Τα νέα της Αλεξάνδρας | reclaim (γυναικείο)
Δημοσιεύτηκε: 13 Ιουν 2021, 20:34
Δυο γυναίκες στα µπαλκόνια τους και ένα τραγούδι ειπωµένο αλλιώς.
Αυτή η ταινία/µουσικό βίντεο εµπνέεται από το τραγούδι Τα νέα της Αλεξάνδρας του Κώστα Γιαννίδη (ή Γιάννη Κωνσταντινίδη) και τις ιστορίες που περιτριγυρίζουν το κοµµάτι από τη γέννησή του. Σκοπός είναι να δώσει φωνή στις γυναίκες που υπήρξαν απούσες από την εξιστόρηση της ζωής τους γενικότερα και μέσα στα ρεμπέτικα τραγούδια ειδικότερα.
Αφορµή µια ανάρτηση στο Facebook από την Αργυρρώ Μουστάκα Βρεττού όπου µίλησε για την ιστορία της πραγματικής Αλεξάνδρας που αναφέρεται στο τραγούδι. Μια 18χρονη κοπέλα που µετακόµισε από τη Μάνη στην Αθήνα για να µάθει ραπτική και δολοφονήθηκε από τον θείο της όταν αντιστάθηκε στην απόπειρα βιασµού της από τον ίδιο. Η ιστορία της Αλεξάνδρας, στην εποχή που επιτέλους αρθρώσαµε τη λέξη γυναικοκτονίες, χαρακτηρίζεται από την παρουσία της εξόφθαλµης βίας που σκοτώνει αλλά και της βίας που κρύβεται σε αυτά που θεωρούµε δεδοµένα και σε όσα καλούµε παράδοση και ταυτότητα. Η Αλεξάνδρα ζει στο τώρα, στις καθηµερινές εµπειρίες όλων των γυναικών και θηλυκοτήτων: στο σπίτι, στο δρόµο, µέσα µας. Έτσι γεννήθηκε η ανάγκη για το reclaim του τραγουδιού, όπου η Μαρίκα αντικαθιστά το Βαγγέλη. Μια ωδή στον σύγχρονο τεκέ µας.
Καημένη μου, Μαρίκα μου
Για κάτσε να τα πούμε
Για το κορμί που κλαίουμε
Και το μοιρολογούμε
Ένα κορμί που φύλαγε
Μια ανδρική ιδέα
Και μια μικρή το έσπασε
Και το ‘θαψε στη γαία
Για άκουσε τα νέα της Αλεξάνδρας
Που ζούσε κάθε μέρα, τι θα πει άνδρας
Για άκουσε τα νέα της Αλεξάνδρας
Που ζούσε κάθε μέρα, τι θα πει άνδρας
Τα δυο τους παγιδεύτηκαν
Σε γάμο μιλημένο
Στον κόσμο αξιέπαινο
Μα μέσα πληγωμένο
Και είναι πληγές που κρύβονται
Και σιωπηλά πονούνε
Και σαν κραυγή προσμένουνε
Μια μέρα για να βγούνε
Αυτά λοιπόν τα νέα της Αλεξάνδρας
Που έσερνε στις πλάτες, τη λέξη άνδρας
Αυτά λοιπόν τα νέα της Αλεξάνδρας
Που έσερνε στις πλάτες, τη λέξη άνδρας
Εχθές κατα το σούρουπο
Στο σπίτι μεθυσμένος
Την είδε σαν καθρέφτη του
Και χτύπαγε με μένος
Και αυτή καθώς εράγιζε
Και πήγαινε να σπάσει
Με ένα κομμάτι μυτερό
Δικό του τονε σφάζει
Αυτά είναι τα νέα της Αλεξάνδρας
Που ζούσε στο πετσί της, τη λέξη άνδρας
Αυτά είναι τα νέα της Αλεξάνδρας
Που ζούσε στο πετσί της, τη λέξη άνδρας
Και εμείς όπου τον κλαίουμε
Σαν μάνα και αδελφή του
Να αναπαυτεί ελπίζουμε
Στο χώμα η ψυχή του
Μα πιο πολύ ελπίζουμε
Των γυναικών τα πάθη
Στα χέρια που τα τρέφουνε
Να γίνουνε αγκάθι
Αυτά λοιπόν τα νέα της Αλεξάνδρας
Που θα έπρεπε να ξέρει, ο κάθε άνδρας....
