“Jeanne Dielman, 23, Quai du Commerce, 1080 Bruxelles” - Η καλύτερη ταινία όλων των εποχών και οι ελιές του Κιαροστάμι
Δημοσιεύτηκε: 03 Δεκ 2022, 13:35
Η καλύτερη ταινία όλων των εποχών, αν ήμαστε από αυτούς που βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο, δεν έχει γυριστεί ακόμη. Αλλά για λόγους ταξινόμησης (αυτής της απίστευτα έντονης εμμονής του ανθρωπίνου είδους, μίας εμμονής που χάνεται στο βάθος των αιώνων και προϋπάρχει ακόμη και αυτού του ενστίκτου αυτοσυντήρησης) οκ, πρέπει να κάνουμε κάποιους καταλόγους.
(Αν ήμαστε από τους άλλους, που βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο, χμ, τι δουλειά έχει ο Fisher King στην έρημο του πραγματικού;)
Τεσπά, ιδού το άρθρο του Ηλία Φραγκούλη, όπου ο κριτικός μας πληροφορεί για το ποια ταινία επελέγη ως η καλύτερη ταινία όλων των εποχών (μία ταινία που, καθώς το σκέφτομαι, είναι τρόπον τινά ό,τι πλησιέστερο σε ταινία που δεν έχει γυριστεί ακόμη, καθώς με δυσκολία μπορώ να φανταστώ κάποιον να την έχει δει).
https://freecinema.gr/sight-and-sound-b ... 2-results/
Υποθέτω πως ακόμη και ο Φραγκούλης (που φημίζεται για την ιδιόρρυθμη χρήση λόγου, εννοιών και λέξεων σε σημείο που να θεωρείται τουλάχιστον δυσνόητος - αν και ποτέ δεν θεωρήθηκε ακατανόητος, άρα απέχει από τη φιλοσοφία και την υψηλή ραπτική του λόγου) έμεινε σε τέτοιο βαθμό μαλάκας με το αποτέλεσμα ώστε το κείμενό του είναι ό,τι πιο στρωτό έχω ακούσει/διαβάσει ποτέ από τον ίδιο.
[I will digress αλλά οκ πάντα ο αυτισμός είναι ένας παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοεί κανείς οπότε ας μιλήσουμε λίγο για το ΣΙΝΕΜΑ - το περιοδικό εννοώ. Στην αρχή το ΣΙΝΕΜΑ (ας πούμε ο γράφων μπορεί να παίξει λίγο τώρα με τις έννοιες, εννοώντας τόσο το περιοδικό όσο και το φαινόμενο) είχε επαφή με την πραγματικότητα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά στο αυτο-αναφορικό αφιέρωμά του να διαβάζω, αν δεν με απατά η μνήμη μου, πως όταν ο Χρήστος Μήτσης και ο (μεγάλος) Γιώργος Τζιώτζιος αποφάσισαν να βγάλουν ένα περιοδικό για τον Κινηματογράφο ο Τζιώτζιος υπέγραφε με "Μπάριος"- επρόκειτο για έναν ποδοσφαιριστή του Θρύλου, οπαδός του οποίου ήταν ο Τζιώτζιος - ο Μήτσης ήταν αεκατζής). Δεν λέω ότι είναι κάτι εντελώς αντιπροσωπευτικό αυτού που υποστηρίζω (της προσέγγισης κινηματογράφου και θεατή) αλλά οπωσδήποτε είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Ο Τζιώτζιος είχε τις μικρές εμμονές του - λάτρευε πχ τον Νάνι Μορέτι. Επίσης ο Τζιώτζιος μαζί με τον Παναγιώτη Τιμογιαννάκη έκανε την καλύτερη εκπομπή για τις ταινίες που έβγαιναν στους κινηματογράφους. Μία εκπομπή που μέσα στο πασοκοκρατούμενο τοπίο της κρατικής τηλεόρασης αν μη τι άλλο ξεχώριζε για την ευγένειά της - ανέδιδε πολιτισμό. Οι δυο τους διαφωνούσαν νομίζω στα πάντα. Οι περίφημες ελιές του Κιαροστάμι αποτελούσαν ένα τοπίο που δύο (κάθε άλλο παρά) ξένοι (εν τέλει) βρισκόντουσαν στην ίδια πόλη. Το θέμα είναι ότι τους εμπιστευόσουν - εκ των υστέρων, επειδή κτλβνεις πως αγαπούσαν τον κινηματογράφο περισσότερο από τον εαυτό τους.
