akritas έγραψε: 02 Απρ 2018, 13:12
OANNHSEA έγραψε: 02 Απρ 2018, 10:52
Να δούμε μετά από πόσους χιλιάδες χρόνια θα καταλάβετε ότι οι ΙΕ δεν ήταν φυλή - ήταν γλώσσα!!!
Όπως η Μπαντού, η οποία την μιλάνε από την Νιγηρία μέχρι τη νότιου Αφρική.
Τόσο δύσκολο είναι να το καταλάβετε;!;!;!
Όταν κάποιος βομβαρδίζεται συνεχώς με ψευδοεπιστημονικές απόψεις, είναι απόλυτα φυσιολογικό να νομίζει ως σωστό το λάθος.
Από εκεί και πέρα
δύο είναι οι κύριες θεωρίες που συζητούνται περισσότερο τις τελευταίες δεκαετίες.
Η μία είναι η Ανατολιακή Θεωρία του Colin Renfrew (Εκδοχή Α και η βελτιωμένη Εκδοχή Β) που τοποθετεί την κοιτίδα στην κεντροδυτική Ανατολία γύρω στο 7000 π.Χ. όταν αρχίζει ο νεολιθισμός της περιοχής (γεωργία και εξημέρωση αιγοπροβάτων και βοοειδών). Σύμφωνα με την αρχική εκδοχή Α της θεωρίας, η διασπορά των ΙΕ γλωσσών ταυτίστηκε με το κύμα εξάπλωσης (wave of advance) της νεολιθικής επανάστασης, που έφτασε πρώτα στην Ελλάδα (~6500 π.Χ., Πολιστισμός Σέσκλου) και κατόπιν επεκτάθηκε στα υπόλοιπα Βαλκάνια ( ~5500 π.Χ., πολιτισμός Starčevo) και, από εκεί, στην υπόλοιπη Ευρώπη.Επειδή αυτή η εκδοχή Α εμφανίζει αμέτρητες γλωσσολογικές αδυναμίες που θα εξηγήσω παρακάτω, ο Renfrew το 2003 την μετέτρεψε στην εκδοχή Β.
Σύμφωνα με αυτήν, η Ανατολία του 7000 π.Χ. δεν είναι η κοιτίδα της ΠΙΕ γλώσσας, αλλά η κοιτίδα της «Ινδο-Χεττιτικής» γλώσσας που είναι ο πρόγονος των Ανατολιακών γλωσσών και της ΠΙΕ γλώσσας. Κοιτίδα της ΠΙΕ γλώσσας είναι η λεγόμενη «Παλαιά Ευρώπη» της Marija Gimbutas (~ περιδουνάβια Βουλγαρία, ~ 5000-4000 π.Χ.). Η εκδοχή Β του Renfrew συνδύασε την Ινδο-Χεττιτική γλωσσολογική υπόθεση του Edgar Sturtvenant με την παλαιότερη υπόθεση του Igor Diakonoff για ΙΕ κοιτίδα στα βόρεια Βαλκάνια μακριά από την Μεσόγειο. Με την εκδοχή Β ο Renfrew κατάφερε να μπαλώσει κάποιες μεγάλες γλωσσολογικές τρύπες της εκδοχής Α, αλλά δεν κατάφερε να τις μπαλώσει όλες.
Η άλλη θεωρία, που σήμερα έχει την μεγαλύτερη υποστήριξη, είναι η Στεπική Θεωρία Kurgan που προτάθηκε πρώτα από την Marija Gimbutas και βελτιώθηκε περαιτέρω από τους JP Mallory και David Anthony.
Σύμφωνα με αυτήν, η ΠΙΕ κοιτίδα ήταν οι Στέπες δυτικά των Ουραλίων γύρω στο 4500 π.Χ. Η πρώτη έξοδος από τις στέπες, έγινε από τους φορείς της προ-πρωτο-Ανατολιακής γλώσσας που ίδρυσαν τον πολιτισμό Suvorovo γύρω από το δέλτα του Δούναβη γύρω στο 4200 π.Χ. . Οι πληθυσμοί αυτοί, μετά το 3500 π.Χ. άρχισαν να κινούνται προς την ΝΑ Θράκη, απ΄όπου πέρασαν με ένα ή διαδοχικά κύματα στην Ανατολία.
