ τεχνηέντως επιχειρείται να αποκοπεί από το Αιγαίο και τα Δωδεκάνησα) του οποίου η επέκταση των 12 ν.μ. ανακόπτει σημαντικά τις τουρκολιβυκές μεθοδεύσεις. Στο σημείο αυτό βέβαια, είναι σημαντικό να υπογραμμισθεί ότι ακόμα και χωρίς συμφωνία με την Αίγυπτο ή ακόμη και το εκλεγμένο λιβυκό Κοινοβούλιο, η σύναψη συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία, αποτελεί ισχυρότατο νομικό έρεισμα έναντι του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου και ως εκ τούτου όφειλε ήδη να έχει δρομολογηθεί.

Η ελληνική ολιγωρία και η τουρκική στρατηγική

Με άρθρο του στην ηλεκτρονική εφημερίδα duvarenglish.com, ο Τούρκος καθηγητής διεθνών σχέσεων του Πανεπιστήμιου της Άγκυρας, Ιλχάν Ουζγκέλ, εξηγεί το πώς οι επιτυχίες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής πηγάζουν από την πολιτική βούληση αλλά και τη διακομματική στήριξη, ενώ ξεκαθαρίζει ότι η τουρκική επιθετικότητα δεν οφείλεται στις εκάστοτε κυβερνήσεις αλλά αντιθέτως αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό της τουρκικής στρατηγικής. Εν αντιθέσει με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία όπου το έλλειμμα εθνικής στρατηγικής συνεπικουρούμενο από τις μικροκομματικές σκοπιμότητες, μας καθιστούν έρμαιο των καταστάσεων και δεν επιτρέπουν τίποτα παραπάνω από επικίνδυνες σπασμωδικές αντιδράσεις και πρόχειρες λύσεις στις στοχευμένες επιδιώξεις της γείτονος.

Είναι κοινή παραδοχή ότι η στρατηγική αμηχανία και η σταδιακή αποστασιοποίηση/απεμπλοκή των ΗΠΑ από τη Μεσόγειο, τη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη και αλλού, δημιούργησε ένα μεγάλο κενό το οποίο η Τουρκία επιχειρεί να καλύψει. Και ενώ οι τούρκοι αναλυτές επισημαίνουν ότι ο Ελληνισμός είναι το κύριο πρόσκομμα στις επεκτατικές τους βλέψεις, στην Ελλάδα και την Κύπρο μια μεγάλη μερίδα των ελίτ υποβαθμίζει τις δυνατότητες αντίδρασης και το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων, ανάγοντας τον ηττοπαθή κατευνασμό σε δήθεν «στρατηγική». Εσχάτως μάλιστα ο Κύπριος Πρόεδρος προέβη σε δήλωση κατά την οποία υποστήριξε ότι μία στρατιωτική αναμέτρηση με την Τουρκία θα ισοδυναμούσε με το τέλος του κυπριακού ελληνισμού. Παρόμοιες δηλώσεις γίνονται κατά καιρούς και από Έλληνες αξιωματούχους καταλύοντας το οικοδόμημα της αποτροπής. Αυτή η διαχρονική παθογένεια ευνοεί ασφαλώς τον τουρκικό μαξιμαλισμό και παροξύνει τη νεοθωμανική βουλιμία, όπως παρατηρεί και ο πρώην διοικητής της κυπριακής ΚΥΠ, αντιστράτηγος ε.α. Ανδρέας Πενταράς που αναφέρει ότι: «Μείωση της έντασης σημαίνει, να [βάλουν] το πρόβλημα κάτω από το χαλί, γεγονός που μακροπρόθεσμα οδηγεί σε διόγκωση του προβλήματος προς όφελος του ισχυρού.»

Ενώ ο Αχμέτ Νταβούτογλου στο προαναφερθέν βιβλίο του γράφει ότι: «Ένας καλός στρατηγικός σχεδιασμός και μια ισχυρή πολιτική βούληση συμβάλλουν στο να σχηματίσουν τα σταθερά και μεταβλητά δεδομένα μιας αδύναμης χώρας, σε μια ισχύ κατά πολύ ανώτερη από τις δυνατότητες της, ενώ ένας ασυνεπής στρατηγικός σχεδιασμός και μια ασθενής πολιτική βούληση μπορεί να γίνουν αιτία ώστε η εξίσωση ισχύος μιας χώρας με σημαντικές δυνατότητες να κυμαίνεται σε επίπεδα πολύ χαμηλότερα της πραγματικής της αξίας.» Διαπίστωση που οφείλει να προβληματίσει σοβαρά τις αθηναϊκές και κυπριακές ελίτ, επειδή ακριβώς γίνεται αντιληπτό σε ποιά κατηγορία εμπίπτουμε.