Στο ΣΙΝΕΜΑ δεν έγραφε ο Τιμογιαννάκης - έγραφε κριτικές στον Ελεύθερο Τύπο και θεωρείτο "εμπορικός" κριτικός κινηματογράφου, κατά κάποιο τρόπο κάπως όχι στην ίδια θέση με τους πιο "ποιοτικούς" κριτικούς που είχαν συγκεντρωθεί στο ΣΙΝΕΜΑ. (Αν και, αν τον έβλεπες τότε από κοντά, καταλάβαινες πως όχι μόνο εμπορικός με τη χύδην έννοια δεν ήταν αλλά επρόκειτο για μία ευγενέστατη - και δεν χρησιμοποιώ τυχαία τον όρο όπως το βλέπω - φυσιογνωμία).
Η tormented φύση ορισμένων δημιουργών νομίζω αντανακλάται στην ευγένεια για την οποία μιλάω
Το ΣΙΝΕΜΑ είχε κάποιους σημαντικούς κριτικούς (κατά τη γνώμη μου) - τον Εκσιέλ, τον Ζουμπουλάκη, τους προαναφερθέντες, τη Γαλανού. Ο Φραγκούλης ήταν ο πιο, πώς να το θέσω, ο πιο "ποπ" κριτικός που έγραφε στο περιοδικό. Δεν τον πολυσυμπαθούσα υπό την έννοια ότι είχε αυτή την ακατάσχετη λογοδιάρροια που βρίσκουμε ενοχλητική πάνω στους άλλους επειδή ακριβώς μας θυμίζει τον εαυτό μας.
Όταν η "παλιά φρουρά" την έκανε σιγά-σιγά από το ΣΙΝΕΜΑ, την κάναμε και εμείς κατά κάποιο τρόπο, η παλιά φρουρά αναγνωστών. Όμως, θυμάμαι πως η καινούργια φρουρά κριτικών, όσο τους πρόλαβα ως αναγνώστης, μου ήταν εντελώς αδιάφοροι (τουλάχιστον αδιάφοροι). Εκείνη ακριβώς την εποχή άρχισα να θεωρώ τον πιο ποπ κριτικό του περιοδικού μέχρι τότε, τον πιο σοβαρό πλέον (ο Φραγκούλης άρχισε εκπομπές στο ΜΑΝΤ).
Εννοώ ο Φραγκούλης γνωρίζει σινεμά, όποια και αν είναι η άποψή μας γι αυτόν (για την "πολιτική" του στροφή δεν θέλω να χαλάσουμε τις καρδιές μας οπότε ούτε καν εκφέρω άποψη)]
Αυτό που θέλω να πω είναι αν έφτασε ο Ηλίας, που φημίζεται όπως είπα για το ψιλοακατανόητο του λόγου του, να αγανακτήσει και να γράψει τόσο απλά (μία ενστικτώδης επιστροφή στην απλότητα ως εστία επικοινωνίας, θεωρώ), μπορεί να φανταστεί κανείς για τι τερατουργήματα μιλάμε από τους ψηφίζοντες τη λίστα. (οι οποίοι βέβαια υποψιάζομαι πηγαίνοντάς τους το ποτήρι με το γάλα, αγαπούν τον εαυτό τους (their beautiful self) λίγο περισσότερο από το σινεμά - αλλά μπορεί και να κάνω λάθος, μιλάμε για μια γενιά που θεωρεί το γάλα sign of white supremacy after all)
Η προτροπή του δε, αν έχετε να χάσετε τόσο από τη ζωή σας για να δείτε την καλύτερη ταινία όλων των εποχών τα λέει όλα - σχεδόν γέλασα.