Η δεύτερη έξοδος από τις στέπες έγινε προς την άλλη κατεύθυνση, με τους φορείς της προ-πρωτο-Τοχαρικής γλώσσας να ιδρύουν τον πολιτισμό Afanasievo γύρω στο 3600 π.Χ. Μετά την απόσχιση αυτών των δύο κλάδων, στις στέπες προέκυψε ο πολιτισμικός ορίζοντας Yamna.
Μία τρίτη έξοδος από τις στέπες έφερε τους φορείς του προ-Ιταλο-Κελτικού κλάδου στον πολιτισμό Baden της Παννονίας γύρω στο 3200 π.Χ. . Η σχεδόν ταυτόχρονη εξάπλωση του πολιτισμού Usatovo προς την Πολωνία έχει ταυτιστεί με την μετανάστευση των φορέων της προ-πρωτο-Γερμανικής γλώσσας στην πρωτο-Γερμανική κοιτίδα. Οι πληθυσμοί που παρέμειναν στις στέπες μετά το 3000 π.Χ. χωρίζονται σε μια περιφερειακή ομάδα στα βόρεια σύνορα των στεπών απ΄όπου προέκυψε ο Βαλτο-Σλαβικός κλάδος στο αντίστοιχο Urheimat του και σε μια κεντρική ομάδα που σχημάτισε τον λεγόμενο Ελληνο-Άριο υποκλάδο (Ελληνική, Αρμενική, Ινδο-Ιρανικές γλώσσες, Φρυγική). Οι φορείς της προ-πρωτο-Ελληνικής γλώσσας (ή, καλύτερα, η Ελληνο-Φρυγική ομάδα) εγκατέλειψαν τις στέπες για τα Βαλκάνια «στο παρά πέντε» (~2800 π.Χ.), λίγο πριν αρχίσει η διαδικασία της σατεμοποίησης στις στέπες. Οι πληθυσμοί που παρέμειναν στις στέπες και στις περιοχές βορείως των στεπών μετά το ~2800 π.Χ. σατεμοποιήθηκαν. Οι φορείς των ύστερων ΠΙΕ διαλέκτων που εξελίχθηκαν στις γλώσσες του Ινδο-Ιρανικού κλάδου, ξεκινώντας από τον πολιτισμό Poltavka , μετανάστευσαν ανατολικά όπου ίδρυσαν πρώτα τον πολιτισμό Sintashta και αργότερα τον πολιτισμό Andronovo , τον οποίο τόσο η θεωρία Renfrew όσο και η θεωρία Κουργκάν αναγνωρίζουν ως την κοιτίδα από την οποία οι Ινδο-Ιρανικές γλώσσες διαχύθηκαν στις ιστορικές τους περιοχές.
Αυτές είναι οι δύο κύριες θεωρίες για την κοιτίδα και εξάπλωση των ΙΕ γλωσσών. Όλα τα αναφερόμενα πρόσωπα είναι αρχαιολόγοι (Renfrew, Gimbutas, Mallory, Anthony). Βέβαια, όπως παρατήρησε εύστοχα ο Mallory, η εξάπλωση των ΙΕ γλωσσών είναι κατά κύριο λόγο ένα γλωσσολογικό θέμα και υπάρχουν κάποια βασικά γλωσσολογικά δεδομένα που πρέπει να ληφθούν υπόψη για το «ζύγισμα» των δύο θεωριών. Πολλοί αρχαιολόγοι έχουν διατυπώσει απίθανες υποθέσεις γι΄αυτό το θέμα ακριβώς επειδή αγνοούσαν ή δεν είχαν κατανοήσει επαρκώς τα γλωσσολογικά δεδομένα.
Υπάρχει και μία τρίτη θεωρία που μιλάει για την αρχαία Αρμενία.
