Καλώς ήρθατε στο Phorum.com.gr Είμαστε εδώ πολλά ενεργά μέλη της διαδικτυακής κοινότητας του Phorum.gr που έκλεισε. Σας περιμένουμε όλους! https://dev.phorum.com.gr/
Τώρα, τώρα. Έβαζα πυτζάμες και τις δερματολογικές μου κρεμούλες
και επειδή με βάλατε στο μουντ, ε δεν μπορώ "να φύγω" και να μην αφήσω αυτό εδώ:
"Να σταματήσω να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους; Να σταματήσω να τους βάζω στη ζωή μου; Όχι δεν μου πάει... Εγώ θα δίνω. Και θα ανοίγομαι. Και θα προσέχω τόσο όσο, αλλά θα αγαπάω πάντα χωρίς "τόσο όσο". Εγώ θα ψάχνω πάντα το καλό πίσω από το κακό και το χαμόγελο πίσω από το προσωπείο. Και θα πιστεύω στους ανθρώπους και στην ψυχή τους. […] Αν ποτέ πάψω να πιστεύω στο καλό των ανθρώπων, θα με έχεις νικήσει..."
της τα λέω όπως θυμάμαι να τα ακούω, στρεβλωμένα για να με συμφέρουν.
και στο τέλος τις γραφής σιγά, δεν έχουν κάτι μοναδικό και ανεπανάληπτο τα 25, ίδια μοναδικά με τα 26 είναι. Στα 27, στα 30, στα 40, στα 70, ο έρως ηλικία δεν κοιτά, υπάρχει χρόνος.
μην αφήνουμε τις καθημερινές έγνοιες παιδιά να πέφτουν, να βλέπουμε την ζωή σαν ένα τέτρις που κρατάει για πάντα, και μετά θα έχουμε όλο τον χρόνο του κόσμου.
Καμια φορα οταν ανασκοπω τη ζωη μου λεω δυνατα: "Σιγα! Διακοσια χρονια ζει ο ανθρωπος!"