Ήταν το Βυζάντιο Ελληνικό;

[Kotas]

το βυζαντιο ηταν αρχικα ρωμαικο, μετα κυριως ελληνικο και στα τελευταια του αμιγως ελληνικο

κλειστε το νημα

[Ζαποτέκος]

το βυζαντιο ηταν αρχικα ρωμαικο, μετα κυριως ελληνικο και στα τελευταια του αμιγως ελληνικο

κλειστε το νημα

Όμως μέχρι και οι Ρωμαίοι οι ίδιοι παραδέχονταν πως η αυτοκρατορία τους ήταν απ' την αρχή και ρωμαϊκή και ελληνική. Και οι Βυζαντινοί το ίδιο. Π.χ. ο Γεώργιος Μοναχός λέει πως ο Κωνστάντιος Χλωρός έγινε βασιλέας Ρωμαίων και Ελλήνων.

[Pertinax]

Θα έχεις καταλάβει ότι χαβαλέ με τις απαντήσεις προς εμένα δεν έχεις ούτε τα περιθώρια ούτε τις γνώσεις να κάνεις.
Είναι αδύνατο να "λύσεις" κάτι που μόνο ο ίδιος μπορεί να στο εξηγήσει... Από πουθενά δεν μπορεί να προκύψει το συμπέρασμα, ότι το ξέσπασμα του Νικηφόρου δεν οφείλεται στην τελευταία διατύπωση.

Αλλά ούτως ή άλλως, για το όνομα Ρωμαίος σου απάντησα με βάση όλη την θεωρία που έχω αναπτύξει, αφού έχω παρουσιάσει εδάφια που ονομάζουν προγόνους τους ιδρυτές της αυτοκρατορίας Ρωμαίους χωρίς όμως να τους αγγίζει ούτε στο ελάχιστο η συσχέτιση τους με λατινορωμαϊκή γενεαλογία.

Όμως όλη η συζήτηση είναι περιττή, διότι περιττή την κάνει ο ίδιος ο Λιουτπράνδος. Σε καμία σοβαρή κριτική δεν αντέχει η ανοησία του Λιουτπράνδου ότι "το όνομα Ρωμαίοι είναι μισητό", τη στιγμή που τους ηγέτες του τους ονομάζει "σεβαστούς Ρωμαίους"...

Η λογική του παραλόγου...
Τους λένε προγόνους, αλλά δεν τους θεωρούν προγόνους
Βρίζει τους Ρωμαίους, αλλά δεν τους βρίζει, γιατί αποκαλεί Ρωμαίους τους αφέντες του...

Και φυσικά πάλι δεν απαντάς επί της ουσίας. Δηλαδή αν σε αυτό το ξέσπασμά του (ειλικρινές ή υποκριτικό δεν μας ενδιαφέρει) ο Λιουτπράνδος βάζει και τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες στους απόγονους του Ρωμύλου...

[taxalata xalasa]

περτινακα,

με σενα τα χω γιατι εκαμες πραξικοπημα...

και να τα αποτελεσματα..... να με λεει ο λιβανισμενος, απο την εποχη σου περτινακα, ψεκασμενο επειδη λεμε την ωμη αληθεια διχως φοβο και παθος...

σε χρόνικλε,
το φλιτ ρε λιβανισμενε, το εχω για να σε ξελιβανισω και να δω πουθε βαστει η σκουφιασ...

η μυγα μυγιαζει..... βζβζβζζβζβζβζβζζζζζζζ...