Για την ιστορία, το Vertigo κάποτε το θεωρούσα ως την καλύτερη ταινία όλων των εποχών (αν και τα λόγια του Orson με κλόνισαν λίγο). Από τις άγνωστες ταινίες που αναφέρει, γκούγκλαρα τα δύο τελευταία ονόματα - ο ένας είναι από Ταϊλάνδη, ο άλλος από Σενεγάλη, ok. Απλώς μου έκαναν εντύπωση τα ονόματα
Ευτυχώς, πάντα θα υπάρχουν μεγάλες ταινίες τις οποίες δεν έχουμε δει ακόμη. Δεν θα πω ότι κάποια από αυτές είναι η μεγαλύτερη όλων των εποχών (όχι φυσικά γιατί δεν έχει ήδη γυριστεί, απλώς επειδή υπάρχει η περίπτωση να μην την ανακαλύψουμε ποτέ), αλλά οπωσδήποτε η επιλογή των κριτικών της συγκεκριμένης ταινίας ως πρώτης αφαιρεί μία από τον κατάλογο (τελικά δεν μπορεί να το αποφύγει κανείς, blame Adam again και την ονοματοδοσία από μέρους του των ζώων) των υποψηφίων
(Αν ήμαστε από τους άλλους, που βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο, χμ, τι δουλειά έχει ο Fisher King στην έρημο του πραγματικού;)
Τεσπά, ιδού το άρθρο του Ηλία Φραγκούλη, όπου ο κριτικός μας πληροφορεί για το ποια ταινία επελέγη ως η καλύτερη ταινία όλων των εποχών (μία ταινία που, καθώς το σκέφτομαι, είναι τρόπον τινά ό,τι πλησιέστερο σε ταινία που δεν έχει γυριστεί ακόμη, καθώς με δυσκολία μπορώ να φανταστώ κάποιον να την έχει δει).
https://freecinema.gr/sight-and-sound-b ... 2-results/
Υποθέτω πως ακόμη και ο Φραγκούλης (που φημίζεται για την ιδιόρρυθμη χρήση λόγου, εννοιών και λέξεων σε σημείο που να θεωρείται τουλάχιστον δυσνόητος - αν και ποτέ δεν θεωρήθηκε ακατανόητος, άρα απέχει από τη φιλοσοφία και την υψηλή ραπτική του λόγου) έμεινε σε τέτοιο βαθμό μαλάκας με το αποτέλεσμα ώστε το κείμενό του είναι ό,τι πιο στρωτό έχω ακούσει/διαβάσει ποτέ από τον ίδιο.
[I will digress αλλά οκ πάντα ο αυτισμός είναι ένας παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοεί κανείς οπότε ας μιλήσουμε λίγο για το ΣΙΝΕΜΑ - το περιοδικό εννοώ. Στην αρχή το ΣΙΝΕΜΑ (ας πούμε ο γράφων μπορεί να παίξει λίγο τώρα με τις έννοιες, εννοώντας τόσο το περιοδικό όσο και το φαινόμενο) είχε επαφή με την πραγματικότητα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά στο αυτο-αναφορικό αφιέρωμά του να διαβάζω, αν δεν με απατά η μνήμη μου, πως όταν ο Χρήστος Μήτσης και ο (μεγάλος) Γιώργος Τζιώτζιος αποφάσισαν να βγάλουν ένα περιοδικό για τον Κινηματογράφο ο Τζιώτζιος υπέγραφε με "Μπάριος"- επρόκειτο για έναν ποδοσφαιριστή του Θρύλου, οπαδός του οποίου ήταν ο Τζιώτζιος - ο Μήτσης ήταν αεκατζής). Δεν λέω ότι είναι κάτι εντελώς αντιπροσωπευτικό αυτού που υποστηρίζω (της προσέγγισης κινηματογράφου και θεατή) αλλά οπωσδήποτε είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Ο Τζιώτζιος είχε τις μικρές εμμονές του - λάτρευε πχ τον Νάνι Μορέτι. Επίσης ο Τζιώτζιος μαζί με τον Παναγιώτη Τιμογιαννάκη έκανε την καλύτερη εκπομπή για τις ταινίες που έβγαιναν στους κινηματογράφους. Μία εκπομπή που μέσα στο πασοκοκρατούμενο τοπίο της κρατικής τηλεόρασης αν μη τι άλλο ξεχώριζε για την ευγένειά της - ανέδιδε πολιτισμό. Οι δυο τους διαφωνούσαν νομίζω στα πάντα. Οι περίφημες ελιές του Κιαροστάμι αποτελούσαν ένα τοπίο που δύο (κάθε άλλο παρά) ξένοι (εν τέλει) βρισκόντουσαν στην ίδια πόλη. Το θέμα είναι ότι τους εμπιστευόσουν - εκ των υστέρων, επειδή κτλβνεις πως αγαπούσαν τον κινηματογράφο περισσότερο από τον εαυτό τους.
Στο ΣΙΝΕΜΑ δεν έγραφε ο Τιμογιαννάκης - έγραφε κριτικές στον Ελεύθερο Τύπο και θεωρείτο "εμπορικός" κριτικός κινηματογράφου, κατά κάποιο τρόπο κάπως όχι στην ίδια θέση με τους πιο "ποιοτικούς" κριτικούς που είχαν συγκεντρωθεί στο ΣΙΝΕΜΑ. (Αν και, αν τον έβλεπες τότε από κοντά, καταλάβαινες πως όχι μόνο εμπορικός με τη χύδην έννοια δεν ήταν αλλά επρόκειτο για μία ευγενέστατη - και δεν χρησιμοποιώ τυχαία τον όρο όπως το βλέπω - φυσιογνωμία).
