Mario Puzo´s Godfather.

[Cavaliere]

Δεν το θυμάμαι ή δεν το είχα προσέξει. Πάντα νόμιζα ότι η δολοφονία της ατάλαντης ήταν κολάτεραλ ντάματζ.

Δεν τα προδίδω ακόμα.

[Cavaliere]

Κι επειδή στο νήμα μιλάμε για το πρώτο μέρος βασικά, ας γράψει ο καθένας ποιόν χαρακτήρα θα γούσταρε περισσότερο να υποδυθεί.
Εγώ το έχω ξαναπεί, τον Τούρκο Σολότσο.

[Ερμής]

Γι'αυτό ακριβώς είναι ο πιο επικίνδυνος όλων ο Don Lucchesi, επειδή είναι πραγματικά δυνατός με όλα τα μέσα δικά του και όχι νταης όπως ο Τούρκος, οι Ροσατο, ο Ζαζα ή ακόμη και ο Ροθ(αν και δε παρουσιάζεται ακριβώς ως κακός Στην ιστορία). Είναι ο κουστουματος νονος, ο της εκκλησίας, ο αξιοσέβαστος της καλής κοινωνίας που δεν έχει κανένα ενδοιασμό για τίποτα.

Όσο σα χαρακτήρας που θα γουσταραμε να υποδυθουμε πιστεύω ότι εμένα θα μου ταίριαζε ο Σαντινο και σε στυλ και σε ιδιοσυγκρασία, θερμοαιμος.

[Cavaliere]

Στο μεταξύ, φατσάρα είναι και ο Μπαρζίνι, η μεγάλη αλεπού. ΣΕ σύγκριση με τους άλλους Νονούς είναι η πιο αγγλοσαξονική φάτσα, ο λιγότερο Terrone, αλλά ο ηθοποιός είναι ιταλικής καταγωγής από τις 2 πλευρές, και έχει εργαστεί ως φορτηγατζής. Παιδί του Θεάτρου, και δημιούργημα του Ηλία Καζάν, και πιστός Ρεπουμπλικάνος, όπως και ο Ρόμπερτ Ντυβάλ.

[The Great Leader]

Όλοι οι κακοί του Νονού έχουν μια γοητεία. Ο Λουτσέσι και ο Αλτομπέλο ως μέγεθος απειλής(διαπλοκή Βατικανού-Τραπεζών-Μαφίας), ο Ροθ ως ο άκακος γέρος που κρύβει ένα εγκληματικό μυαλό(τόσο καλός ήταν ο Lee Strasberg, που μέχρι και ο Μέγιερ Λάνσκυ τον ενέκρινε ως ερμηνεία-απόδοση), άλλα πάντα είχα ένα ενδιαφέρον για τον Εμίλιο Μπαρζίνι, τον μεγάλο κακό του πρώτου έργου.Η μυστικοπάθεια(στον γάμο της Κόνι, έβαλε έναν μπράβο να καταστρέψει την μηχανή ενός φωτογράφου, γιατί δεν ήθελε να αποθανατιστεί), η χρήση proxies για να πετύχει τον σκοπό του(οι Τατάλια ως μπροστάρηδες του σχεδίου του) και ο πράος και διπλωματικός τόνος του στην συγκέντρωση της Επιτροπής, τον κάνουν έναν άκρως ενδιαφέρον ανταγωνιστή. Με λίγο timing και με λίγα στοιχεία για την προσοχή του θεατή, χτίζεις μια μεγάλη απειλή και αυτό ήταν κάτι που σπάνια το βλέπεις σε ανταγωνιστές ταινιών.

[Cavaliere]

Γι'αυτό ακριβώς είναι ο πιο επικίνδυνος όλων ο Don Lucchesi, επειδή είναι πραγματικά δυνατός με όλα τα μέσα δικά του και όχι νταης όπως ο Τούρκος, οι Ροσατο, ο Ζαζα ή ακόμη και ο Ροθ(αν και δε παρουσιάζεται ακριβώς ως κακός Στην ιστορία). Είναι ο κουστουματος νονος, ο της εκκλησίας, ο αξιοσέβαστος της καλής κοινωνίας που δεν έχει κανένα ενδοιασμό για τίποτα.

Όσο σα χαρακτήρας που θα γουσταραμε να υποδυθουμε πιστεύω ότι εμένα θα μου ταίριαζε ο Σαντινο και σε στυλ και σε ιδιοσυγκρασία, θερμοαιμος.

Ναι, και παίζεται τελείως ψυχρός, χωρίς καμιά επίφαση ψευτοευγένειας και ηθικής. Το ενδιαφέρον είναι πως ο Κόπολα έβαλε στον ρόλο όχι έναν κλασικό βέκιο, έναν serio κατά παράδοσιν, αλλά έναν λαϊκό κωμικό.

