Πατριάρχης Ιωάννης Δ΄ Νηστευτής
Ο Ιωάννης (με το επώνυμο Jejunator, μερικές φορές και Cappadox) γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από γονείς τεχνίτες και εργάστηκε ως χρυσοχόος. Επί Πατριάρχη Ιωάννη Γ' (565–577) ήταν διάκονος στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας και αργότερα έγινε σακελλάριος (αξιωματούχος που ενεργεί ως πατριαρχικός εφημέριος των μοναστηριών). Φημιζόταν για την ασκητική του ζωή και ονομαζόταν «Ο Νηστευτής». Επί Ευτυχίου Α' (577–582) έγινε σημαντικό πρόσωπο μεταξύ του κλήρου της πόλης. Με το θάνατο του Ευτυχίου, ο αυτοκράτορας Τιβέριος Β' τον έκανε πατριάρχη (578–582). Σύμφωνα με μια απολογία, μια επίδειξη αλόγων είχε προγραμματιστεί στον Ιππόδρομο την παραμονή της εορτής της Πεντηκοστής. Ο Πατριάρχης Ιωάννης θεώρησε απαράδεκτη την προσέλευση των πιστών του. Με τη θερμή προσευχή του πατριάρχη ξέσπασε μια τρομερή καταιγίδα με βροχή και χαλάζι, ώστε όλοι σκόρπισαν έντρομοι και αντιλήφθηκαν το ακατάλληλο της διασκέδασης.
Υπό τον επόμενο αυτοκράτορα, τον Μαυρίκιο (582–602), παρέμενε ακόμα αγαπημένος της αυλής. Είχε πάντα μεγάλη φήμη για τον ασκητισμό και τη φιλανθρωπία προς τους φτωχούς. Το 587 ή το 588,
κάλεσε τους επισκόπους της Ανατολής στο όνομα του «Οικουμενικού Πατριάρχη» για να εξετάσουν ορισμένες κατηγορίες εναντίον του Γρηγορίου, Πατριάρχη Αντιοχείας. Ο Ιωάννης ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 582 έως το 595 και
ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε αυθαίρετα τον τίτλο «Οικουμενικός Πατριάρχης». Όταν ο Πατριάρχης Γρηγόριος αθωώθηκε και επέστρεψε στην επισκοπική του έδρα, εστάλη αναφορά στη Ρώμη και ο Πάπας Πελάγιος Β' ακύρωσε πανηγυρικά τις πράξεις αυτής της συνόδου. Το 590, τον Πάπα Πελάγιο Β' διαδέχθηκε ο Γρηγόριος Α', ο οποίος αρχικά είχε καλές σχέσεις με τον Ιωάννη Δ', τον οποίο είχε γνωρίσει ο Γρηγόριος όταν υπηρετούσε ως λεγάτος στην Κωνσταντινούπολη. Το 593, ο Πάπας Γρηγόριος Α'
κατηγόρησε σοβαρά τον Ιωάννη που
επέτρεψε να χτυπηθεί με σχοινιά στην εκκλησία της Κωνσταντινούπολης, ένας Ίσαυρος πρεσβύτερος ιερέας ονόματι Αναστάσιος, κατηγορούμενος για αίρεση.
Το 595 ξέσπασε ξανά διαμάχη για τον τίτλο του Οικουμενικού Πατριάρχη.
Ο Γρηγόριος έγραψε στον λεγάτο Σαβινιανό, απαγορεύοντάς του να επικοινωνήσει με τον Ιωάννη. Στην περίπτωση ενός πρεσβύτερου που ονομαζόταν Αθανάσιος, κατηγορούμενος ότι ήταν, σε κάποιο βαθμό, Μανιχαίος, και καταδικάστηκε ως τέτοιος, ο Γρηγόριος προσπάθησε να δείξει ότι ο κατήγορος ήταν επίσης Πελαγικός αιρετικός και ότι
από απροσεξία, άγνοια ή υπαιτιότητα του Ιωάννη Δ' , η Νεστοριανή Σύνοδος της Εφέσου είχε μπερδευτεί με την Ορθόδοξη Σύνοδο της Εφέσου. Ο Πάπας Γρηγόριος μάλιστα έγραψε και περίφημες επιστολές για το θέμα αυτό, ενώ ως αντίδραση υιοθέτησε ο ίδιος τον τίτλο
servus servorum Dei (υπηρέτης των υπηρετών του Θεού) για να δηλώσει ταπεινότητα έναντι της αλαζονείας του τίτλου «οικουμενικός». Απευθύνθηκε μάλιστα με επιστολή και στην Αυτοκράτειρα Κωνσταντίνα,
πληροφορώντας την ό,τι η αλαζονεία του Ιωάννη του Νηστευτή
ήταν σίγουρο σημάδι για την παρουσία του Αντιχρίστου.
Η ασκητική του ζωή συνεχίστηκε μέχρι τον θάνατό του και όταν πέθανε άφησε ανάμεσα στα υπάρχοντά του μόνο ένα μανδύα, ένα σεντόνι και ένα σκαμνί προσευχής, τα οποία ο αυτοκράτορας κράτησε ως λείψανα.
________________________________________
Η αρχή της διαίρεσης της φτιαχμένης αίρεσης...
60 χρόνια αργότερα εμφανίστηκε νέα αναβαθμισμένη έκδοση της αίρεσης με νέα στοιχεία αλτζιχάντ «προσπάθεια ή αγώνα» (jihad, الجهاد aljihad) και επιβολής της με την βία, όπως και έγινε. [back up plan, number III
]
Και από τότε άρχισε το πανηγύρι με διάλυση της παρθίας, την άνοδο του αραβικού ισλάμ ως την ισπανία, την είσοδο των τουρκογενών στην ισλαμική πλέον παρθία (ιράν), στις σταυροφορίες και στις πτώσεις της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας το 1204 και το 1453, ως τον τελευταίο «αυτοκράτωρα δίχως αυτοκρατορία», τον Γκώτσο τον Παλιολογά a.k.a. Κώτσος Παλιοκουβέντας.
Και μετά τον μακαρίτη τον κώτσο «γιορτάζουμε» με μνημόσυνα, κλαίγοντας και μοιρολογώντας, με καφέ τούρκικον «δήθεν ελληνικό» και δεν ξέρουμι πουθε πάνε τα τέσσερα, μήτε τα πέντε, (κι όποιος σκεφτεί που παν τα τρία, ας κοιτάξει πίσω του
)...