The Armenian hypothesis, based on the glottalic theory, suggests that the Proto-Indo-European language was spoken during the 4th millennium BCE in the Armenian Highland. It is an Indo-Hittite model and does not include the Anatolian languages in its scenario. The phonological peculiarities of PIE proposed in the Glottalic theory would be best preserved in the Armenian language and the Germanic languages, the former assuming the role of the dialect which remained in situ, implied to be particularly archaic in spite of its late attestation. Proto-Greek would be practically equivalent to Mycenean Greek and would date to the 17th century BCE, closely associating Greek migration to Greece with the Indo-Aryan migration to India at about the same time (viz., Indo-European expansion at the transition to the Late Bronze Age, including the possibility of Indo-European Kassites). The Armenian hypothesis argues for the latest possible date of Proto-Indo-European (sans Anatolian), a full millennium later than the mainstream Kurgan hypothesis. In this, it figures as an opposite to the Anatolian hypothesis, in spite of the geographical proximity of the respective Urheimaten suggested, diverging from the time-frame suggested there by a full three millennia.
Η ευρύτερη περιοχή της αρχαίας Αρμενία καλύπτει μέρος του σημερινού Κουρδιστάν. Τι έχουμε εκεί;
προκεραμική Νεολιθική:
Γκομπεκλί Τεπέ(Τουρκία) 9.150 πΧ
Νεβάλι Κόρι(Τουρκία) 8.400 πΧ
Συγκριτικά οι αρχαιότεροι προκεραμικοί Νεολιθικοί οικισμοί:
Τσόγκα Γκολάν(Ιράν) 10.000 πΧ
Ναντζουανγκτού(Κίνα) 9.500 πΧ
Μουρεϊμπέτ(Συρία) 9.300 πΧ
Ιεριχώ(Παλαιστίνη) 9.250 πΧ
Λαχουράντευα(Ινδία) 9.000 πΧ
Τελλ Καραμέλ(Συρία) 8.900 πΧ
Βύβλος(Λίβανος) 8.800 πΧ
Τελλ Ασουάντ(Συρία) 8.700 πΧ
Μπονκουκλού Χογιούκ(Τουρκία) 8.500 πΧ
Τελλ Καρκούρ(Συρία) 8.500 πΧ
Άϊν Γκαζάλ(Ιορδανία) 8.300 πΧ
Σιλουρόκαμπος(Κύπρος) 8.200 πΧ
Ασικλί Χογιούκ(Τουρκία) 8.200 πΧ
Αμπού Μάντι(Αίγυπτος) 8.100 πΧ {σημείωση: Σινά, Νατούφιος πολιτισμός}
Γκανγ Νταρέχ(Ιράν) 8.000 πΧ
Στην περιοχή του σημερινού Κουρδιστάν έχουμε την αρχαιότερη εμφάνιση κεραμοποιίας. Πιο κάτω έχω την γεωγραφική απεικόνιση 4 θέσεων σε σύγκριση με την τοποθεσία του Γκομπεκλί Τεπε. Η αρχαιότερη - Τελλ Σάμπι Αμπιάντ απέχει το λιγότερο (81 χμ) και χρονολογείται στο 6.850 πΧ. Συγκριτικά η κεραμική Αρχαιότερη Νεολιθική εποχή ξεκινά στον Ελληνικό χώρο(Σέσκλο, Άργισσα, κλπ) όπως και στην σημερινή Αλβανία(Βαστέμι) το 6.500 πΧ.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι μιλούσαν τότε, αλλά γνωρίζουμε τι μιλούσαν μεταγενέστερα λαοί που κατοικούσαν στην περιοχή αυτή.
Η Χεττιτική (nesili) που μαρτυρείται από το 1900 πΧ ως το 1100 πΧ, ήταν η επίσημη γλώσσα της Χεττιτικής Αυτοκρατορίας. Πρόκειται για Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Η Λουβική (luwili), στενά συγγενική με τη Χεττιτική, μιλιόταν σε γειτονικές περιοχές, κάποιες φορές κάτω από Χεττιτικό έλεγχο. Και αυτή είναι Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Από την άλλη, η Χουρική γλώσσα που μιλιούνταν το 2.300 -1.000 πΧ ήταν Χούρο-Ουραρτική.
Λουβικά Ιερογλυφικά:
Μήπως η Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα προέρχεται από τους Ανουνάκι;
