Τζιτζιμιτζιχότζιρας έγραψε: 08 Απρ 2025, 07:37
Επειδή πλησιάζουμε τις 500 και έχει απλώσει λίγο το πράγμα...
Μπορεί να κάνει κάποιος μια περίληψη με το τι πιστεύει ο καθένας;
Ο
Chronicle πρεσβεύει στην πραγματικότητα την θεωρία της διηνεκούς ελληνικής εθνοτικότητας. Επειδή κατάλαβε ότι δεν μπορεί να αποδείξει με στέρεα στοιχεία την ύπαρξη ελληνικής εθνότητας στη Ρωμανία, αρνείται να χρησιμοποιήσει εργαλεία-έννοιες-όρους της επιστημονικής εθνολογίας και αναφέρεται γενικά και απροσδιόριστα σε «συνδέσεις». Τονίζει προπαγανδιστικά την διακριτότητα των αρχαίων Ρωμαίων με τους Ρωμαίους αλλά κρύβει κάτω από το χαλί την πολύ εντονότερη και ισχυρότερη διακριτότητα των Ελλήνων από τους Ρωμαίους. Εκμεταλλεύεται ιδιόρρυθμα χωρία (π.χ. τη χρήση του ρητορισμού «Έλληνες», τον εντοπισμό διάφορων «Γραικών» κλπ) τα οποία ερμηνεύει εσφαλμένα και αυθαίρετα ως έκφραση διηνεκούς εθνοτικής ελληνικότητας και τα προβάλλει, αν και είναι μειοψηφία, ως την πραγματική «ουσία» της «βυζαντινής» ρωμαϊκής ταυτότητας. Με άλλα λόγια
παρά τις διαβεβαιώσεις του περί αντιθέτου στη πραγματικότητα υποστηρίζει ότι το εθνώνυμο «Ρωμαίοι» είναι κενό νοήματος, δευτερεύον (αν και ο κύριος!) προσδιορισμός της υποτιθέμενης διηνεκούς ελληνικής εθνότητας (Οι Έλληνες, απόγονοι του Περικλή, που δεν λέγονταν Έλληνες αλλά... Ρωμαίοι!). Ηδονίζεται να προβάλλει ιδιόρρυθμους λογίους (π.χ. Θεόδωρο Β' Λάσκαρη, προϊόν ειδικών συνθηκών), τους Ουνιτοπαγανιστές και Δυτικοσπουδασμένους λογίους της Τουρκοκρατίας (όποτε και λαμβάνει χώρα ο σταδιακός εκνεοελληνισμός της εγγράμματης ελληνόφωνης ελίτ), αποκρύπτοντας τις ιδιαίτερες προσλαμβάνουσές τους και την διαφορά τους από τους πρότυπους, παραδοσιακούς Ρωμαίους εκ Ρωμαίων και τον λαό, για να διαστρέψει, με άλμα παραλογισμού στο οποίο αριστεύει ως συνήθως, την ταυτότητα της ρωμαϊκής μάζας και της πρότυπης ταυτότητας της Ρωμανίας κατά την ίδια αντίστοιχη περίοδο.
Ο
Ζαποτέκος επίσης υποστηρίζει την θεωρία της διηνεκούς ελληνικής εθνοτικότητας και εκπέμπει στο ίδιο μήκος κύματος με τον Chronicle. Αυτός γνωρίζει κατά βάθος ότι εθνολογικά οι Ρωμαίοι είναι διακριτοί από τους Έλληνες. Ο εθνικισμός του δεν του επιτρέπει να το παραδεχθεί και έτσι έχει ορίσει αυθαίρετα ως κατά Ζαποτέκο «εθνοτική συνέχεια» (την οποία συνήθως αποφεύγει να κατονομάσει ως τέτοια αλλά χρησιμοποιεί δικούς του αυθαίρετους εθνολογικά αόριστους, ασαφείς και κενού περιεχομένου όρους π.χ. απροσδιόριστη «εθνοϊστορική/ιστορική συνέχεια») την ύπαρξη σειράς επιστημονικά εθνολογικά υπαρκτών εθνοτήτων που πιστεύουν ότι η μία κατάγεται κατά σειρά από την άλλη. Συνεπώς, αναγκαστικά για να υποστηρίξει τη θέση του καταφεύγει στη συστηματική γραικωρυχία και ελληνωρυχία όπως και ο Chronicle (χαίρεται και αυτός ιδιαίτερα με το να διαβάζει πηγές της Τουρκοκρατίας και τους Ουνιτοπαγανιστές) και υποστηρίζει ότι οι Ρωμαίοι πίστευαν συστηματικά ότι είχαν συλλογικούς απώτερους πρόγονους τους [αρχαίους] Έλληνες (φθάνοντας στο σημείο ανερυθρίαστα μάλιστα να υποστηριζει ότι ο απλός λαός ίσως να αυτοπροσδιοριζόταν ως «Έλληνες»!) και συνεπώς ήταν κατά Ζαποτέκο «διηνεκείς εθνοτικοί Έλληνες» γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ Νεοελλήνων και [αρχαίων] Ελλήνων και υποστασιοποιώντας την εθνικιστική του φαντασίωση...