[taxalata xalasa]

το βυζαντιο ηταν αρχικα ρωμαικο, μετα κυριως ελληνικο και στα τελευταια του αμιγως ελληνικο

κλειστε το νημα

Όμως μέχρι και οι Ρωμαίοι οι ίδιοι παραδέχονταν πως η αυτοκρατορία τους ήταν απ' την αρχή και ρωμαϊκή και ελληνική. Και οι Βυζαντινοί το ίδιο. Π.χ. ο Γεώργιος Μοναχός λέει πως ο Κωνστάντιος Χλωρός έγινε βασιλέας Ρωμαίων και Ελλήνων.

graecia capta ferum victorem cepit, et artis intulit in agresti Latio.
Κοίντος Οράτιος Φλάκκος (Quintus Horatius Flaccus, 8 Δεκεμβρίου 65 π.Χ. - 27 Νοεμβρίου 8 π.Χ.)

[Ζαποτέκος]

κατάργησε την λατινική ως επίσημη γλώσσα και άφηκε μονάχα την χριστιανοελληνιστική κοινή σαν επίσημη και μόνη διδασκώμενη

Οι Βυζαντινοί συγγραφείς δεν έγραψαν στην ελληνιστική , αλλά στην αττική. Μακάρι να έγραφαν στην ελληνιστική ή στην μεσαιωνική ελληνική γιατί θα τους διαβάζαμε πολύ ευκολότερα .

[taxalata xalasa]

κατάργησε την λατινική ως επίσημη γλώσσα και άφηκε μονάχα την χριστιανοελληνιστική κοινή σαν επίσημη και μόνη διδασκώμενη

Οι Βυζαντινοί συγγραφείς δεν έγραψαν στην ελληνιστική , αλλά στην αττική. Μακάρι να έγραφαν στην ελληνιστική ή στην μεσαιωνική ελληνική γιατί θα τους διαβάζαμε πολύ ευκολότερα .

αν ειναι οπως το λες, συμφωνω... αττική; αττική...
δεν αλλαζει το νοημα...

[taxalata xalasa]

δεν φταιω γω αμα τ ανοιξεις.... εγω, μεταφραστής κοπιπάστορας.....