Η tormented φύση ορισμένων δημιουργών νομίζω αντανακλάται στην ευγένεια για την οποία μιλάω
Το ΣΙΝΕΜΑ είχε κάποιους σημαντικούς κριτικούς (κατά τη γνώμη μου) - τον Εκσιέλ, τον Ζουμπουλάκη, τους προαναφερθέντες, τη Γαλανού. Ο Φραγκούλης ήταν ο πιο, πώς να το θέσω, ο πιο "ποπ" κριτικός που έγραφε στο περιοδικό. Δεν τον πολυσυμπαθούσα υπό την έννοια ότι είχε αυτή την ακατάσχετη λογοδιάρροια που βρίσκουμε ενοχλητική πάνω στους άλλους επειδή ακριβώς μας θυμίζει τον εαυτό μας.
Όταν η "παλιά φρουρά" την έκανε σιγά-σιγά από το ΣΙΝΕΜΑ, την κάναμε και εμείς κατά κάποιο τρόπο, η παλιά φρουρά αναγνωστών. Όμως, θυμάμαι πως η καινούργια φρουρά κριτικών, όσο τους πρόλαβα ως αναγνώστης, μου ήταν εντελώς αδιάφοροι (τουλάχιστον αδιάφοροι). Εκείνη ακριβώς την εποχή άρχισα να θεωρώ τον πιο ποπ κριτικό του περιοδικού μέχρι τότε, τον πιο σοβαρό πλέον (ο Φραγκούλης άρχισε εκπομπές στο ΜΑΝΤ).
Εννοώ ο Φραγκούλης γνωρίζει σινεμά, όποια και αν είναι η άποψή μας γι αυτόν (για την "πολιτική" του στροφή δεν θέλω να χαλάσουμε τις καρδιές μας οπότε ούτε καν εκφέρω άποψη)]
Αυτό που θέλω να πω είναι αν έφτασε ο Ηλίας, που φημίζεται όπως είπα για το ψιλοακατανόητο του λόγου του, να αγανακτήσει και να γράψει τόσο απλά (μία ενστικτώδης επιστροφή στην απλότητα ως εστία επικοινωνίας, θεωρώ), μπορεί να φανταστεί κανείς για τι τερατουργήματα μιλάμε από τους ψηφίζοντες τη λίστα. (οι οποίοι βέβαια υποψιάζομαι πηγαίνοντάς τους το ποτήρι με το γάλα, αγαπούν τον εαυτό τους (their beautiful self) λίγο περισσότερο από το σινεμά - αλλά μπορεί και να κάνω λάθος, μιλάμε για μια γενιά που θεωρεί το γάλα sign of white supremacy after all)
Η προτροπή του δε, αν έχετε να χάσετε τόσο από τη ζωή σας για να δείτε την καλύτερη ταινία όλων των εποχών τα λέει όλα - σχεδόν γέλασα.
Για την ιστορία, το Vertigo κάποτε το θεωρούσα ως την καλύτερη ταινία όλων των εποχών (αν και τα λόγια του Orson με κλόνισαν λίγο). Από τις άγνωστες ταινίες που αναφέρει, γκούγκλαρα τα δύο τελευταία ονόματα - ο ένας είναι από Ταϊλάνδη, ο άλλος από Σενεγάλη, ok. Απλώς μου έκαναν εντύπωση τα ονόματα
Ευτυχώς, πάντα θα υπάρχουν μεγάλες ταινίες τις οποίες δεν έχουμε δει ακόμη. Δεν θα πω ότι κάποια από αυτές είναι η μεγαλύτερη όλων των εποχών (όχι φυσικά γιατί δεν έχει ήδη γυριστεί, απλώς επειδή υπάρχει η περίπτωση να μην την ανακαλύψουμε ποτέ), αλλά οπωσδήποτε η επιλογή των κριτικών της συγκεκριμένης ταινίας ως πρώτης αφαιρεί μία από τον κατάλογο (τελικά δεν μπορεί να το αποφύγει κανείς, blame Adam again και την ονοματοδοσία από μέρους του των ζώων) των υποψηφίων
που μπορεί να βγάλει πολύ ''ψωμί'' 
