nick έγραψε: 25 Σεπ 2024, 14:16
Δεν στηρίζεται στο δέντρο, δεν το ακουμπάει καν.
Και το δικό μου δεν ακουμπάει το ένα το άλλο. Το δένδρο και το δικό μου σταματάει όμως την παραμόρφωση-μετατόπιση λόγο σεισμού.
Αλλά δεν το έχετε καταλάβει ε?
https://www.youtube.com/watch?v=IO6MxxH0lMU
Σύμμικτη μέθοδος ελαστικού και δύσκαμπτου φορέα.
Οι αρχιτεκτονικές απαιτήσεις συχνά έρχονται σε σύγκρουση με τις στατικές ανάγκες. Οι αρχιτέκτονες προτιμούν ασύμμετρες κατασκευές και ψηλά κτίρια με μεγάλα ανοίγματα για φυσικό φως και θέα, ενώ οι στατικές απαιτήσεις επιβάλλουν μικρότερα ανοίγματα, συμμετρικές κατασκευές και διατμητικά τοιχώματα που περιορίζουν την ορατότητα. Επιπλέον, τα υποστυλώματα, παρά την ελαστικότητά τους, δεν έχουν την απαιτούμενη ικανότητα για τη μεταφορά μεγάλων σεισμικών φορτίων. Γι’ αυτόν τον λόγο, οι πολιτικοί μηχανικοί χρησιμοποιούν διατμητικά τοιχώματα για να παραλάβουν τόσο τα στατικά όσο και τα σεισμικά φορτία, ενώ τα υποστυλώματα εξυπηρετούν κυρίως τα στατικά φορτία.
Η τοποθέτηση ελαστικών υποστυλωμάτων και δύσκαμπτων τοιχωμάτων στον ίδιο φορέα δημιουργεί σημαντικά προβλήματα. Για παράδειγμα, τα κοντά υποστυλώματα ή τοιχώματα είναι τα πρώτα που αποτυγχάνουν σε έναν σεισμό, καθώς, λόγω της μειωμένης τους ελαστικότητας, παραλαμβάνουν όλο το σεισμικό φορτίο χωρίς να υποχωρούν, με αποτέλεσμα να αστοχούν. Αντιθέτως, τα υψηλότερα, ελαστικά υποστυλώματα αντιδρούν πιο αποτελεσματικά. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται σε μαλακούς ορόφους, οι οποίοι δυσκολεύονται να μεταφέρουν τα σεισμικά φορτία προς τη βάση.
Συμπέρασμα: Η μη ομοιόμορφη κατανομή των σεισμικών φορτίων οδηγεί σε πρόωρη αστοχία της κατασκευής.
Όταν συνδυάζονται υποστυλώματα και διατμητικά τοιχώματα στον ίδιο φορέα, τα τοιχώματα, λόγω της δυσκαμψίας τους, αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος των σεισμικών φορτίων, ακυρώνοντας τη συνεισφορά των υποστυλωμάτων. Αυτή η κατάσταση μειώνει την απόκριση της κατασκευής στις σεισμικές μετατοπίσεις. Παράλληλα, η ροπή ανατροπής και οι κάμψεις που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια ενός σεισμού συγκεντρώνονται στις μικρότερες διατομές κοντά στους κόμβους, προκαλώντας θραύση των στοιχείων.
Η προτεινόμενη μέθοδος κατευθύνει μεγάλο μέρος των σεισμικών εντάσεων στο έδαφος, μειώνοντας έτσι την καταπόνηση του φέροντα οργανισμού. Η καινοτομία της μεθόδου έγκειται στη συμμετοχή του εδάφους στην απόκριση της κατασκευής και στη χρήση νέων τεχνικών που στοχεύουν στην αλληλοεξουδετέρωση των σεισμικών εντάσεων.
Η σύμμικτη μέθοδος, [2] συνδυάζοντας ελαστικά και δύσκαμπτα στοιχεία, αντιμετωπίζει τα παραπάνω προβλήματα και βελτιώνει τη σεισμική απόκριση της κατασκευής. Ο σχεδιασμός διαχωρίζει για πρώτη φορά τα υποστυλώματα από τα τοιχώματα. Δημιουργείται ένας ελαστικός φέρων οργανισμός από υποστυλώματα, πλάκες και δοκούς, ικανός να παραλάβει τα στατικά φορτία και να τα μεταφέρει στο έδαφος, διατηρώντας επαρκή ελαστικότητα για απορρόφηση σεισμικής ενέργειας.
Για την προστασία από ανελαστικές μετατοπίσεις, τοποθετούνται ανεξάρτητα φρεάτια ή τοιχώματα εντός ή περιμετρικά του φέροντος οργανισμού, αφήνοντας διάκενο το οποίο καλύπτεται από ελαστικό υλικό με αποσβεστικές ιδιότητες. Τα τοιχώματα, ως ανεξάρτητοι φορείς, αναλαμβάνουν μόνο τα φορτία της μετάτασης και αγκυρώνονται στο έδαφος.
Πώς λειτουργεί η μέθοδος:
Ο ελαστικός φορέας απορροφά σεισμική ενέργεια κατά το λίκνισμα της κατασκευής. Πριν μεταβεί σε ανελαστική παραμόρφωση, συγκρούεται με το αποσβεστικό υλικό, ενώ το φρεάτιο αναλαμβάνει την περίσσεια ανελαστική ενέργεια. Έτσι, οι δυνάμεις κρούσης αλληλοεξουδετερώνονται και οι ανελαστικές παραμορφώσεις ελαχιστοποιούνται, αποτρέποντας αστοχίες.
Με αυτήν τη μέθοδο, τα σεισμικά φορτία κατανέμονται ιεραρχικά, και οι δυνάμεις που δεν εξουδετερώθηκαν διαχέονται στο έδαφος μέσω των φρεατίων. Αυτά τα τοιχώματα και τα φρεάτια δεν παρουσιάζουν προβλήματα θλίψης, ακόμα και σε ακραίες καταστάσεις, λόγω της απουσίας στατικών φορτίων. Η κατασκευή παρουσιάζει ενισχυμένη αντοχή σε κατακόρυφες και κυματοειδείς παραμορφώσεις του εδάφους, επιλύοντας ταυτόχρονα τις αντιφάσεις μεταξύ αρχιτεκτονικών και στατικών αναγκών.
Αν τοποθετηθεί ένας ανεξάρτητος κεντρικός πυρήνας ή ένα σταυροειδές τοίχωμα, καθώς και περιμετρικά γωνιακά ανεξάρτητα τοιχώματα, επιλύεται πλήρως η σύγκρουση μεταξύ των αρχιτεκτονικών και στατικών απαιτήσεων.