Κέντρα ιατρικής αποκατάστασης
Δημοσιεύτηκε: 24 Ιαν 2019, 23:34
Τώρα που πέρασε κάποιος καιρός από την ημέρα των Χριστουγέννων,ημέρα που η μητέρα μου έφυγε από τη ζωή,μου έρχονται στο μυαλό όσα περάσαμε οικογενειακώς τους τέσσερις τελευταίους μήνες.
Πιο πολύ στέκομαι στην προτροπή των γιατρών του νοσοκομείου ότι θα έπρεπε να πάρουμε την μητέρα μου (σε πλήρες κώμα,να συμπληρώσω) από την Νευροχειρουργική κλινική και να την πάμε σε ένα κέντρο αποκατάστασης της υγείας της.
Κάνοντας μία πρώτη έρευνα τότε,μέσα στο άγχος και τον πανικό,ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με την σκληρή πραγματικότητα με την οποία έρχονται αντιμέτωποι χιλιάδες συμπολίτες μας οι οποίοι έχουν δικούς τους ανθρώπους με επιβαρυμένη την υγεία τους.
Πάνω κάτω,αυτό που ζητάνε οι ιδιοκτήτες αυτών των κέντρων είναι ΠΑΡΑΝΟΙΚΟ.Η τιμή που μας είπανε,λόγω και της τραχειοστομίας που είχε η μητέρα μου,ήταν μεταξύ 2500 και 3500 χιλιάδων ευρώ το μήνα ! Και αυτή θα ήταν η δική μας συμμετοχή,αφού παίρνουν επίσης λεφτά και από τον ΕΟΠΠΥ !
Ο πατέρας μου τους έδειξε τη φορολογική του δήλωση και τους ρώτησε πως είναι δυνατόν να ζητάνε αυτά τα λεφτά,σε καιρό κρίσης και από ανθρώπους που ανήκουν στην εργατική τάξη.Δηλαδή,πόσα χρήματα μπορεί να έχει στην άκρη ένας άνθρωπος σαν τον πατέρα μου,που τον έφαγαν οι οικοδομές όλα τα χρόνια ; Για ποιους μας περνάνε θα ήθελα να μάθω.
Η πλάκα είναι ότι αρχικά έλεγαν πως θα πληρώναμε ένα ποσό της τάξης των 500-800 ευρώ μηνιαίως,αλλά αυτό διαρκεί το πολύ ένα με δύο μήνες.Μετά λένε πως ο ΕΟΠΠΥ δεν καλύπτει άλλο διάστημα αποθεραπείας,οπότε ερχόμαστε στο τρελλό ποσό που ανάφερα παραπάνω. Επίσης,το ακόμη πιο αστείο είναι ότι υπόσχονται πως ένας ασθενής στην κατάσταση που ήταν η μητέρα μου,θα μπορούσε να κάνει τούμπες σε διάστημα έξι μηνών,ίσως και σε λιγότερο.Φυσικά,δεν πιστέψαμε λέξη από όσα μας είπανε και τελικά είπαμε στον διευθυντή της Νευροχειρουργικής ότι αδυνατούσαμε να πληρώσουμε αυτά τα λεφτά και το αφήσαμε στην κρίση τους.Όχι ότι μας πέταξαν έξω,το αντίθετο,είμαστε γενικά πολύ ευχαριστημένοι για όλα όσα έκαναν.Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί από αυτούς τους γιατρούς απασχολούνται ΚΑΙ σε αυτά τα κέντρα υγείας,με αποτέλεσμα να πιέζουν μερικές φορές τους συγγενείς ώστε να τα επιλέξουν για τη συνέχεια της "θεραπείας".Διπλοθεσίτες με λίγα λόγια.
Για την ιστορία,για όσο καιρό νοσηλεύονταν η μητέρα μου,είδαμε τέσσερα άτομα να φεύγουν από το θάλαμο και να μεταφέρονται σε κέντρο υγείας.Ναι,σωστά μαντέψατε...και οι τέσσερις δυστυχώς κατέληξαν και μάλιστα νωρίτερα από τη μητέρα μου (αν και οι περιπτώσεις δεν ήταν ακριβώς ίδιες,για να τα λέμε όλα).