Spoiler

Πατριάρχης Ιωάννης Δ΄ Νηστευτής

Ο Ιωάννης (με το επώνυμο Jejunator, μερικές φορές και Cappadox) γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από γονείς τεχνίτες και εργάστηκε ως χρυσοχόος. Επί Πατριάρχη Ιωάννη Γ' (565–577) ήταν διάκονος στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας και αργότερα έγινε σακελλάριος (αξιωματούχος που ενεργεί ως πατριαρχικός εφημέριος των μοναστηριών). Φημιζόταν για την ασκητική του ζωή και ονομαζόταν «Ο Νηστευτής». Επί Ευτυχίου Α' (577–582) έγινε σημαντικό πρόσωπο μεταξύ του κλήρου της πόλης. Με το θάνατο του Ευτυχίου, ο αυτοκράτορας Τιβέριος Β' τον έκανε πατριάρχη (578–582). Σύμφωνα με μια απολογία, μια επίδειξη αλόγων είχε προγραμματιστεί στον Ιππόδρομο την παραμονή της εορτής της Πεντηκοστής. Ο Πατριάρχης Ιωάννης θεώρησε απαράδεκτη την προσέλευση των πιστών του. Με τη θερμή προσευχή του πατριάρχη ξέσπασε μια τρομερή καταιγίδα με βροχή και χαλάζι, ώστε όλοι σκόρπισαν έντρομοι και αντιλήφθηκαν το ακατάλληλο της διασκέδασης.
Υπό τον επόμενο αυτοκράτορα, τον Μαυρίκιο (582–602), παρέμενε ακόμα αγαπημένος της αυλής. Είχε πάντα μεγάλη φήμη για τον ασκητισμό και τη φιλανθρωπία προς τους φτωχούς. Το 587 ή το 588, κάλεσε τους επισκόπους της Ανατολής στο όνομα του «Οικουμενικού Πατριάρχη» για να εξετάσουν ορισμένες κατηγορίες εναντίον του Γρηγορίου, Πατριάρχη Αντιοχείας. Ο Ιωάννης ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 582 έως το 595 και ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε αυθαίρετα τον τίτλο «Οικουμενικός Πατριάρχης». Όταν ο Πατριάρχης Γρηγόριος αθωώθηκε και επέστρεψε στην επισκοπική του έδρα, εστάλη αναφορά στη Ρώμη και ο Πάπας Πελάγιος Β' ακύρωσε πανηγυρικά τις πράξεις αυτής της συνόδου. Το 590, τον Πάπα Πελάγιο Β' διαδέχθηκε ο Γρηγόριος Α', ο οποίος αρχικά είχε καλές σχέσεις με τον Ιωάννη Δ', τον οποίο είχε γνωρίσει ο Γρηγόριος όταν υπηρετούσε ως λεγάτος στην Κωνσταντινούπολη. Το 593, ο Πάπας Γρηγόριος Α' κατηγόρησε σοβαρά τον Ιωάννη που επέτρεψε να χτυπηθεί με σχοινιά στην εκκλησία της Κωνσταντινούπολης, ένας Ίσαυρος πρεσβύτερος ιερέας ονόματι Αναστάσιος, κατηγορούμενος για αίρεση. Το 595 ξέσπασε ξανά διαμάχη για τον τίτλο του Οικουμενικού Πατριάρχη. Ο Γρηγόριος έγραψε στον λεγάτο Σαβινιανό, απαγορεύοντάς του να επικοινωνήσει με τον Ιωάννη. Στην περίπτωση ενός πρεσβύτερου που ονομαζόταν Αθανάσιος, κατηγορούμενος ότι ήταν, σε κάποιο βαθμό, Μανιχαίος, και καταδικάστηκε ως τέτοιος, ο Γρηγόριος προσπάθησε να δείξει ότι ο κατήγορος ήταν επίσης Πελαγικός αιρετικός και ότι από απροσεξία, άγνοια ή υπαιτιότητα του Ιωάννη Δ' , η Νεστοριανή Σύνοδος της Εφέσου είχε μπερδευτεί με την Ορθόδοξη Σύνοδο της Εφέσου. Ο Πάπας Γρηγόριος μάλιστα έγραψε και περίφημες επιστολές για το θέμα αυτό, ενώ ως αντίδραση υιοθέτησε ο ίδιος τον τίτλο servus servorum Dei (υπηρέτης των υπηρετών του Θεού) για να δηλώσει ταπεινότητα έναντι της αλαζονείας του τίτλου «οικουμενικός». Απευθύνθηκε μάλιστα με επιστολή και στην Αυτοκράτειρα Κωνσταντίνα, πληροφορώντας την ό,τι η αλαζονεία του Ιωάννη του Νηστευτή ήταν σίγουρο σημάδι για την παρουσία του Αντιχρίστου.
Η ασκητική του ζωή συνεχίστηκε μέχρι τον θάνατό του και όταν πέθανε άφησε ανάμεσα στα υπάρχοντά του μόνο ένα μανδύα, ένα σεντόνι και ένα σκαμνί προσευχής, τα οποία ο αυτοκράτορας κράτησε ως λείψανα.
________________________________________
Η αρχή της διαίρεσης της φτιαχμένης αίρεσης...

60 χρόνια αργότερα εμφανίστηκε νέα αναβαθμισμένη έκδοση της αίρεσης με νέα στοιχεία αλτζιχάντ «προσπάθεια ή αγώνα» (jihad, الجهاد aljihad) και επιβολής της με την βία, όπως και έγινε. [back up plan, number III ]

Και από τότε άρχισε το πανηγύρι με διάλυση της παρθίας, την άνοδο του αραβικού ισλάμ ως την ισπανία, την είσοδο των τουρκογενών στην ισλαμική πλέον παρθία (ιράν), στις σταυροφορίες και στις πτώσεις της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας το 1204 και το 1453, ως τον τελευταίο «αυτοκράτωρα δίχως αυτοκρατορία», τον Γκώτσο τον Παλιολογά a.k.a. Κώτσος Παλιοκουβέντας.

