μπουμπη πες αλευρι ο Goodyear και η Pirelli σε γυρευει..
Ιστορικές βιομηχανίες που μεσουράνησαν στην Ελλάδα και αποτέλεσαν ορόσημο για την ελληνική οικονομία σβήνουν σταθερά σε μια μακρά περίοδο αποβιομηχάνισης της χώρας, ακόμη και πριν την κρίση που έφερε στην επιφάνεια πολλά προβλήματα.
Πολλές πικρές βιομηχανικές ιστορίες γράφτηκαν για δεκάδες επιχειρήσεις, για την «Πειραϊκή-Πατραϊκή» με 4.000 εργαζόμενους, τη χαρτοβιομηχανία «Λαδόπουλου» με 1.200 εργαζόμενους, την καλτσοβιομηχανία «Μάντισον» με 250 εργαζόμενους, το εργοστάσιο της Τεοκάρ στο Βόλο και μια μακρά και ατελείωτη λίστα...
Ωστόσο οι σημερινοί 50αρηδες θυμούνται καλά δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις εργοστασίων πολυεθνικών επιχειρήσεων που αποφάσισαν να βάλουν λουκέτο στην Ελλάδα: Το εργοστάσιο της Pirelli στην Πάτρα και το εργοστάσιο της Goodyear στη Θεσσαλονίκη.
Με διαφορά πέντε ετών ανάμεσα στα δύο λουκέτα, από το 1991 στην Πάτρα μέχρι το 1996 στη Θεσσαλονίκη, οι δύο αυτές περιπτώσεις εκκωφαντικών λουκέτων για την ελληνική οικονομία, αναφέρονται μέχρι και σήμερα ως ιστορικά παραδείγματα.
Στην Πάτρα όλοι θυμούνται το εργοστάσιο της Pirelli, μια βιώσιμη μονάδα παραγωγής ελαστικών που «σφραγίστηκε» πριν από 26 χρόνια πολυήμερες απεργιακές κινητοποιήσεις. Πρόκειται για μια από τις πιο γνωστές απεργίες στην Ελλάδα, τότε που στην Πάτρα οι εργάτες ήταν μέσα στο εργοστάσιο.
Η ιταλική πολυεθνική είχε φτιάξει εργοστάσιο στη βιομηχανική ζώνη της Πάτρας κατόπιν συμφωνίας του Ανδρέα Παπανδρέου και του Λεοπόλντο Πιρέλι, αλλά λίγα χρόνια αργότερα έβαλε λουκέτο και αποφάσισε να μετεγκατασταθεί στη γειτονική Τουρκία.
Σε αυτή την περίπτωση όμως η εικόνα ήταν διαφορετική. Η αμερικανική Goodyear κέρδιζε ό,τι ήθελε από την ελληνική κυβέρνηση και έπαιρνε πολλές δουλειές του δημοσίου, αφού ήταν και το μοναδικό εργοστάσιο παραγωγής ελαστικών που είχε μείνει. Είχαν γίνει ολόκληρα προεδρικά διατάγματα για να μένει ευχαριστημένη, ειδικά μετά το λουκέτο της Pirelli. Ακόμα και οι εργαζόμενοι δέχονταν χωρίς πολλά - πολλά τις αποφάσεις της διοίκησης. Ωστόσο και σε αυτή την περίπτωση οι αποφάσεις ελήφθησαν αλλού και δεν ήταν καλές για την Ελλάδα.
Μάλιστα οι έλληνες μάνατζερ της πολυεθνικής των ελαστικών έδωσαν μάχη με τους αμερικανούς συναδέλφους τους που «ψήφισαν» Πολωνία και Τουρκία, και τελικά έχασαν.
Η Goodyear Hellas με το εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη ήταν σε θέση να καλύπτει, από μόνη της, το 50% των αναγκών της εγχώριας αγοράς, ενώ πραγματοποιούσε εξαγωγές αξίας περίπου 5 δισ. δραχμών.
Η μονάδα ήταν κερδοφόρα και κανείς δεν περίμενε την ξαφνική απόφαση της πολυεθνικής. Μάλιστα λίγο πριν το λουκέτο ο τότε υφυπουργός Εργασίας Λάμπρος Κανελλόπουλος παρενέβη για να δώσει λύση σε μια διαφορά ανάμεσα στην εργοδοσία και στο συνδικάτο των 350 εργαζομένων της Goodyear.
Όπως έγραφε τότε ο «Ριζοσπάστης», σε ανακοίνωσή του μετά το λουκέτο το σωματείο των εργαζομένων έλεγε: «(...) εφέτος, όπως επιθυμούσε η εταιρεία, υπογράψαμε σύμβαση και δεχτήκαμε μειώσεις επιδομάτων, μείωση προσωπικού, λειτουργία 4ης βάρδιας εκεί που η εταιρεία επιθυμούσε για φέτος, με δυνατότητα επέκτασης σε όλο το εργοστάσιο, όταν η εταιρεία το επιθυμούσε. Ολα τα παραπάνω, με στόχο τη μείωση του κόστους».
Τι θα έκανε η Goodyear ήταν φανερό, η ελληνική κυβέρνηση είχε κάποια δείγματα, αλλά κανείς δεν ήθελε να το πιστέψει. Η πολυεθνική έκανε τότε στροφή προς την ανατολική Ευρώπη και στη Βόρειο Αφρική. Η εταιρεία διέθετε εργοστάσια σε 8 χώρες στην Ευρώπη και στη Βόρειο Αφρική 10 μονάδες, εκ των οποίων οι δύο στην Τουρκία, με 13.000 εργαζομένους. Όταν απέκτησε μια μεγάλη μονάδα στην Πολωνία, έκλεισε την Ελλάδα και μετανάστευσε...
https://www.newsbeast.gr/weekend/arthro ... tin-ellada