Στο δια ταύτα

Η μη άσκηση των θαλάσσιων κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας εκπέμπει τα λάθος μηνύματα στους γείτονες και θέτει εν αμφιβόλω την εθνική μας κυριαρχία. Επίσης στη σημερινή διεθνή πραγματικότητα όπου πρυτανεύουν τα εθνικά συμφέροντα, είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένο να αναμένουμε τον από μηχανής θεό εναποθέτοντας την ασφάλεια της χώρας στα χέρια τρίτων. Επομένως, η ζωτικής σημασίας επέκταση στα 12 ν.μ. ακόμη και η βαρύτητα της σύναψης μιας συμφωνίας οριοθέτησης με την Κύπρο (ή/και με οποιοδήποτε άλλο όμορο κράτος), ενώ διεμβολίζουν το τουρκολιβυκό μνημόνιο και το όραμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», παρά ταύτα δεν επαρκούν εάν δεν συνοδεύονται από την ισχυρή διακομματική πολιτική βούληση για την δυναμική εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων όπου κι αν απαιτηθεί. Την αναγκαιότητα αυτή την επιβεβαιώνει σε συνέντευξή του στο CNN Türk o εκπρόσωπος της τουρκικής προεδρίας, Ιμπραχίμ Καλίν, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι η Τουρκία «δεν θα κάνει πίσω» στη συμφωνία που υπέγραψε. Είναι πρόδηλο λοιπόν ότι πέραν των απαραίτητων διπλωματικών ενεργειών, οφείλουμε ταυτοχρόνως να σχεδιάσουμε και να προετοιμάσουμε εντατικά την αποτρεπτική μας στρατηγική ώστε να προασπίσουμε την εθνική μας ακεραιότητα.

https://www.apopseis.com/theloyme-to-ai ... a-patrida/

[Lord Brum]

α ρε φουκαρά τσίπρα, δεν πρόλαβες

[under]

Ακουγεται οτι οι ζαιοι θελουν ονομαστικη ψηφοφορια γιατι ελπιζουν οτι θα καταψηφισει ο Σαμαρας αφου το αντινιουζ την χαρακτηρισε προδοτικη.
Τελικα ο Αλεξης διαβαζει πχορουμ και Αριστο.

[Lord Brum]

Ακουγεται οτι οι ζαιοι θελουν ονομαστικη ψηφοφορια γιατι ελπιζουν οτι θα καταψηφισει ο Σαμαρας αφου το αντινιουζ την χαρακτηρισε προδοτικη.
Τελικα ο Αλεξης διαβαζει πχορουμ και Αριστο.

μακάρι να μακροημερεύσει ο μαλακαλεξης στον συριζα, άλλες 2 τετραετίες θα έχει ο κυριάκος και όταν παραδώσει στον επόμενο αρχηγό της ΝΔ, θα έχουμε 12 ν.μ. παντου και οικονομια και στρατό να πετάει

[πατησιωτης]

επειδη λες για τους κουρδους,τι δεικτες γεννητικοτητας εχουν συγκριτικα με τον τουρκο και ποσοι ειναι;μπορει να πει καποιος με βεβαιοτητα;(τα ειχα δει παλια,αλλα τα χω ξεχασει)15 me 20 λενε ειναι,σωστα; ολοι εχουν εθνικη συνειδηση ομως κουρδικη;

Οι Κούρδοι είναι αφομοιώσιμοι επειδή είναι μουσουλμάνοι και επειδή δεν υπάρχει κουρδικό κράτος.Κάποιοι στη ΝΑ Τουρκία θα συνεχίσουν τα αυτονομιστικά αλλά αυτοί που φεύγουν από τα χωριά και πάνε στις πόλεις σε δυο γενιές θα είναι Τούρκοι.

[Lord Brum]

επειδη λες για τους κουρδους,τι δεικτες γεννητικοτητας εχουν συγκριτικα με τον τουρκο και ποσοι ειναι;μπορει να πει καποιος με βεβαιοτητα;(τα ειχα δει παλια,αλλα τα χω ξεχασει)15 me 20 λενε ειναι,σωστα; ολοι εχουν εθνικη συνειδηση ομως κουρδικη;

Οι Κούρδοι είναι αφομοιώσιμοι επειδή είναι μουσουλμάνοι και επειδή δεν υπάρχει κουρδικό κράτος.Κάποιοι στη ΝΑ Τουρκία θα συνεχίσουν τα αυτονομιστικά αλλά αυτοί που φεύγουν από τα χωριά και πάνε στις πόλεις σε δυο γενιές θα είναι Τούρκοι.

μας αρκούν οι χωριάτες στα νοτιοανατολικά να κόψουν κομάτι και να κάνουν κουρδισταν. Αυτός πρέπει να είναι ο στρατηγικός στόχος της Ελλάδας για τα επόμενα 30 χρόνια, ενα ανεξάρτητο (από τους τούρκους) κουρδισταν με το οποίο θα έχουμε στενούς οικονομικούς και στρατιωτικούς δεσμούς.

[hades]

Ακουγεται οτι οι ζαιοι θελουν ονομαστικη ψηφοφορια γιατι ελπιζουν οτι θα καταψηφισει ο Σαμαρας αφου το αντινιουζ την χαρακτηρισε προδοτικη.
Τελικα ο Αλεξης διαβαζει πχορουμ και Αριστο.

