Πώς αισθάνεσαι τώρα;

[Ορέστης 35]

Φύγε τώρα!!!

Για ύπνο γρήγορα!!!

Τώρα, τώρα. Έβαζα πυτζάμες και τις δερματολογικές μου κρεμούλες

και επειδή με βάλατε στο μουντ, ε δεν μπορώ "να φύγω" και να μην αφήσω αυτό εδώ:

"Να σταματήσω να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους; Να σταματήσω να τους βάζω στη ζωή μου; Όχι δεν μου πάει... Εγώ θα δίνω. Και θα ανοίγομαι. Και θα προσέχω τόσο όσο, αλλά θα αγαπάω πάντα χωρίς "τόσο όσο". Εγώ θα ψάχνω πάντα το καλό πίσω από το κακό και το χαμόγελο πίσω από το προσωπείο. Και θα πιστεύω στους ανθρώπους και στην ψυχή τους. […] Αν ποτέ πάψω να πιστεύω στο καλό των ανθρώπων, θα με έχεις νικήσει..."

[Ορέστης 35]

ε, ρε να 'σαν τα νιάτα δυο φορές.......................................

χειρότερα θα ήταν, θα τακτοποιούσαμε δύο σετ καθημερινές έγνοιες πριν να έχουμε πάλι όλο τον χρόνο δικό μας.

Ετσι, τα ιδια λαθη θα καναμε.

της τα λέω όπως θυμάμαι να τα ακούω, στρεβλωμένα για να με συμφέρουν.

και στο τέλος τις γραφής σιγά, δεν έχουν κάτι μοναδικό και ανεπανάληπτο τα 25, ίδια μοναδικά με τα 26 είναι. Στα 27, στα 30, στα 40, στα 70, ο έρως ηλικία δεν κοιτά, υπάρχει χρόνος.

μην αφήνουμε τις καθημερινές έγνοιες παιδιά να πέφτουν, να βλέπουμε την ζωή σαν ένα τέτρις που κρατάει για πάντα, και μετά θα έχουμε όλο τον χρόνο του κόσμου.

Καμια φορα οταν ανασκοπω τη ζωη μου λεω δυνατα: "Σιγα! Διακοσια χρονια ζει ο ανθρωπος!"

[Augustin Meaulnes]

Μωρέ με το ζόρι κρατιέμαι να μη τον πάρω. Γιατί έτσι και τον πάρω θα τον πάρω για τα καλά

Αυτό ακριβώς ειναι η Αριστερά

Γιατί οι δεξιοί δεν τον παίρνετε;

Ρώτα κάποιον δεξιό...

[κουλούρι Θεσσαλονίκης]

[the comet the course the tail]

[aLiCat]

[Χουργιατς]

δε νυστάζω. γιατί δε νυστάζω.
αφού καιρό τώρα σ'κώνομαι πριν καν ποστάρει πρώτη φορά ο μπούμπυς

γιατί δε μπορώ να νάνω
πείτε κάποιος μια λύση



*κάπως φτηνή. δεν πάνε καλά οι δουλειές

[the comet the course the tail]

[the comet the course the tail]

[κουλούρι Θεσσαλονίκης]

κουράγιο.
θα κάνεις νάνι!

[Naida]

Μ' έχει κόψει η πείνα, καλά να πάθω που πλάκωσα τ αχλαδομηλα για ενέργεια

[casper quantum]

«Δεν μας εξευτελίζουν οι μικρές       

ανάγκες μας·       

αυτές μας σώζουν μάλιστα·

μας δίνουν       

ένα έδαφος πάλι να πατήσουμε,       

να μείνουμε όρθιοι, να δουλέψουμε,       

κι η γνώση κι η αποδοχή τους       

είναι η νέα αδελφοσύνη μας,       

είναι η αρχή της βαθιάς ελευθερίας μας,       

είναι η άγια εκείνη ειλικρίνεια,       

η πρώτη και η ύστατη του ανθρώπου, τόσο που κάποτε       

μπορείς να κλάψεις από τρυφερότητα       

γι' αυτή σου την ομολογία, γι' αυτή σου την ταπεινοσύνη.» ...

[casper quantum]

[Feindflug]

Κουρασμένος.

[κουλούρι Θεσσαλονίκης]

I FEEL SO BAD