Και μετά τον μακαρίτη τον κώτσο «γιορτάζουμε» με μνημόσυνα, κλαίγοντας και μοιρολογώντας, με καφέ τούρκικον «δήθεν ελληνικό» και δεν ξέρουμι πουθε πάνε τα τέσσερα, μήτε τα πέντε, (κι όποιος σκεφτεί που παν τα τρία, ας κοιτάξει πίσω του )...

Κάθε Σαββάτο έβρισκες
τα ρούχα σου στην τρίχα
και την αχαριστία σου
για πληρωμή μου είχα

[Chronicle]

το βυζαντιο ηταν αρχικα ρωμαικο, μετα κυριως ελληνικο και στα τελευταια του αμιγως ελληνικο

κλειστε το νημα

Δεν έχουν πάρει μυρωδιά ότι στις βυζαντινές πηγές, τουλάχιστον από τον 8ο αι. μέχρι και πριν το 1821, χωρίς διακοπή, χρησιμοποιούνται ως ομότιμα έως και ταυτόσημα τα εθνωνύμια Ρωμαίος και Έλληνας ή Γραικός...

Εδώ, μια συλλογή από πηγές με άμεση ή έμμεση επεξηγηματική χρήση του "Ρωμαίος ΔΗΛΑΔΗ Γραικός ή Έλληνας" που φυσικά αν δεν είμασταν εμείς, δεν θα τις είχαν πάρει ποτέ χαμπάρι οι μελετητές από τα LIDL:

[taxalata xalasa]

ρωμαιοι διχως ρωμη..... σαν να λεμε αθηναιοι προσφυγες στην μαδριτη
ελληνες διχως ελλαδα...
γραικοι διχως γραικια...

Spoiler

ειστε αιρετικοι ευραιοι· χριστιανοι που μιλανε ελληνικα. Ελληνόφωνοι Χριστιανοί (αιρετικοι ευραίοι).

Αυτό ήταν το βυζάντιο από τον 7ο αι. και έπειτα.

[Chronicle]

ρωμαιοι διχως ρωμη..... σαν να λεμε αθηναιοι προσφυγες στην μαδριτη
ελληνες διχως ελλαδα...
γραικοι διχως γραικια...

Spoiler

ειστε αιρετικοι ευραιοι· χριστιανοι που μιλανε ελληνικα. Ελληνόφωνοι Χριστιανοί (αιρετικοι ευραίοι).

Αυτό ήταν το βυζάντιο από τον 7ο αι. και έπειτα.

Φίλε μου, προφανώς από τα σχόλια σου δεν βγαίνει κάποιο νόημα, αλλά μην απογοητεύεσαι. Το λοκντάουν στοίχισε σε όλους μας, πιθανόν εσένα σε επιβάρυνε και σε φόρτισε λίγο παραπάνω. Μην στενοχωριέσαι όμως, δεν είσαι μόνος. Γράφε εσύ τα σχόλια σου αν σε παρηγορεί και έτσι μπορεί να βοηθηθείς.

[taxalata xalasa]

ρωμαιοι διχως ρωμη..... σαν να λεμε αθηναιοι προσφυγες στην μαδριτη
ελληνες διχως ελλαδα...
γραικοι διχως γραικια...

Spoiler

ειστε αιρετικοι ευραιοι· χριστιανοι που μιλανε ελληνικα. Ελληνόφωνοι Χριστιανοί (αιρετικοι ευραίοι).

Αυτό ήταν το βυζάντιο από τον 7ο αι. και έπειτα.

