Το DP δίνει βήμα σε όλες τις απόψεις να εκφραστούν. Στο πλαίσιο αυτό φιλοξενούμε κείμενο το οποίο λάβαμε και μας δημιούργησε ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία πλευρά λέει μεγάλες αλήθειες για τη σχέση των ελληνοτουρκικών με την κρίση στην Ουκρανία. Από την άλλη, εάν συνυπολογιστεί η παράμετρος των γεωστρατηγικών ισορροπιών και την κυνική προώθηση των συμφερόντων από όλες τις πλευρές, οι χαρακτηρισμοί για τη ρωσική ηγεσία δεν μας βρίσκουν σύμφωνους. Παρότι η σφοδρή κριτική που στηρίζεται σε ιστορικά στοιχεία για τη ρωσική συμπεριφορά είναι θεμιτή. Ας δούμε το κείμενο που υπογράφεται με το… “Εκπρόσωπος του… Μελαχρινού Γένους”!
Η ουκρανική κρίση καλά κρατεί. Η Ρωσία διατείνεται πως η ασφάλειά της κινδυνεύει από την επέκταση του ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη. Ωστόσο το ζήτημα ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ μάλλον δεν συζητείται, αυτή την στιγμή από τη Δύση. Όλα άλλωστε ξεκίνησαν στην Ουκρανία από την ανατροπή του Ουκρανού “Λουκασένκο” λόγω της επιθυμίας των Ουκρανών να αποκτήσουν στενότερες σχέσεις με την ΕΕ, όχι με το ΝΑΤΟ. Στο ΝΑΤΟ εντάχθηκαν, από τις πρώην σοβιετικές “δημοκρατίες”, μόνο οι “μεγάλες”… πανίσχυρες και απειλητικές για τη Ρωσία δυνάμεις, η Λετονία, η Εσθονία και η Λιθουανία, μικρότερες και οι τρεις μαζί από τη Δανία!
Το επιχείρημα της Μόσχας περί εγγυήσεων ασφαλείς, που υιοθετούν πολλοί και στην Ελλάδα, θυμίζει έντονα έναν άλλο “κύριο” με μουστάκι που μιλούσε περί ζωτικού χώρου και έναν έτερο μυστακιοφόρο “γείτονα” ημών που θέλει να μας καταστήσει κι εμάς ένα είδος παλαιάς Φινλανδίας, ή σημερινής Λευκορωσίας, τον φίλτατο Ταγίπ Ερντογάν. Αλήθεια σε τι διαφέρουν οι ρωσικές αξιώσεις έναντι της Ουκρανίας από τις αντίστοιχες της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας; Καταρχήν η Ρωσία “έκοψε” τα κομμάτια της επικράτειας που άμεσα την ενδιέφεραν, με την ανοχή της Δύσης, όπως έκανε και ο Αδόλφος στην Τσεχοσλοβακία το 1938-39.
Τώρα όμως το τραβάει πιο μακριά χωρίς το βασικό του επιχείρημα να πείθει. Απλώς η Ρωσία θέλει να ελέγξει τον πάλαι ποτέ ζωτικό χώρο της πάλαι ποτέ Σοβιετίας, όπως ο Ερντογάν επιδιώκει να αναστήσει την Οθωμανική αυτοκρατορία. Ο ίδιος ο πρόεδρος Πούτιν άλλωστε έχει χαρακτηρίσει την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης “τραγωδία του 20ου αιώνα”. Προφανώς δεν λαμβάνει υπόψη του τη γνώμη των πολιτών. Η Ουκρανία βέβαια δεν είναι Ελλάδα, δεν είναι ούτε αγία… Ωστόσο το να την παρουσιάζει ως ιστορικό έκτρωμα η Ρωσία, απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ούτε οι Ουκρανοί ήταν όλοι φιλοναζιστές.
Από τη Μόσχα, αλήθεια, τι είχαν να θυμηθούν; Έναν τεχνητό λιμό που σκότωσε εκατομμύρια; Τους χιλιάδες Ουκρανούς που πέθαναν στα Γγκουλάγκ; Την “κολοεκτιβοποίηση”; Κι αν Ουκρανοί πολέμησαν υπέρ των Γερμανών και έκαναν -όπως αλήθεια έκαναν- εγκλήματα, αλήθεια πόσες εκατοντάδες χιλιάδες Σοβιετικοί πολίτες συμπολέμησαν με τους Γερμανούς του Χίτλερ και έκαναν ανάλογα εγκλήματα; Αυτό θέλει να ξεχάσει η σημερινή ρωσική ηγεσία και επιχειρεί να καθαγιάσει τα σταλινικά εγκλήματα;
Και, για να επιστρέψουμε στο σήμερα, με ποιο δικαίωμα μια άλλη χώρα – όποια κι αν είναι – έχει δικαίωμα να επιβάλει τη θέλησή της σε μια άλλη, ανεξάρτητη χώρα; Πως μπορεί η Ρωσία να απαγορεύει στην Ουκρανία ή στην Ανδόρα να ενταχθεί σε όποιον διεθνή οργανισμό, ένωση κρατών ή συμμαχία επιθυμεί; Το ίδιο δεν επικαλείται η Τουρκία και απαιτεί να αποστρατιωτικοποιήσουμε τα νησιά μας, απειλώντας με κατάργηση της Συνθήκης της Λωζάνης, την οποία ήδη η ίδια έχει σκοτώσει; Ας πούμε ότι πράγματι η Ρωσία ανησυχεί για την ασφάλειά της και συγκεντρώνει χιλιάδες στρατιώτες και τα πλέον προηγμένα της οπλικά συστήματα γύρω από την Ουκρανία – με μεγάλο προφανώς οικονομικό για την ίδια κόστος – για να “πιέσει” απλώς καταστάσεις…
Με τα F-35 της Φιλανδίας τι θα κάνει, νέο Χειμερινό Πόλεμο; Κι αν αύριο -πολύ πιο πιθανό- Σουηδία ή Φινλανδία ή και οι δύο μαζί, αποφασίσουν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, η Μόσχα τι θα κάνει, θα επιτεθεί σε αυτές επικαλούμενη λόγους ασφαλείας της; Και γιατί η ρωσική ασφάλεια είναι πάνω από την ασφάλεια των άλλων; Επειδή είναι μεγάλη δύναμη; Και η Γερμανία του Χίτλερ ήταν. Αυτό της δίνει δίκιο σε όσα έπραξε;
https://www.defence-point.gr/news/quot- ... ethei-quot