Πιο πολύ στέκομαι στην προτροπή των γιατρών του νοσοκομείου ότι θα έπρεπε να πάρουμε την μητέρα μου (σε πλήρες κώμα,να συμπληρώσω) από την Νευροχειρουργική κλινική και να την πάμε σε ένα κέντρο αποκατάστασης της υγείας της.
Κάνοντας μία πρώτη έρευνα τότε,μέσα στο άγχος και τον πανικό,ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με την σκληρή πραγματικότητα με την οποία έρχονται αντιμέτωποι χιλιάδες συμπολίτες μας οι οποίοι έχουν δικούς τους ανθρώπους με επιβαρυμένη την υγεία τους.
Πάνω κάτω,αυτό που ζητάνε οι ιδιοκτήτες αυτών των κέντρων είναι ΠΑΡΑΝΟΙΚΟ.Η τιμή που μας είπανε,λόγω και της τραχειοστομίας που είχε η μητέρα μου,ήταν μεταξύ 2500 και 3500 χιλιάδων ευρώ το μήνα ! Και αυτή θα ήταν η δική μας συμμετοχή,αφού παίρνουν επίσης λεφτά και από τον ΕΟΠΠΥ !
Ο πατέρας μου τους έδειξε τη φορολογική του δήλωση και τους ρώτησε πως είναι δυνατόν να ζητάνε αυτά τα λεφτά,σε καιρό κρίσης και από ανθρώπους που ανήκουν στην εργατική τάξη.Δηλαδή,πόσα χρήματα μπορεί να έχει στην άκρη ένας άνθρωπος σαν τον πατέρα μου,που τον έφαγαν οι οικοδομές όλα τα χρόνια ; Για ποιους μας περνάνε θα ήθελα να μάθω.
Η πλάκα είναι ότι αρχικά έλεγαν πως θα πληρώναμε ένα ποσό της τάξης των 500-800 ευρώ μηνιαίως,αλλά αυτό διαρκεί το πολύ ένα με δύο μήνες.Μετά λένε πως ο ΕΟΠΠΥ δεν καλύπτει άλλο διάστημα αποθεραπείας,οπότε ερχόμαστε στο τρελλό ποσό που ανάφερα παραπάνω. Επίσης,το ακόμη πιο αστείο είναι ότι υπόσχονται πως ένας ασθενής στην κατάσταση που ήταν η μητέρα μου,θα μπορούσε να κάνει τούμπες σε διάστημα έξι μηνών,ίσως και σε λιγότερο.Φυσικά,δεν πιστέψαμε λέξη από όσα μας είπανε και τελικά είπαμε στον διευθυντή της Νευροχειρουργικής ότι αδυνατούσαμε να πληρώσουμε αυτά τα λεφτά και το αφήσαμε στην κρίση τους.Όχι ότι μας πέταξαν έξω,το αντίθετο,είμαστε γενικά πολύ ευχαριστημένοι για όλα όσα έκαναν.Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί από αυτούς τους γιατρούς απασχολούνται ΚΑΙ σε αυτά τα κέντρα υγείας,με αποτέλεσμα να πιέζουν μερικές φορές τους συγγενείς ώστε να τα επιλέξουν για τη συνέχεια της "θεραπείας".Διπλοθεσίτες με λίγα λόγια.
Για την ιστορία,για όσο καιρό νοσηλεύονταν η μητέρα μου,είδαμε τέσσερα άτομα να φεύγουν από το θάλαμο και να μεταφέρονται σε κέντρο υγείας.Ναι,σωστά μαντέψατε...και οι τέσσερις δυστυχώς κατέληξαν και μάλιστα νωρίτερα από τη μητέρα μου (αν και οι περιπτώσεις δεν ήταν ακριβώς ίδιες,για να τα λέμε όλα).