Φίλε μου, προφανώς από τα σχόλια σου δεν βγαίνει κάποιο νόημα, αλλά μην απογοητεύεσαι. Το λοκντάουν στοίχισε σε όλους μας, πιθανόν εσένα σε επιβάρυνε και σε φόρτισε λίγο παραπάνω. Μην στενοχωριέσαι όμως, δεν είσαι μόνος. Γράφε εσύ τα σχόλια σου αν σε παρηγορεί και έτσι μπορεί να βοηθηθείς.

το lockdown λεει ρε μαλαξ.....θα τρελαθώ (λέμε τώρα...)....

το lockdown υπαρχει στα μυαλα σας απο το 650 μ.Χ. και δεν έχω αισιοδοξία ότι μπορεί να γίνει un-lockdown.

και επειδή όπως ομολογείς, «Το λοκντάουν στοίχισε σε όλους μας», έχεις χάσει μέρος της λειτουργικότητας του πουρέ που έχεις μέσα στο κρανίο, θα στο κάμω λιανα σε διάφορες γλώσσες μη τυχον και δε ξες καλα τα λληνικά σου.
___________________________________________
εισαι αιρετικος εβραιος· ελληνοφωνος χριστιανος.
από τον 7ο μ.Χ αι.
___________________________________________
You are a heretic Jew; a Greek-speaking Christian.
since 7th century a.D.
___________________________________________
Eres un judío herético. un cristiano de habla griega.
desde el siglo 7 d.C.
___________________________________________
Vous êtes un Juif hérétique. un chrétien de langue grecque.
à partir de la 7e ap. J.-C.
___________________________________________
أنت يهودي مهرطق مسيحي ناطق باليونانية.
من 7 م قرن
'ant yahudiun muhartiq masihiun natiq bialyunaniati.
min 7 m qarn

αντ γιαχουδιουν μουχαρτικ μασιχιούν νατικ μπιαλγιουνανιατι
___________________________________________
Ти си еретик Евреин, христијанин што зборува грчки.
од 7. н.е век
Ti si eretik Evrein, hristijanin što zboruva grčki.
od 7. n.e vek

τι σι ερετικ εβρειν, χριστιγιανιν στο ζμπορουβα γκρτσκι.
___________________________________________
你是异端犹太人；说希腊语的基督徒。
从公元 7 世纪开始世纪
Nǐ shì yìduān yóutàirén; shuō xīlà yǔ de jīdū tú.
Cóng gōngyuán 7 shìjì kāishǐ shìjì

Νι σσί γίδουάν γιόουτάιρεν, σσουό σσιλα γιου δε ζιδου του. (το κατάλαβες το γιδουάν; μάλλον για κάτι γίδια λέει που τρώνε ξύλο)
___________________________________________

[Pertinax]

Δεν έχουν πάρει μυρωδιά ότι στις βυζαντινές πηγές, τουλάχιστον από τον 8ο αι. μέχρι και πριν το 1821, χωρίς διακοπή, χρησιμοποιούνται ως ομότιμα έως και ταυτόσημα τα εθνωνύμια Ρωμαίος και Έλληνας ή Γραικός...

Εδώ, μια συλλογή από πηγές με άμεση ή έμμεση επεξηγηματική χρήση του "Ρωμαίος ΔΗΛΑΔΗ Γραικός ή Έλληνας" που φυσικά αν δεν είμασταν εμείς, δεν θα τις είχαν πάρει ποτέ χαμπάρι οι μελετητές από τα LIDL:

Για να δούμε το επίπεδο της επιχειρηματολογίας του Chronicle.
Ο Δούκας στην ιστορία του χρησιμοποιεί το εθνωνύμιο Ρωμαίοι πάνω από εκατό φορές, το Γραικοί μόνο οκτώ φορές (όταν αναφέρεται στους ενωτικούς που εκκλησιάζονταν μαζί με τους Λατίνους) και το Έλληνες μόλις τρεις. Ο Chronicle λοιπόν διαλέγει μία αναφορά του Δούκα σε κάθε εθνωνύμιο, τις παραθέτει δίπλα-δίπλα και προσπαθεί να πείσει ότι έχουν την ίδια αξία και την ίδια δυναμική.