Δεν μπορεί να ισχύει. Πολιτικό αισθητήριο δεν έχουν αυτοί ;

[Thor]

και οι τουρκοι καθεστωτικοι τμηματικη καναν στην μαυρη θαλασσα(Επειδη δεν τους συμφερει να κανουν στο αιγαιο εννοειται,ναι
ειναι τοσο υποκριτες και προκλητικοι οσο δεν παει)

εντωμεταξυ σημερα στην επετειο του ματζικερτ!μας την ειπε ο αλλος

αφηνω το "επετειος του ματζικερτ" που δειχνει ποσο βαθια νυχτωμενοι στην ελλαδα ειμαστε σε πολλα και ποσο κακο καναν οι κυβερνητικοι (και οχι μονο) της μεταπολιτευσης καλλιεργωντας μια αποστασιοποιηση στην κοινωνια.

τουλαχιστοντ ωρα,καλλιεργεια φρονηματος στο σχολειο(μακροπροθεσμο αυτο) και γρηγορα να εξοπλιστουμε με οτι ειναι εφικτο να γινει στο βραχυ διαστημα
διοτι θα μας παρουν το βρακι
για ακομα μια φορα...ερχεται.

παντως ο ερντογαν βιαζεται αυτο καλο ειναι για μας πιστευω,αν περιμενε λιγα χρονια ακομα η ψαλιδα θα ανοιγε και αλλο υπερ του
τωρα ειμαστε καλα απο αποψη ενοπλων δυναμεων σχετικα
βεβαιως βιαζεται γιατι φοβαται μη τυχον αποδημησει (γερναει πια και αυτος) χωρις να εχει τον τιτλο του γαζη
σαν τον χιτλερ αναλογες ανησυχιες ειχε και εκεινος

θελει να προλαβει να παρει τη δοξα κι επειδη ειναι πλεον μεγαλος και αρρωστος,βιαζεται.

[πατησιωτης]

Ακουγεται οτι οι ζαιοι θελουν ονομαστικη ψηφοφορια γιατι ελπιζουν οτι θα καταψηφισει ο Σαμαρας αφου το αντινιουζ την χαρακτηρισε προδοτικη.
Τελικα ο Αλεξης διαβαζει πχορουμ και Αριστο.

Αυτή είναι η πιο πιθανή εξήγηση.Σε ΟΛΑ από Νοβάρτις έως μακεδονικό οι συριζαίοι ονειρεύονταν διασπάσεις στη ΝΔ.

[Κόκκορας]

μακροπροθεσμα ειμαστε ολοι νεκροι ελεγε ο κευνς,μην την ψαχνετε τοσο πολυ τι θα γινει στο μελλον

[Japetus]

Οι Ιταλοί δεν ξεσηκώθηκαν καθόλου; Από τη στιγμή που συνάψαμε ΑΟΖ, τα αλιευτικά τους μπορούσαν να κινούνται ανενόχλητα σε αυτή σαν χώρα της ΕΕ. Από σήμερα η περιοχή από τα 6νμ μέχρι τα 12νμ. έγιναν χωρικά μας ύδατα και μπορούμε να τους απαγορεύσουμε την αλιεία εκεί...

[Αρχέλαος]

Μέχρι το 2007-08 η ελληνική οικονομία ήταν συγκρίσιμη με την τουρκική.Μετά χάθηκε η μπάλα και ήταν αναμενόμενο ότι θα χαθεί λόγω δημογραφίας.

Ήταν δεδομένο ότι θα χαθεί, όχι λόγω δημογραφικού, αλλά διότι ο Κωστάκης έβλεπε παγκόσμια οικονομική κρίση και αντί να πάρει μέτρα πέταγε virtual χαρταετό στο PS. Και καπάκι ΓΑΠ....

Το θέμα είναι πως ενώ μέχρι το 2004 είχαμε εξοπλιστικά προγράμματα αν και με προβλήματα, από το 2004 μπήκε ένα μορατόριουμ.
Ο Καραμανλής αύξανε τις παροχές σε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα ανεργίας και μέχρι εκεί.

Μάνος Ηλιάδης από το μακρινο 2009:

