Οι Έλληνες που δικαιούνται πραγματικά τον τίτλο του ποιητή
Δημοσιεύτηκε: 14 Μάιος 2020, 04:14
Εν τάχει. Οι μόνοι στη νεώτερη Ελλάδα οι οποίοι δικαιούνται όντως δίπλα στο όνομά τους να υπάρχει ο τίτλος του "ποιητή", είναι ο Σολωμός, ο Καβάφης και ο Καρυωτάκης (ο τελευταίος χάριν της ποιητικότητάς του λαμβάνει τον τίτλο, αλλά χάνει πόντους λόγω της απαισιοδοξίας του). Σφήνα μπαίνει ο Παπαδιαμάντης ο οποίος, αν και κατά κύριο λόγο διηγηματογράφος και χωρίς σημαντική ποιητική παρουσία, τα διηγήματά του ξεχειλίζουν από γνήσια ποιητικότητα.
Οι υπόλοιποι απλώς έχουν καλές στιγμές ή είναι καλοί στιχοπλόκοι. Ο Παλαμάς π.χ. δεν λαμβάνει τον τίτλο γιατί, ενώ έχει πολύ δυνατά ποιήματα, λόγω της τεράστιας παραγωγής, υπάρχουν πάμπολλα ποιήματα τα οποία απλώς δεν διαβάζονται. Ο Σεφέρης ήταν σαφώς ταλαντούχος, αλλά πολλά ποιήματά του μοιάζουν απλώς μία κακή μετάφραση του Έλιοτ και η γλώσσα ακόμα φαίνεται σαν μία κακή μετάφραση από την Αγγλική ή την Γαλλική, δεν είναι η ζωντανή ελληνική γλώσσα. Ο Σικελιανός χάνεται στις μεγαλοστομίες του και είναι κάπως άκαμπτος. Ο Βάρναλης και ο Ρίτσος θα μπορούσαν να ήταν πολύ καλύτεροι αν δεν ενέτασσαν την ποίησή τους στην υπηρεσία του ιστορικού υλισμού. Ο Κάλβος δεν γίνεται πλέον να διαβαστεί σαν ζωντανό κείμενο αφού η ποίησή του ακόμα και στην εποχή κατά την οποία γράφθηκε ήταν ήδη παρωχημένη εκφραστικά. Οι άλλοι Επτανήσιοι όπως ο Βαλαωρίτης είναι στη σκιά του Σολωμού χωρίς να έχουν την εκφραστική δύναμη του πρώτου. Ο Καββαδίας είναι εξαιρετικός στιχοπλόκος, αλλά η ποίησή του στερείται βάθους. Ο Ελύτης θα μπορούσε ενδεχομένως να λάβει τον τίτλο, αλλά δεν του τον δίνω γιατί γίνεται πολύ φλύαρος κάποιες φορές και γλυκανάλατα ποιήματα όπως το "Μονόγραμμα" αδικούν το μεγάλο ταλέντο του. Ο Μαβίλης ήταν ένας μεγάλος πατριώτης, αλλά η ποίησή του είναι εντελώς παρωχημένη και διαβάζεται μάλλον χάριν έρευνας παρά για την απόλαυση την οποία προσφέρει. Για άλλους δεν νομίζω ότι αξίζει καν ο κόπος να γίνει λόγος, όχι γιατί δεν έχουν γράψει και καλά ποιήματα, αλλά γιατί είναι σαφώς κατώτεροι και δεν επέδρασαν καίρια στη διαμόρφωση της λογοτεχνικής παραγωγής.
Φαντάζομαι ότι θα ξεσηκώσω θύελλα αντιδράσεων, αλλά αυτός είναι ο σκοπός μου...
Οι υπόλοιποι απλώς έχουν καλές στιγμές ή είναι καλοί στιχοπλόκοι. Ο Παλαμάς π.χ. δεν λαμβάνει τον τίτλο γιατί, ενώ έχει πολύ δυνατά ποιήματα, λόγω της τεράστιας παραγωγής, υπάρχουν πάμπολλα ποιήματα τα οποία απλώς δεν διαβάζονται. Ο Σεφέρης ήταν σαφώς ταλαντούχος, αλλά πολλά ποιήματά του μοιάζουν απλώς μία κακή μετάφραση του Έλιοτ και η γλώσσα ακόμα φαίνεται σαν μία κακή μετάφραση από την Αγγλική ή την Γαλλική, δεν είναι η ζωντανή ελληνική γλώσσα. Ο Σικελιανός χάνεται στις μεγαλοστομίες του και είναι κάπως άκαμπτος. Ο Βάρναλης και ο Ρίτσος θα μπορούσαν να ήταν πολύ καλύτεροι αν δεν ενέτασσαν την ποίησή τους στην υπηρεσία του ιστορικού υλισμού. Ο Κάλβος δεν γίνεται πλέον να διαβαστεί σαν ζωντανό κείμενο αφού η ποίησή του ακόμα και στην εποχή κατά την οποία γράφθηκε ήταν ήδη παρωχημένη εκφραστικά. Οι άλλοι Επτανήσιοι όπως ο Βαλαωρίτης είναι στη σκιά του Σολωμού χωρίς να έχουν την εκφραστική δύναμη του πρώτου. Ο Καββαδίας είναι εξαιρετικός στιχοπλόκος, αλλά η ποίησή του στερείται βάθους. Ο Ελύτης θα μπορούσε ενδεχομένως να λάβει τον τίτλο, αλλά δεν του τον δίνω γιατί γίνεται πολύ φλύαρος κάποιες φορές και γλυκανάλατα ποιήματα όπως το "Μονόγραμμα" αδικούν το μεγάλο ταλέντο του. Ο Μαβίλης ήταν ένας μεγάλος πατριώτης, αλλά η ποίησή του είναι εντελώς παρωχημένη και διαβάζεται μάλλον χάριν έρευνας παρά για την απόλαυση την οποία προσφέρει. Για άλλους δεν νομίζω ότι αξίζει καν ο κόπος να γίνει λόγος, όχι γιατί δεν έχουν γράψει και καλά ποιήματα, αλλά γιατί είναι σαφώς κατώτεροι και δεν επέδρασαν καίρια στη διαμόρφωση της λογοτεχνικής παραγωγής.
Φαντάζομαι ότι θα ξεσηκώσω θύελλα αντιδράσεων, αλλά αυτός είναι ο σκοπός μου...