Φανταστείτε τώρα να διαλέξει κάποιος σύγχρονες αναφορές στο όνομα Ρωμιοί (λ.χ. από ελληνικές ταινίες, εδώ μετά το 8:00) προκειμένου να μας πείσει ότι το εθνωνύμιο Ρωμιός έχει την ίδια αξία και δυναμική με το Έλληνας στη νεοελληνική κοινωνία. Αυτός ο τύπος δεν θα θεωρηθεί γραφικός;

Κύριος στόχος βέβαια του Chronicle είναι να αποδομήσει τον Καλδέλλη. Έναν ιστορικό που ενώ αναδεικνύει περίφημα την εθνοτική φύση της ταυτότητας Ρωμαίοι στις βυζαντινές πηγές, της αποδίδει περισσότερο τη σημασία "Ρωμάνοι" παρά τη σημασία "Ρωμιοί" (είτε επειδή δίνει μεγαλύτερη από την πρέπουσα βαρύτητα στις αναφορές περί αρχαίων Ρωμαίων προγόνων - που υπάρχουν και αυτές, θέλουν δεν θέλουν μερικοί - είτε για άλλους λόγους). Φυσικά και η (δευτερεύουσα) παρουσία των όρων Γραικοί και Έλληνες αποδομεί την εικόνα που δίνει ο Καλδέλλης για τους Βυζαντινούς ως συνέχεια κυρίως των Ρωμάνων (=αρχαίων Ρωμαίων).

Ο Chronicle όμως είτε αποκρύπτει είτε αγνοεί ότι υπάρχει και η αντιπαράθεση μεταξύ Ρωμιού (όχι Ρωμάνου) και Έλληνα, μεταξύ Ρωμιοσύνης και Ελληνισμού. Η οποία είναι πολύ παλιά υπόθεση και όχι εφεύρεση του Καλδέλλη ή του Ρωμανίδη. Σ΄αυτό το νήμα έχω κάνει αρκετές αναφορές στον ακραιφνή Ρωμιό Δημήτριο Καταρτζή και στον τρόπο με τον οποίο διέκρινε εθνικά τους Ρωμιούς από τους Έλληνες προγόνους τους. Εκατό χρόνια μετά τον δημοτικιστή Καταρτζή (υπέρμαχο της "ρωμαίκιας γλώσσας") παρουσιάστηκαν νέοι υπέρμαχοι του δημοτικισμού και της Ρωμιοσύνης. Ένας εξ αυτών, ο λογοτέχνης Αργύρης Εφταλιώτης, αποφάσισε να γράψει την ιστορία του έθνους με νέους όρους. Δηλαδή να χρησιμοποιήσει άλλη εθνική ονομασία (Ρωμιοί) και να ξεκινήσει την αφήγηση της εθνικής ιστορίας από την Ρωμαιοκρατία και την Άλωση των Αθηνών από τον Σύλλα (86 π.Χ.), διευκρινίζοντας όμως ότι η "καθαυτό Ρωμιοσύνη" άρχιζε από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Το αποτέλεσμα ήταν να βγάλει μόνο έναν τόμο της Ιστορίας της Ρωμιοσύνης, καθώς έφαγε άγριο κράξιμο από τους υπέρμαχους του παπαρρηγοπουλισμού (Ν. Πολίτη, Γ. Χατζιδάκι κ.α.). Στο πλευρό του πάντως στάθηκαν αρκετοί διανοητές και λογοτέχνες της εποχής (Κ. Παλαμάς κ.α.) και τα σχόλια ενός από αυτούς τα παραθέτω στο αμέσως επόμενο post.

[Pertinax]

Βιβλιοκρισία του λογοτέχνη Γρηγόριου Ξενόπουλου στο περιοδικό Παναθήναια (Έτος Β΄, 15 Οκτωβρίου 1901, σ. 26-29) για την Ιστορία της Ρωμιοσύνης του Αργύρη Εφταλιώτη.