[NKVD_SMERSH]

Το τρίτο μέρος μετά συγχωρήσεως ήταν μια μαλακία και μισή.
Το καλό στο ΙΙΙ είναι ότι βλέπουμε στην Σικελιανή ύπαιθρο την αγαπημένη μου Alfa Romeo Alfa 6, την Alfa Romeo 2000 Spider Veloce, την Lancia Gamma, το Fiat 124 Speciale και την Maserati Quattroporte IIΙ.

[aljawn]

άλλα πάντα είχα ένα ενδιαφέρον για τον Εμίλιο Μπαρζίνι, τον μεγάλο κακό του πρώτου έργου.

Συμφωνώ κι εγώ ότι ο Μπαρζίνι ήταν ο καλύτερος κακός. Γενικά το πρώτο έργο ήταν περισσότερο εγκεφαλικό ενώ το δεύτερο έργο περισσότερο διηγητικό (ιδίως όταν δείχνει το πως ο Νονός ξεκίνησε από κλεφτοκοτάς λόγω ανέχειας και έγινε όνομα στην μαφία). Το τρίτο ήταν περισσότερο αρπαχτή - μνημόσυνο. Αν δεν είχε χρησιμοποιήσει την ίδια κατασκευή στο πρώτο (οι φίλοι μας είναι οι χειρότεροι εχθροί μας), ίσως ο Ροθ να ήταν ο καλύτερος, αλλά κάπου στην πορεία το μυρίζεσαι τι ρόλο πραγματικά βαράει.

[Cavaliere]

Όλοι οι κακοί του Νονού έχουν μια γοητεία. Ο Λουτσέσι και ο Αλτομπέλο ως μέγεθος απειλής(διαπλοκή Βατικανού-Τραπεζών-Μαφίας), ο Ροθ ως ο άκακος γέρος που κρύβει ένα εγκληματικό μυαλό(τόσο καλός ήταν ο Lee Strasberg, που μέχρι και ο Μέγιερ Λάνσκυ τον ενέκρινε ως ερμηνεία-απόδοση), άλλα πάντα είχα ένα ενδιαφέρον για τον Εμίλιο Μπαρζίνι, τον μεγάλο κακό του πρώτου έργου.Η μυστικοπάθεια(στον γάμο της Κόνι, έβαλε έναν μπράβο να καταστρέψει την μηχανή ενός φωτογράφου, γιατί δεν ήθελε να αποθανατιστεί), η χρήση proxies για να πετύχει τον σκοπό του(οι Τατάλια ως μπροστάρηδες του σχεδίου του) και ο πράος και διπλωματικός τόνος του στην συγκέντρωση της Επιτροπής, τον κάνουν έναν άκρως ενδιαφέρον ανταγωνιστή. Με λίγο timing και με λίγα στοιχεία για την προσοχή του θεατή, χτίζεις μια μεγάλη απειλή και αυτό ήταν κάτι που σπάνια το βλέπεις σε ανταγωνιστές ταινιών.

Δες ότι το γράψαμε στο ίδιο λεπτό, κι εγώ το δημοσίευσα λίγα δεύτερα πριν από σένα. Μαζί σκεφτόμασταν.

[Ερμής]

Σωστοί και οι δύο. Αυτός φαίνεται στο γαμο της κοσταντζια, Αυτός πλησίασε τον γαμπρό, Αυτός έκανε τους ταταλια να φαίνονται οι "κακοι", Αυτός έφαγε τον Σαντινο, Αυτός πλευρισε τον Τεσιο, Αυτός πήγε στην κηδεία του Βιτο.

[The Great Leader]

Όλοι οι κακοί του Νονού έχουν μια γοητεία. Ο Λουτσέσι και ο Αλτομπέλο ως μέγεθος απειλής(διαπλοκή Βατικανού-Τραπεζών-Μαφίας), ο Ροθ ως ο άκακος γέρος που κρύβει ένα εγκληματικό μυαλό(τόσο καλός ήταν ο Lee Strasberg, που μέχρι και ο Μέγιερ Λάνσκυ τον ενέκρινε ως ερμηνεία-απόδοση), άλλα πάντα είχα ένα ενδιαφέρον για τον Εμίλιο Μπαρζίνι, τον μεγάλο κακό του πρώτου έργου.Η μυστικοπάθεια(στον γάμο της Κόνι, έβαλε έναν μπράβο να καταστρέψει την μηχανή ενός φωτογράφου, γιατί δεν ήθελε να αποθανατιστεί), η χρήση proxies για να πετύχει τον σκοπό του(οι Τατάλια ως μπροστάρηδες του σχεδίου του) και ο πράος και διπλωματικός τόνος του στην συγκέντρωση της Επιτροπής, τον κάνουν έναν άκρως ενδιαφέρον ανταγωνιστή. Με λίγο timing και με λίγα στοιχεία για την προσοχή του θεατή, χτίζεις μια μεγάλη απειλή και αυτό ήταν κάτι που σπάνια το βλέπεις σε ανταγωνιστές ταινιών.