Οικονομικός Μαρασμός & Παραλογισμός
Η δυσμενής οικονομική κατάσταση (την οποία τόνισε περαιτέρω η επιχειρούμενη οικονομική απογραφή των οικονομικών δεικτών από την κυβέρνηση το 2004) είχε ως φυσιολογικό θύμα το ΥΠΕΘΑ με καταστροφικά όμως αποτελέσματα. Η εξέλιξη του περικοπέντος ΕΜΠΑΕ 2001-2005 (είχε ουσιαστικά παγώσει από τον Δεκέμβριο του 2003) φυσιολογικά ανεστάλη. Ωστόσο η επιχειρούμενη περικοπή πόρων είχε ως αποτέλεσμα την λήψη παράλογων αποφάσεων οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την άρνηση παροχής κονδυλίων για αγορά ανταλλακτικών υποστήριξης των οπλικών συστημάτων, καυσίμων για την εκμετάλλευσή τους και πυρομαχικών εκπαίδευσης. Εκτός δηλαδή από την αναπτυξιακή διάσταση των προγραμμάτων, η κυβέρνηση έπληξε και την συντήρηση και την λειτουργία του υπάρχοντος μηχανισμού. Πλοία του Πολεμικού Ναυτικού (ΠΝ) έφθασαν στο σημείο να ακινητοποιούνται στον Ναύσταθμο και να αναμένουν την επιστροφή αυτών που βρίσκονταν σε αποστολή για να εφοδιαστούν με τα λιγοστά λιπαντικά που του είχαν απομείνει, ώστε να αποπλεύσουν κι αυτά με την σειρά τους. Η πτητική εκπαίδευση των χειριστών της Πολεμικής Αεροπορίας (ΠΑ) διεκόπη απότομα λόγω της μη παροχής των απαραίτητων ποσοτήτων καυσίμου, πέφτοντας κάτω από τα παραδεκτά όρια του ΝΑΤΟ, ενώ το ίδιο συνέβη και με την διαθεσιμότητα των μέσων από την έλλειψη ανταλλακτικών. Στον ΕΣ, σύγχρονα οπλικά συστήματα που είχαν αποκτηθεί πριν 2-3 χρόνια (αντιαεροπορικοί πύραυλοι Tor M1 και Osa AKM, επιθετικά ελικόπτερα Apache) αλλά και παλαιότερα (Μ-113, Leopard 1) καννιβαλίζονταν για να υποστηριχθούν, λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Η κύρια δραστηριότητα των ΕΕΔ εν καιρώ ειρήνης, που δεν είναι άλλη από την εκπαίδευση του προσωπικού, υπέστη καίριο πλήγμα σε όλα τα επίπεδα. Μεγάλες ετήσιες διακλαδικές ασκήσεις που αποτελούσαν την κορωνίδα της εκπαιδευτικής δραστηριότητας, ακυρώνονται με μοναδική ευχέρεια από τους πολιτικούς προϊσταμένους, χάριν λίγων εκατομμυρίων ευρώ. Η απαξίωση του Δόγματος Ενιαίου Χώρου Ελλάδας-Κύπρου, που εκδηλώνετο κυρίως με την εκτέλεση της μεγάλης διακλαδικής άσκησης ΤΟΞΟΤΗΣ, αφέθηκε κι αυτή σιωπηρά να επέλθει.

ΕΜΠΑΕ (Ενιαίο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Ανοησίας & Εμπαιγμού)
Στο θέμα της εξοπλιστικής πολιτικής ακολουθήθηκε μια παρανοϊκή πολιτική. Ολόκληρα ενιαία, μακροπρόθεσμα, σχέδια και προγραμματισμοί ήταν αντικείμενο μελέτης και επεξεργασίας από τα στρατιωτικά επιτελεία, αυτά εν συνεχεία εγκρίνονταν πανηγυρικά από την πολιτική ηγεσία και τελικά παρέμεναν ανεκτέλεστα. Η παράλυση του δημόσιου τομέα, στην κορύφωσή της. Έτσι στις 25 Ιουλίου 2006 εγκρίθηκε από την κυβέρνηση στο ΚΥΣΕΑ, όχι 5ετές αλλά για πρώτη φορά 10ετές εξοπλιστικό πρόγραμμα (ΕΜΠΑΕ 2006-2010 και ΕΜΠΑΕ 2011-2015) ύψους χρηματοδότησης 12 και 15 δισεκατομμυρίων ευρώ αντίστοιχα. Όταν όμως στα τέλη του 2006 το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας κατέθεσε το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2007, τα οικονομικά δεδομένα ήταν σαφώς υποδεέστερα από αυτά που είχαν εγκριθεί, μια κατάσταση που συνεχίζεται έως σήμερα! Πάντως από τα 27 δισεκατομμύρια, τα 10 δισεκατομμύρια αφορούσαν αποπληρωμές συμβάσεων που είχαν ήδη υπογραφεί. Ο προγραμματισμός προέβλεπε την μείωση των αμυντικών δαπανών περίπου στο 3% εκ των οποίων η 1 ποσοστιαία μονάδα θα αντιστοιχούσε στις εξοπλιστικές δαπάνες.
Η συνέχεια ήταν απογοητευτική. Αποφασίστηκε σιωπηρά η μη υλοποίηση του ΕΜΠΑΕ αδιαφορώντας για την κάλυψη χρόνιων επιχειρησιακών κενών των ΕΕΔ. Για το 2008 οι αμυντικές δαπάνες υπέστησαν καθίζηση στο πρωτόγνωρο ποσοστό του 2,74% ως προς το ΑΕΠ και η κατηφόρα συνεχίζεται για το 2009, οπότε προβλέφθηκε ποσοστό 2,49% ως προς το ΑΕΠ, (το 0,83% του ΑΕΠ αφορούν τις εξοπλιστικές δαπάνες) το μικρότερο ποσοστό των τελευταίων 35 ετών, ωσάν η χώρα να μεταφέρθηκε ξαφνικά στην κεντρική Ευρώπη, δίπλα στο Λουξεμβούργο και το Λιχτενστάιν. Για λόγους σύγκρισης, αναφέρεται ότι την δεκαετία του ’80 οι ελληνικές αμυντικές δαπάνες ξεπερνούσαν ενίοτε σε ποσοστό το 7% για να υποστούν μια μείωση έως ότου ήλθε η κρίση των Ιμίων και έως το 2001, το ποσοστό τους μόλις είχε αγγίξει το 5% του ΑΕΠ για να αρχίσει έκτοτε η κατρακύλα που φθάνει στα απαράδεκτα σημερινά επίπεδα.