«Ο σκώψαντες τον κ. Εφταλιώτην, ότι ονομάζει Ρωμιοσύνην τον Ελληνισμόν εν γένει και ότι επεχείρησε να βαπτίση Ρωμιούς τον θείον Πλάτωνα και τον ολύμπιον Περικλέα ή δεν έλαβον τον κόπον να φυλλομετρήσουν καν την Ιστορίαν του ή μά την αλήθειαν είνε πολύ κακόπιστοι άνθρωποι. Διότι σαφής εξ αρχής και ανεπίδεκτος παρανοήσεως είνε η διάκρισις την οποία κάμνει ο συγγραφεύς χωρίζων ως δι’ ανυπερβλήτου τείχους τον αρχαίον από τον νεώτερον Ελληνισμόν και μόνον τον τελευταίον τούτον διακρίνων με το όνομα Ρωμιοσύνη. Ειλικρινέστεροι – δεν ηξεύρω όμως κατά πόσον και λογικώτεροι – φαίνονται οι κατηγορούντες και αναθεματίζοντες τον συγγραφέα ακριβώς δια τον χωρισμόν τούτον, τον κατ΄αυτούς παράλογον, ανιστόρητον, αντιπατριωτικόν και αυτόχρημα προδοτικόν. Πώς; Καταγόμεθα λοιπόν απλώς και μόνον από τους αρχαίους Έλληνας, όπως παραδείγματος χάριν και οι Ιταλοί από τους Λατίνους, και όχι, δεν είμεθα ο ίδιος, ο μέγας και περιούσιος εκείνος λαός, παρατείνων μέχρι σήμερον και εις τους αιώνας των αιώνων την ύπαρξίν του; [...]

Και δεν είνε προδότης υπονομεύων τα θεμέλια του μεγαλείου μας και αυτής της υπάρξεώς μας εκείνος ο οποίος θα ισχυρίζετο ότι είμεθα λαός νέος, διαφορετικός, με άλλην γλώσσαν, με άλλα ήθη και έθιμα, με άλλην ψυχήν και με άλλο όνομα; Υποθέτω ότι μόνον οι επιεικέστεροι θα αποδίδουν την εσχάτην αυτήν προδοσίαν του κ. Εφταλιώτη και των ομοφρόνων του εις πλάνην ή παραφροσύνην και όχι εις αφιλοπατρίαν, πληρωμένην ίσως και από κανένα εχθρόν της Ελλάδος και του Ελληνισμού... Το βέβαιον είνε ότι δια να πιστεύση κανείς εις την φιλοπατρίαν του συγγραφέως της Ρωμιοσύνης πρέπει να είνε εις θέσιν ν’ αμφιβάλλη τουλάχιστον, μήπως είνε ανωτέρα από την φιλοπατρίαν οιουδήποτε συγγραφέως του Ελληνισμού. Το κατ΄εμέ ομολογώ ότι έχω την αμφιβολίαν ή μάλλον την υποψίαν αυτήν. Μου φαίνεται δηλαδή ότι ο κ. Εφταλιώτης είνε εκ των ολίγων εκείνων ανθρώπων - Ρωμιών ή Ελλήνων, όπως αγαπάτε - οι οποίοι αισθάνονται βαθύτατα τον πόνον της πατρίδος και ονειρεύονται μίαν Ελλάδα νέαν, ακμαίαν, μεγάλην, αναβαπτισμένην εις τας ιδίας της πηγάς, με όσον πόθον οι πατριώται των Αθηναϊκών καφενείων ονειρεύονται μίαν οικίαν ιδιόκτητον, ευάερον και μεσημβρινήν. Και ακριβώς η σφοδρότης του αισθήματος τούτου τους παρασύρει εις παρατόλμους υπερβολάς, αι οποίαι αν μετά εκατόν έτη θα φέρουν ίσως το αποτέλεσμά των ή θα θεωρούνται αλήθειαι αναντίρρητοι, σήμερον κινούν απλούστατα την δυσπιστίαν, την ειρωνίαν ή την αγανάκτησιν. Μία εκ των υπερβολών τούτων, των αμφιβόλου μέλλοντος, πιθανόν να είνε και ο χωρισμός περί του οποίου έλεγα εις την αρχήν.