Δες ότι το γράψαμε στο ίδιο λεπτό, κι εγώ το δημοσίευσα λίγα δεύτερα πριν από σένα. Μαζί σκεφτόμασταν.

Tα μεγάλα πνεύματα...

Πάντα έβρισκα όλο το στήσιμο του Μπαρζίνι κορυφαίο, σεναριακά και σκηνοθετικά. Συνήθως, ο ανταγωνιστής ή θα καταπίνει το σκηνικό και τους άλλους γύρω του(ειδικά αν έχει έναν χαρισματικό ηθοποιό) ή θα δεν θα είναι εξελιγμένος σωστά. Ο Κόντε, με ένα εγκεφαλικό σενάριο και μια σωστή σκηνοθεσία από τον Κόπολα, έπαιξε έναν μαφιόζο παρασκηνιακό, πονηρό και άκρως απειλητικό, χωρίς υπερβολή και στομφώδη τρικ.

[Cavaliere]

Πάντα έβρισκα όλο το στήσιμο του Μπαρζίνι κορυφαίο, σεναριακά και σκηνοθετικά. Συνήθως, ο ανταγωνιστής ή θα καταπίνει το σκηνικό και τους άλλους γύρω του(ειδικά αν έχει έναν χαρισματικό ηθοποιό) ή θα δεν θα είναι εξελιγμένος σωστά. Ο Κόντε, με ένα εγκεφαλικό σενάριο και μια σωστή σκηνοθεσία από τον Κόπολα, έπαιξε έναν μαφιόζο παρασκηνιακό, πονηρό και άκρως απειλητικό, χωρίς υπερβολή και στομφώδη τρικ.

Είναι μοναδικός. Όπως το είπες και πριν στην ανάλυσή σου. Και συμφωνώ σε όλα. After all, we are not communists.

[The Great Leader]

άλλα πάντα είχα ένα ενδιαφέρον για τον Εμίλιο Μπαρζίνι, τον μεγάλο κακό του πρώτου έργου.

Συμφωνώ κι εγώ ότι ο Μπαρζίνι ήταν ο καλύτερος κακός. Γενικά το πρώτο έργο ήταν περισσότερο εγκεφαλικό ενώ το δεύτερο έργο περισσότερο διηγητικό (ιδίως όταν δείχνει το πως ο Νονός ξεκίνησε από κλεφτοκοτάς λόγω ανέχειας και έγινε όνομα στην μαφία). Το τρίτο ήταν περισσότερο αρπαχτή - μνημόσυνο. Αν δεν είχε χρησιμοποιήσει την ίδια κατασκευή στο πρώτο (οι φίλοι μας είναι οι χειρότεροι εχθροί μας), ίσως ο Ροθ να ήταν ο καλύτερος, αλλά κάπου στην πορεία το μυρίζεσαι τι ρόλο πραγματικά βαράει.

Ο Ροθ χάνει γιατί έχει περισσότερο screentime και άλλη δομή ως ανταγωνιστής. Είναι ο φανερός κακός και δεν το παλεύει ιδιαίτερα το σενάριο στο να στο καμουφλάρει. Περισσότερο ψάχνεις μέσω αφήγησης να δεις γιατί έχει τα νεύρα του με τον Μάικλ. Συν, η ιδιαίτερη χημεία Πατσίνο-Στράσμπεργκ, ως μαθητή-δάσκαλου/πρωταγωνιστή-ανταγωνιστή που δεν σηκώνει το χτίσιμο ενός γιγαντιαίου μεν, άλλα αόρατου δε, ανταγωνιστή.

[Αγις]

Κι επειδή στο νήμα μιλάμε για το πρώτο μέρος βασικά, ας γράψει ο καθένας ποιόν χαρακτήρα θα γούσταρε περισσότερο να υποδυθεί.
Εγώ το έχω ξαναπεί, τον Τούρκο Σολότσο.

Johnny Fontane

[Cavaliere]

Εκτός των άλλων υπάρχει από την αρχή ο υπαινιγμός του Pentangeli για τον Roth. Δεν συγκρίνονται οι δύο κακοί.Ο Roth είναι από την αρχή ύποπτος, ο Μπαρζίνι είναι μεν αντιπαθητικός, αλλά όχι ύποπτος.