Αυτή η ταινία/µουσικό βίντεο εµπνέεται από το τραγούδι Τα νέα της Αλεξάνδρας του Κώστα Γιαννίδη (ή Γιάννη Κωνσταντινίδη) και τις ιστορίες που περιτριγυρίζουν το κοµµάτι από τη γέννησή του. Σκοπός είναι να δώσει φωνή στις γυναίκες που υπήρξαν απούσες από την εξιστόρηση της ζωής τους γενικότερα και μέσα στα ρεμπέτικα τραγούδια ειδικότερα.
Αφορµή µια ανάρτηση στο Facebook από την Αργυρρώ Μουστάκα Βρεττού όπου µίλησε για την ιστορία της πραγματικής Αλεξάνδρας που αναφέρεται στο τραγούδι. Μια 18χρονη κοπέλα που µετακόµισε από τη Μάνη στην Αθήνα για να µάθει ραπτική και δολοφονήθηκε από τον θείο της όταν αντιστάθηκε στην απόπειρα βιασµού της από τον ίδιο. Η ιστορία της Αλεξάνδρας, στην εποχή που επιτέλους αρθρώσαµε τη λέξη γυναικοκτονίες, χαρακτηρίζεται από την παρουσία της εξόφθαλµης βίας που σκοτώνει αλλά και της βίας που κρύβεται σε αυτά που θεωρούµε δεδοµένα και σε όσα καλούµε παράδοση και ταυτότητα. Η Αλεξάνδρα ζει στο τώρα, στις καθηµερινές εµπειρίες όλων των γυναικών και θηλυκοτήτων: στο σπίτι, στο δρόµο, µέσα µας. Έτσι γεννήθηκε η ανάγκη για το reclaim του τραγουδιού, όπου η Μαρίκα αντικαθιστά το Βαγγέλη. Μια ωδή στον σύγχρονο τεκέ µας.
Καημένη μου, Μαρίκα μου
Για κάτσε να τα πούμε
Για το κορμί που κλαίουμε
Και το μοιρολογούμε
Ένα κορμί που φύλαγε
Μια ανδρική ιδέα
Και μια μικρή το έσπασε
Και το ‘θαψε στη γαία
Για άκουσε τα νέα της Αλεξάνδρας
Που ζούσε κάθε μέρα, τι θα πει άνδρας
Για άκουσε τα νέα της Αλεξάνδρας
Που ζούσε κάθε μέρα, τι θα πει άνδρας
Τα δυο τους παγιδεύτηκαν
Σε γάμο μιλημένο
Στον κόσμο αξιέπαινο
Μα μέσα πληγωμένο
Και είναι πληγές που κρύβονται
Και σιωπηλά πονούνε
Και σαν κραυγή προσμένουνε
Μια μέρα για να βγούνε
Αυτά λοιπόν τα νέα της Αλεξάνδρας
Που έσερνε στις πλάτες, τη λέξη άνδρας
Αυτά λοιπόν τα νέα της Αλεξάνδρας
Που έσερνε στις πλάτες, τη λέξη άνδρας
Εχθές κατα το σούρουπο
Στο σπίτι μεθυσμένος
Την είδε σαν καθρέφτη του
Και χτύπαγε με μένος
Και αυτή καθώς εράγιζε
Και πήγαινε να σπάσει
Με ένα κομμάτι μυτερό
Δικό του τονε σφάζει
Αυτά είναι τα νέα της Αλεξάνδρας
Που ζούσε στο πετσί της, τη λέξη άνδρας
Αυτά είναι τα νέα της Αλεξάνδρας
Που ζούσε στο πετσί της, τη λέξη άνδρας
Και εμείς όπου τον κλαίουμε
Σαν μάνα και αδελφή του
Να αναπαυτεί ελπίζουμε
Στο χώμα η ψυχή του
Μα πιο πολύ ελπίζουμε
Των γυναικών τα πάθη
Στα χέρια που τα τρέφουνε
Να γίνουνε αγκάθι
Αυτά λοιπόν τα νέα της Αλεξάνδρας
Που θα έπρεπε να ξέρει, ο κάθε άνδρας....