Εγώ υποστηρίζω ότι τόσο η εθνοτική ελληνικότητα όσο και η γλωσσοπολιτισμική ελληνικότητα ως εθνολογικές ταυτότητες εξαφανίστηκαν κατά την πρώιμη Ύστερη Αρχαιότητα ως αποτέλεσμα των πολιτικών του Ρωμαϊκού Κράτους (εκρωμαϊσμός για την πρώτη και εκχριστιανισμός για την δεύτερη). Εν τέλει, ο ελληνόφωνος κόσμος σχημάτισε μία ιδιαίτερη εθνοτική ταυτότητα, τη «βυζαντινή» ρωμαϊκή, άσχετη με την αρχαία ελληνική, διακριτή από την ρωμανική (λατινόφωνη εθνοτική ρωμαϊκότητα που σχηματίστηκε πιο νωρίς αλλά εξαφανίστηκε ή μετουσιώθηκε λόγω των Βαρβαρικών Κατακτησεων) που είχε ως ιδρυτικό εθνοσυμβολικό μύθο την ίδρυση της γενέτειράς του/εθνοτικής κοιτίδας του νέας Ρώμης-νέας Ιερουσαλήμ-Κωνσταντινούπολης με παραδοσιακούς προπάτορες (συλλογικούς απώτερους προγόνους) τους (ομώνυμους) αρχαίους Ρωμαίους. Η εθνότητα αυτή είχε την πεποίθηση ότι ήταν ο Νέος Ισραήλ/νέος Περιούσιος Λαός του Θεού (ήταν δηλαδή οι εθνοτικοί Χριστιανοί όπως οι εθνοθρησκευτικοί Εβραίοι είναι οι εθνοτικοί [θρησκευτικοί] Εβραίοι) και ήταν ελληνοπρεπής (ελληνόφωνη και έχοντας την ελληνική παιδεία ως πρότυπη ελιτιστική παιδεία, εξου και οι συμπληρωματικές ονομασίες «Γραικοί»/«Έλληνες» σε συγκεκριμένα συγκείμενα και επίπεδα όπως το εκκλησιαστικό, το γλωσσικό και το ρητορικό) και ετεροπροσδιορίζονταν από τον Λατινικό (= λατινοπρεπή) και Σλαβικό (= σλαβοπρεπή) κόσμο ως [εθνοτικοί] «Γραικοί». Η Λατινική εγγράμματη ελίτ, σε αντίθεση με την Ορθόδοξη Σλαβική, θεωρούσε τους «Γραικούς» διηνεκείς εθνοτικούς Έλληνες. Όταν η Δύση αρχικά το 1204 μ.Χ. και έπειτα από τα τέλη του 14ου αιώνα κατίσχυσε έναντι των Ρωμαίων, οι Δυτικοί άρχισαν να επιβάλλουν στις αντίστοιχες περιόδους τις πεποιθήσεις τους στους ελληνόφωνους λογίους εφαρμόζοντας μία πολιτική ταυτοτικής άρνησης και καταπίεσης προς αυτούς με αποτέλεσμα κάποιοι λόγιοι τον 13ο αιώνα να υιοθετούν περιστασιακά σε διαφορετικούς βαθμούς τις Δυτικές θέσεις (από το στερεότυπο των «σοφών Γραικών» μέχρι την πεποίθηση της ελληνογένειας και την Νεοελληνική ταυτότητα) στις οποίες εκτίθονταν συστηματικά και τις οποίες προσπαθούσε να επιβάλει κατά την συναναστροφή με αυτούς, σε αυτούς, η κατισχύσασα Δύση, και να τις χρησιμοποιούν προς ώφελός τους (κυρίως κατά την αντιπαράταξή/συναναστροφή τους με αυτή). Δηλαδή, χρησιμοποιούσαν τις εχθρικές ητικές αντιλήψεις ως όπλο κατά του εχθρού. Εξαίρεση αποτελεί ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις που λόγω της σχιζοφρένειάς του, του έντονου φιλελληνισμού του και αντιλατινισμού του υιοθέτησε ολόψυχα την πεποίθηση τη ελληνογένειας και αρχάιζε συστηματικά παρουσιάζοντας δηλαδή συστηματικά τους Ρωμαίους ως «Έλληνες». Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο συγκεκριμένος λόγιος να