Αποσπασματική Εξοπλιστική Πρακτική
Η εξοπλιστική αδιαφορία φάνηκε ξαφνικά να αίρεται, όταν στις 19 Ιουλίου 2005 η κυβέρνηση ανακοίνωσε απόφαση για παραγγελία 30 μαχητικών αεροσκαφών F-16 ως μέρος των γενικότερων απαιτήσεων της ΠΑ στο ΕΜΠΑΕ. Η αναγγελία της πρόθεσης αγοράς, έγινε την ίδια στιγμή που οι ΗΠΑ είχαν καταφέρει διπλωματική τρικλοποδιά στην Ελλάδα (την κατά τα άλλα στρατηγικό εταίρο όπως αρέσκετο σε διμερές επίπεδο να δηλώνει) με την αναγνώριση της ΠΓΔΜ ως Μακεδονία. Παράλληλα η ανακοίνωση της αγοράς αξίας 1,6 δισεκατομμυρίων ευρώ, έγινε την στιγμή που οι ΗΠΑ είχαν απαγορεύσει την μεταπώληση από την Γερμανία στην Ελλάδα, αμερικανικής σχεδίασης μεταχειρισμένων αυτοκινούμενων πυροβόλων, εκβιάζοντας για την «παράνομη» δήθεν ελληνική μεταφορά οπλικών συστημάτων προέλευσης ΗΠΑ στην Κύπρο. Στις 18 Νοεμβρίου 2005 και μετά τον σάλο που ξεσήκωσε η αψυχολόγητη αυτή νεοραγιάδικη ενέργεια, ο υπουργός Σπηλιωτόπουλος από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων, σε ένα ρεσιτάλ ψευδολογίας, παραπλανούσε τον Ελληνικό Λαό, επιχειρώντας να αποδείξει ότι η αγορά αυτή ήταν συνέπεια των αναγκών της ΠΑ. Όπως όμως δίχως να ερωτηθεί η ΠΑ, αποφασίστηκε η παραγγελία των 30 F-16 από την κυβέρνηση, έτσι και πάλι δίχως να ερωτηθεί αυτή, ανακοινώθηκε στις 15 Μαρτίου 2006, από τον νέο υπουργό Μεϊμαράκη, ότι «με σεβασμό στο υστέρημα του Ελληνικού Λαού» δεν επρόκειτο να ενεργοποιηθεί το δικαίωμα άσκησης προαίρεσης για αγορά επιπλέον 10 αεροσκαφών, που είχε προβλεφθεί στην σύμβαση και θα συμπλήρωνε τον απαραίτητο αριθμό αεροπλάνων για τον εξοπλισμό 2 μοιρών. Σήμερα έπειτα από 3 και πλέον έτη, η ΠΑ εξακολουθεί να προσπαθεί να αποκτήσει τα 10 αυτά μαχητικά προς συμπλήρωση δύναμης 2 μοιρών.
Μετά από αυτήν την πρωτοβουλία, η χειμερία νάρκη ταράχθηκε εκ νέου όταν απρόοπτα στις 5 Δεκεμβρίου 2007, ανακοινώθηκε χάριν διπλωματικο-οικονομικών κριτηρίων, η απόφαση απόκτησης 420 Τεθωρακισμένων Οχημάτων Μάχης ΒΜΡ-3 από την Ρωσία. Ωστόσο ενώ στην περίπτωση των F-16 η υπογραφή της σύμβασης πραγματοποιήθηκε στον χρόνο ρεκόρ των 5 μηνών, για τα ΒΜΡ-3 έχουν περάσει 18 μήνες και οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται με χαλαρούς ρυθμούς.