Θέτω απλώς το ζήτημα, το οποίον ανακινεί το βιβλίον του κ. Εφταλιώτη, αλλά δεν τολμώ να κηρυχθώ υπέρ ταύτης της λύσεως ή εκείνης. Είναι τόσον μέγα και πολύπλοκον! Θα εχρειάζοντο βεβαίως σπουδαία ιστορικά και εθνολογικά εφόδια, δια να αποφανθή κανείς ποία είνε η αληθής γνώμη και άλλα τόσα κοινωνιολογικά και πολιτικά δια να είπη μετά πεποιθήσεως ποία μας συμφέρει καλλίτερα. Περιορίζομαι λοιπόν να ρωτήσω: είμεθα Έλληνες ή Νεοέλληνες; Αποτελούμεν λαόν νέον, εξελιχθέντα ή είμεθα άμεσος συνέχεια του αρχαίου; [...]

Ας υποθέσωμεν ότι εις την τελευταίαν αυτήν ερώτησιν – σας παρακαλώ μη με λιθοβολήσετε ακόμη, μίαν υπόθεσιν κάμνω! – η ιστορία, η γλωσσολογία και όλαι αι ανθρωπολογικαί επιστήμαι απαντούν ναι. Είμεθα λοιπόν Νεοέλληνες. Τώρα, τί μας συμφέρει καλλίτερα: να αποκρύψωμεν, να προσποιηθώμεν ότι αγνοούμεν την αλήθειαν, να ζητήσωμεν να απατήσωμεν τον εαυτόν μας και τους άλλους και να καυχώμεθα ότι είμεθα οι απόγονοι και οι άμεσοι διάδοχοι των Περικλέων, εις τούτο περιορίζοντες όλων μας την αξίαν˙ ή απεναντίας να παραδεχθώμεν, να κηρύξωμεν, να βροντοφωνήσωμεν την αλήθειαν και να συμμορφωθώμεν καθ’ όλα με αυτήν; Αν υπάρχη δια την φυλήν μας ζήτημα ζωής και θανάτου, με ποίον τρόπον θ’ αναδειχθώμεν ταχύτερα και ασφαλέστερα, θα προοδεύσωμεν, θα μεγαλυνθώμεν, θα ζήσωμεν; Ο κ. Εφταλιώτης είνε εκ των φρονούντων ότι αύτη είνε η αλήθεια και ότι η αλήθεια μόνη θα μας σώση. Θέλει να παρουσιασθώμεν ό,τι είμεθα, δηλαδή Νεοέλληνες και με το αληθινόν ακόμη όνομά μας: δηλαδή Ρωμιοί. [...] Δια τούτο, αψηφών τας πατριωτικάς ή δασκαλικάς προλήψεις, επέγραψε το βιβλίον του “Ιστορία της Ρωμιοσύνης”».

[Ζαποτέκος]

Μεταξύ Καταρτζή ( που δεν μοιάζει να ήταν τέτοιος που τον λες , αλλά ας είναι ) και Εφταλιώτη υπήρξαν και οι Φαναριώτες κατά τον Κούμα :
Oι Φαναριώται ονομάσαντες εαυτούς το περίβλεπτον γένος των Ρωμαίων , βλασφημίαν ήκουαν αν τους ωνόμαζε τις Γραικούς ή Έλληνας.
https://books.google.gr/books?id=usMNWH ... &q&f=false