πειραματίζεται επικίνδυνα με την νεοελληνική ταυτότητα. Με την νίκη των Παλαμιστών, οι Αντιπαλαμιστές κατέφυγαν στο Μυστρά και στη Δύση, έγιναν Ουνίτες ή Νεοεπαγανιστές και υιοθέτησαν τις Δυτικές θέσεις για την ταυτότητα των Ρωμαίων (αρχικά πεποίθηση [και] ελληνογένειας και έπειτα Νέος Ελληνσιμός) είτε για να προσαρμοστούν στα γούστα του περιβάλλοντός τους, είτε και για να υιοθετήσουν μία ταυτότητα που ταίριαζε με τις φιλοσοφικές/θρησκευτικές τους επιλογές. Εν τέλει, η πλειοψηφία της ελληνόφωνης εγγράμματης ελίτ κατέληξε να σπουδάζει συστηματικά στα Δυτικά Πανεπιστήμια κατά την Τουρκοκρατία όπου διδασκόταν την Δυτική εκδοχή της ιστορίας και να υιοθετεί την Δυτικογενή Νεοελληνική θέση, μία θέση που επικράτησε οριστικά στον ελληνόφωνο εγγράμματο κόσμο με τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό και με τους θεσμούς του Νεοελληνικού κράτους επιβλήθηκε και στον λαό...
Εγώ και ο
Περτίνακας συμφωνούμε σε γενικές γραμμές αν και διαφωνούμε στον τρόπο της λεκτικής διατύπωσης κάποιων πτυχών. Η μεγάλη μου διαφορά με αυτόν είναι ότι ο δέυτερος όντας (κατά δική του παραδοχή) κατά βάθος [Νεο-]Έλληνας εθνικιστής και λόγω προσωπικών του προτιμήσεων, προσπαθεί να εξωραΐσει την εξευτελιστική δημιουργία του Νέου Ελληνισμού (ισοδύναμα με τα δικά του λόγια: «προσπαθεί να αποδείξει ότι ο Νέος Ελληνισμός δεν είναι ολότελα τεχνητή ταυτότητα»). Γενικά, στο πλαίσιο αυτό, αποφεύγει να χρησιμοποιήσει αντικειμενική ορολογία όταν του ζητείται να κρίνει κάποιες καταστάσεις/πραγματικότητες. Στο πλαίσιο των στόχων του ερμηνεύει αυθαίρετα τον ρητορισμό «Έλληνες» ως εθνοτικό αρχαϊσμό (δηλαδή ως έκφραση συλλογικής απώτερης καταγωγής) κινούμενος και αυτός σε αυτο το σημείο στο επίπεδο της αοριστίας και της ασάφειας (καθώς δεδομένων των Χρονογραφιών και των υπάρχουσων πηγών οι [αρχαίοι] Έλληνες δεν ήταν ούτε εθνοσυμβολικοί (= εντοπιζόμενοι στην εκδοχή του εθνοσυμβολικού αφηγήματος που υποστηρίζει ένας λόγιος) φυλετικοί απώτεροι πρόγονοι (ιδέα καθαρά Δυτική, όπως παραδέχθηκε και αυτός, και που έρχεται σε αντίθεση με την αντικειμενική καταγωγή των Ρωμαίων την οποία γνώριζε κάθε λόγιος μέσω της ελληνικής γραμματείας), ούτε εθνοσυμβολικοί ελιτιστικοί πρόγονοι όπως οι αρχαίοι Ρωμαίοι (καθώς παραδοσιακά η ελίτ και η Κωνσταντινούπολη, εθνοτική κοιτίδα των Ρωμαίων, ήταν αυσονογενής και όχι αυσονοελληνογενής (ιδιόρρυθμη περίπτωση αιρετικού Θεόδωρου Β΄ Λάσκαρη, προϊόν προσωπικών προτιμήσεων και Αναγεννησιακής επιρροής) ή ακόμη χειρότερα ελληνογενής). Ο όλος στόχος που υποκρύβεται είναι η υποστήριξη της προΰπαρξης της πεποίθησης της συλλογικής απώτερης ελληνικής καταγωγής πριν την Λατινοκρατία και την τελική Πτώση έτσι ώστε τουλάχιστον το στοιχείο της ελληνογένειας (βασικό στοιχείο για την μεταπήδηση στη νεοελληνική ταυτότητα από τη ρωμαϊκή) να μην περιγραφεί/κατηγοριοποιηθεί και αυτό ως Δυτική επιβολή και συνεπώς εξευτελισμός.