Βασιλάκος: O Νεκροθάφτης της Ελληνικής Αποτρεπτικής Πολιτικής
Σοβαρός ανασταλτικός παράγοντας στην προσπάθεια σχεδιασμού και υλοποίησης μιας αξιόπιστης πολιτικής εθνικής αμύνης, είναι εκτός της παρουσίας του «τουρίστα» υπουργού Μεϊμαράκη και η ανάθεση του κρίσιμου ρόλου συντονισμού της εξοπλιστικής προσπάθειας στην Γενική Διεύθυνση Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων (ΓΔΑΕΕ) στον πλέον ασυνείδητο (όπως αποδεικνύεται) δημόσιο κρατικό λειτουργό, τον κ. Βασιλάκο. Η χαρακτηριστική ραστώνη που διακρίνει την ΓΔΑΕΕ συμβάλει σημαντικά στην γενικότερη παράλυση του ΥΠΕΘΑ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανικανότητας της εν λόγω υπηρεσίας και του προϊσταμένου της, είναι η υπόθεση της προμήθειας πυρομαχικών για τα άρματα Leopard 2HEL. Συγκεκριμένα, αν και τον Μάρτιο του 2003 υπεγράφη σύμβαση για την αγορά 170 αρμάτων μάχης Leopard 2HEL, στα πλαίσια σύμβασης ύψους 1,7 δισεκατομμυρίων ευρώ, έχει παρέλθει διάστημα 75 μηνών, δίχως να έχει γίνει δυνατή από την ΓΔΑΕΕ η υπογραφή σύμβασης για τα πυρομαχικά που πρέπει να τα εξοπλίσουν. Έτσι αυτή την στιγμή ο ΕΣ έχει παραλάβει κορυφαία παγκοσμίως άρματα μάχης σε μια από τις μεγαλύτερες επενδύσεις που προέβη ποτέ, τα οποία όμως δεν είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει σε περίπτωση ανάγκης!!! Σημειώνεται ότι η σύμβαση για την προμήθεια πυρομαχικών θα αφορά και τα 183 μεταχειρισμένα Leopard 2A4 που έχει επίσης φροντίσει να προμηθευτεί ο ΕΣ, τα οποία σήμερα διαθέτουν το αστείο για στρατιωτικό οργανισμό, απόθεμα των περίπου 15 βλημάτων ανά άρμα. Η γελοιότητα που χαρακτηρίζει το πρόσωπο του διευθυντή της ΓΔΑΕΕ κ. Βασιλάκου, αναδεικνύεται σε όλο της το μεγαλείο από την απάντηση/διαβεβαίωση που έδωσε στον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Αντιστράτηγο Γράψα, όταν ο τελευταίος, επισήμανε την κρισιμότητα του προγράμματος προμήθειας πυρομαχικών για τα άρματα μάχης. «Ε, δεν θα γίνει δα και πόλεμος» σχολίασε, ωσάν να έχει συμβουλευτεί υπεύθυνη χαρτορίχτρα ή καφετζού. Φυσικό μέσα σε αυτό το μπάχαλο που εξασφαλίζει το δίδυμο των ανίκανων Μεϊμαράκη-Βασιλάκου, έχει διαλάθει της προσοχής το γεγονός ότι 13 ολόκληρα χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων και την ανάδειξη της κορυφαίας επιχειρησιακής απαίτησης του ΕΣ, που αφορούσε την έλλειψη σύγχρονων ελικοπτέρων γενικής χρήσης, δεν έχει γίνει δυνατή η παραλαβή των ελικοπτέρων ΝΗ-90 που παραγγέλθηκαν τον Αύγουστο του 2003.

Εξοπλιστικό «Κατενάτσιο»
Η κατάσταση αυτή οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι η δεινή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, έδωσε την ευκαιρία για την αυθαίρετη (και σιωπηρή φυσικά από τον Ελληνικό Λαό) επιλογή της κυβέρνησης για μη παραλαβή οπλικών συστημάτων που παραγγέλθηκαν και είναι έτοιμα προς παράδοση. Συγκεκριμένα ενώ πριν το 2004 η σημερινή πολιτική ηγεσία καταδίκαζε το εφαρμοστέο από την τότε κυβέρνηση σύστημα καταγραφής των εξοπλιστικών δαπανών στο Έλλειμμα της Κεντρικής Κυβέρνησης, με την παραλαβή των οπλικών συστημάτων, το 2005 αναγκάστηκε από την ΕΕ να ακολουθήσει ακριβώς αυτήν την μέθοδο και όχι τον υπολογισμό βάσει της αποπληρωμής των συμβάσεων. Η μέθοδος όμως αυτή στα πλαίσια της διεστραμμένης αντίληψης των κρατούντων, παρείχε μια μοναδική «ευκαιρία». Δεδομένου ότι η ΕΕ είχε επιβάλλει έλεγχο στα οικονομικά στοιχεία της χώρας, προσδιορίζοντας ως στόχο την μείωση του Ελλείμματος της Κεντρικής Κυβέρνησης στο 3%, η κυβέρνηση θεώρησε ως ενδεδειγμένη λύση, την με διαφόρους τρόπους παρελκυστική πολιτική για παραλαβή ετοιμοπαράδοτων οπλικών συστημάτων. Άλλοτε με αφορμή συγκεκριμένα προβλήματα στις προδιαγραφές και την κωλυσιεργία επίλυσή τους, άλλοτε βάσει ανόητων δικαιολογιών, απλά δεν παραλάμβανε για περίοδο 2, 3 ή και 4 ετών το οπλικό σύστημα για να μην επιβαρύνει το Έλλειμμα. Περισσότερο χαρακτηριστικό παράδειγμα του εξοπλιστικού αυτού «Κατενάτσιο» δεν είναι άλλο από το φιάσκο με την παραλαβή του υποβρυχίου ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, η σύμβαση για το οποίο υπεγράφη το 2000 και επρόκειτο να παραδοθεί το 2005. Από την στιγμή που η πολιτική ηγεσία ενεπλάκη στο θέμα, ήταν αναμενόμενο ότι η διόγκωση εκ μέρους της των τεχνικών δυσλειτουργιών που παρατηρήθηκαν, δεν επρόκειτο να έχει ως αποτέλεσμα παρά την απόρριψη του υποβρυχίου. Φυσικά η «δυσφήμιση» της χώρας μετά από μια τέτοια πρακτική, δεν είναι αμελητέα στην διεθνή κοινότητα. Στο μεταξύ το ΠΝ εξακολουθεί και αναμένει τα υποβρύχια. Παράλληλα όμως για την κυβέρνηση, η τακτική αυτή δεν φαίνεται να απέδωσε τα αναμενόμενα, καθώς δεν κατάφερε να επιτύχει συμμόρφωση στην επιτήρηση από την ΕΕ. Έτσι εν έτει 2008, το Έλλειμμα της Κεντρικής Κυβέρνησης εξακολουθεί να κυμαίνεται στο 5,1% του ΑΕΠ, από 7,1% που το παρέλαβε το 2004 (όπως αυτό αναθεωρήθηκε).

Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία : Eν τόπω χλοερό..
Το ψηφιδωτό της απαξίωσης της ελληνικής αμυντικής πολιτικής από το δίδυμο Μεϊμαράκη-Βασιλάκου, δεν θα μπορούσε παρά να επηρεάσει ακόμη και τον ευαίσθητο θεωρητικά τομέα της ελληνικής πολεμικής βιομηχανίας. Η ανέκαθεν επίδειξη ενδιαφέροντος για την εξασφάλιση εργασιακού φόρτου, ιδίως σε δημόσιες επιχειρήσεις, δεν απασχολούσε ιδιαίτερα την συγκεκριμένη κυβέρνηση. Ο πρώην υπουργός Σπηλιωτόπουλος ανερυθρίαστα υπόσχετο στις αρχές του 2005, ενώπιον των εργαζομένων, ανάθεση συμβάσεων αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ στις ελληνικές βιομηχανίες (700 εκατομμύρια στην ΕΑΒ, 700 εκατομμύρια στα ΕΑΣ, κλπ) οι οποίες φυσικά παρέμειναν λόγια του αέρος, στον οποίο φαίνεται μονίμως ευρίσκετο πνευματικώς (καθότι και ερωτοχτυπημένος την περίοδο εκείνη). Από τις υποσχέσεις αυτές φτάσαμε στην ανήκουστη/ανόητη/απαράδεκτη, δήλωση του κ. Μεϊμαράκη, ο οποίος κατά την διάρκεια των εγκαινίων της διεθνούς έκθεσης αμυντικού υλικού Defendory που πραγματοποιείται στον Πειραιά, όταν αντελήφθη τους εργαζομένους των ΕΑΣ να διαδηλώνουν για την ανάθεση εργασίας στην επιχείρηση (κάτι μάλλον πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα), στρεφόμενος στον περίγυρό του αναρωτήθηκε: «Μα καλά γιατί φωνάζουν αυτοί; Δεν πληρώνονται κανονικά τον μισθό τους;»
Φυσιολογικά με τέτοιον ανεγκέφαλο υπουργό, το 2008 οι εργαζόμενοι στην ΕΛΒΟ φθάνοντας στα άκρα δεδομένης της έλλειψης εργασιών και διαμαρτυρόμενοι στην κυβέρνηση, κατάφεραν να αποσπάσουν υπόσχεση για ανάθεση έργου ύψους 20 εκατομμυρίων ευρώ, εξασφαλίζοντας αντικείμενο εργασίας σε ένα μικρό ποσοστό των εργαζομένων, για περιορισμένο βέβαια χρονικό διάστημα. Απόλυτα φυσιολογικά με την σειρά του, το παράλυτο ΥΠΕΘΑ δεν ήταν σε θέση μετά από 1 έτος να προσδιορίσει συγκεκριμένα την κυβερνητική δέσμευση, με την υπογραφή σύμβαση ανάλογου ύψους.

Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε η επαναλαμβανόμενη ανάθεση το 2008 στα ιδιωτικά Ναυπηγεία Ελευσίνας (προηγουμένως είχαν αναλάβει ανάλογες παραγγελίες το 2000 και το 2003) για ναυπήγηση 2 πυραυλακάτων εξασφαλίζοντας εργασία έως το 2012. Οι υπόλοιπες όμως βιομηχανίες του κλάδου απαξιώνονται έχοντας να αναλάβουν έργο επί σειρά ετών, κάτι που δεν φαίνεται να ενοχλεί τους αρμοδίους, εφ’ όσον σύμφωνα με το σύνθημα του υπουργού, οι εργαζόμενοι «λαμβάνουν τον μισθό τους». Τελευταία ένδειξη της γελοιότητας της κατάστασης στον χώρο των ελληνικών πολεμικών βιομηχανιών και της αναισθησίας που διακρίνει την πολιτική ηγεσία στο ΥΠΕΘΑ είναι η περίπτωση των κατά καιρούς επερωτήσεων στην Βουλή, για το μέλλον στον χώρο αυτό. Κατά κανόνα οι απαντήσεις που δίδονται από το ΥΠΕΘΑ στην προσπάθεια για να επιδειχθεί σημαντικός αριθμό αναθέσεων προγραμμάτων, περιλαμβάνουν τις σχεδιαζόμενες αναθέσεις και τις εγκρίσεις προγραμμάτων, σύμφωνα με τα επίσης εγκεκριμένα ΕΜΠΑΕ, τα οποία εφ’ όσον δεν υλοποιούνται, έχουν ως αποτέλεσμα και οι συγκεκριμένες αναθέσεις να παραμένουν αερολογίες, ενώ το θράσος των τυχοδιωκτών του ΥΠΕΘΑ δεν τους εμποδίζει ώστε σε αυτές να προσθέτουν και συμβάσεις που υπεγράφησαν από την προηγούμενη κυβέρνηση πριν τον Μάρτιο του 2004! Φυσικά η όλο υποκριτική επίδειξη ενδιαφέροντος, από την κατά τα άλλα άσχετη περί τα στρατιωτικά αξιωματική αντιπολίτευση, δεν της επιτρέπει να διακρίνει τον κυβερνητικό εμπαιγμό, αλλά από την άλλη δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί σοβαρά ότι το ενδιαφέρον τους είναι γνήσια και αληθινό για τα θέματα αυτά.

Παράλληλα με την ψήφιση του προϋπολογισμού για το 2009 ο πρωθυπουργός προέβη σε δήλωση περί μειώσεως των εξοπλιστικών δαπανών κατά 15%. Όπως ήταν φυσικό κανείς δεν έψαξε να αναλύσει πως εννοείτο αυτή η μείωση. Στην πραγματικότητα αυτό που είχε συμβεί ήταν το εξής απλό. Για το 2008 οι εξοπλιστικές δαπάνες είχαν προσδίοριστεί σε 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο παρ’ όλο το «Κατενάτσιο» που επί σειρά ετών εφάρμοζε η κυβέρνηση, για το έτος εκείνο οι εκροές ανήλθαν σε 2,6 δισεκατομμύρια, εξαιτίας της έκτακτης παραλαβής οπλικών συστημάτων των οποίων η εκκρεμότητα δεν ήταν δυνατή (παραλήφθησαν για παράδειγμα και τα 4 Αεροσκάφη Εγκαιρης Προειδοποίησης ΕΜΒ-145 Erieye κόστους περίπου 600 εκατομμυρίων ευρώ) με αποτέλεσμα να απαιτηθεί πρόσθετη καταβολή δόσεων αποπληρωμής. Για το έτος 2009 οι εξοπλιστικές δαπάνες ορίζονταν στα 2,2 δισεκατομμύρια, οπότε σε σχέση με τα 2,6 του 2008, όντως υπάρχει μια μείωση κατά 15%. Αλλά ο πρωθυπουργός δεν θεώρησε απαραίτητο να εξηγήσει ότι το τελικό ποσό του 2008 (2,6 δισ.) ήταν εξογκωμένο κατά 44% σε σχέση το αρχικό προϋπολογισθέν (1,8 δις.). Δυστυχώς οι συμβατικές υποχρεώσεις βάσει διεθνών και διμερών συμβάσεων είναι ιδιαίτερα απαιτητικές για τόσο ανεύθυνους και αδιάφορους πολιτικούς προϊσταμένους όπως ο κ. Μεϊμαράκης. Ξαφνικά το 2009 κι ενώ διαφαίνεται η πιθανότητα πρόωρων εκλογών το σκηνικό αλλάζει ως προς τις σκέψεις του υπουργού Μεϊμαράκη για την στρατιωτική θητεία. Το μέτρο αυτό έγινε δυνατόν να ληφθεί με την σχεδιαζόμενη πρόσληψη 30.000 ΕΠΟΠ, όμως η λογική επιτάσσει, πρώτα την λήψη των κατάλληλων μέτρων που θα καλύψουν το επικείμενο κενό και μετά από θέση ασφαλείας την δημιουργία του κενού και όχι το αντίστροφο. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για έναν επαγγελματία πολιτικάντη όπως τον υπουργό Μεϊμαράκη.


https://adiotos.wordpress.com/2009/06/3 ... atastrofi/

[Orion22]

Πάω για φαγητό

προς το παρόν αφήνω την εκσκαφή σε αυτό
viewtopic.php?f=29&t=4999&start=390#p296311


από αυτό και μετα διάβασμα, καλή διασκέδαση