Re: εξελίξεις στην Ουκρανία
Δημοσιεύτηκε: 14 Μαρ 2022, 16:55
Νομίζω ότι εσύ είσαι που τα βλέπεις μονόπλευραArisvilla έγραψε: 14 Μαρ 2022, 12:25Δεν είναι έτσι ακριβώς. Βλέπεις λίγο μονόπλευρα τα πράγματα. Μετά το 1991 η Ουκρανία πάντα χωριζόταν εκλογικά σε 2 περιοχές στη Ρωσόφιλη νότια και ανατολική και στη δυτικόφυλη δυτική. Στα κεντρικά ήταν πια μοιρασμένα τα πράγματα αλλά με υπεροχή των δυτικόφιλων. Το 1994 έγιναν στο Ντονμπας μεγάλες διαδηλώσεις και απεργίες και ζητούσαν αυτονομία. Ο Κούτσμα που βγήκε το 1994 και ήταν ρωσόφιλος ηρέμησε λίγο τα πράγματα. Το κακό με τον μεγάλο διχασμό άρχισε μετά το 2004 και τον Γιουτσένκο που ήταν πράκτορας του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών και 'αρχισε το 2004 μετά την πορτακαλί επανάσταση και καλά μια πολιτική ουκρανοποίησης αναβιώνοντας σύμβολα του παρελθόντος και ηρωποιώντας μορφές όπως ο Μπαντέρα και άλλοι ουκρανοί εθντκιστές του μεσοπολέμου. Κυνήγησε τους Ρωσόφωνους και τους κομμουνιστές και η πολιτική του αποδοκιμάστηκε από την πλειοψηφία του ουκρανικού λαού που έβγαλε τον Γιαννουκόβιτς το 2010 με ποσοστά στο Ντονμπας πάνω από 70% Μετά το 2014 οι δυτικόφιλοι Ουκρανοί ανέτρεψαν τον εκλεγμένο Γιαννουκόβιτς και συνέχισαν την πολιτική Γιουτσένκο με πολύ χειρότερο τρόπο. Στην ανατολική Ουκρανία ακόμα και τώρα μετά την επέμβαση των Ρώσων θα βρεις αρκετούς ρωσόφιλους. Στις εκλογές του 2019 αφού απαγόρευσαν το κόμμα του Γιαννουκόβιτς και τους Κομμουνιστές πάλι τα λαιτ ρωσόφιλα κόμματα βγήκαν πρώτα εκεί.stavmanr έγραψε: 14 Μαρ 2022, 12:12Το ήξερες ότι οι εθνικιστές του Αζόφ οργανώθηκαν πρώτη φορά το 2015 ενώ οι ρώσοι αυτονομιστές εθνικιστές μπαχάλευαν την περιοχή από το 2014, όταν έπεφτε ο Γιανουκόβιτς;Arisvilla έγραψε: 14 Μαρ 2022, 11:54
Ναι αλλά ο Ζελένσκι και οι προκατοχοί του από το 2014 και μέχρι σήμερα με μια σειρά από ενέργειες τους όξυναν τα πνεύματα και έδωσαν τις αφορμές στους Ρώσους να κάνουν αυτά που έκαναν. Δεν είναι αθώες περιστερές οι Ουκρανοί εθνικιστές.
Επομένως, αν κάποιος μπαχάλευε την περιοχή και δημιούργησε την προϋπόθεση δημιουργίας εθνικιστικών ομάδων στην Ουκρανία ήταν η Ρωσία, η οποία βλέποντας ότι χάνει τον επί 15ετίας φυτευτό της πράκτορα, έσπευσε να δημιουργήσει αποσχιστικές προϋποθέσεις στο Λουχάνσκ, το Ντονέτσκ και την Κριμαία.
Αν ο Γιανουκόβιτς υποστηρίζονταν από τους ρωσόφιλους που αποτελούσαν μειοψηφία, δεν θα έβγαινε πρωθυπουργός, δεδομένου ότι οι υπόλοιποι δεν ήταν ρωσόφιλοι και ήταν πολύ περισσότεροι.
Το αφήγημα, λοιπόν, περί του Γιανουκόβιτς δεν έχει καμία λογική βάση.
Αυτό που συνέβη ήταν ότι κάθε υποψήφιος που ήταν αντίθετος προς το ρώσικο κατεστημένο, πχ. Τιμοσένκο, σπιλώνονταν και διώκονταν με κάθε τρόπο. Και δεν μας εκπλήσσει καθόλου αν λάβουμε υπόψη πώς λειτουργεί το πολιτικό σύστημα στην ίδια τη Ρωσία. Πολλώ δεν μάλλον στις χώρες που τελούν υπό την "επιρροή" της, δηλαδή υπό έμμεση, αφανή κυριαρχία (πχ. Λευκορωσία).
Κάθε φορά που έπεφτε το ρώσικο καθεστώς αρχίζανε τα μπαχαλέματα της ανατολικής Ουκρανίας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι εκλογές του 2004 με την αποκαλούμενη "πορτοκαλί επανάσταση".
Αντιγράφω από wikipedia για να μην δακτυλογραφώ:
Δηλαδή, ενώ ο Γιανουκόβιτς "κέρδισε" τις εκλογές, έπειτα από εξονυχιστικό έλεγχο της διαδικασίας βρέθηκε ότι οι εκλογές αυτές ήταν -περιέργως- ένα ανέκδοτο. Με την επανάληψη της διαδικασίας, αποδείχθηκε ότι ο αντίπαλός του κέρδιζε άνετα την πρωθυπουργία.Οι διαμαρτυρίες είχαν παρακινηθεί από τις εκθέσεις διαφόρων εγχώριων και ξένων παρατηρητών των εκλογών, καθώς και από την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη του κοινού ότι τα αποτελέσματα των επαναληπτικών εκλογών της 21ης Νοεμβρίου 2004 μεταξύ των κορυφαίων υποψηφίων Γιούσενκο και Γιανουκόβιτς ήταν στημένα από τις αρχές υπέρ του τελευταίου. Οι διαμαρτυρίες σε εθνικό επίπεδο πέτυχαν όταν τα αποτελέσματα των αρχικών επαναληπτικών εκλογών ακυρώθηκαν, καθώς και διατάχθηκε ακόμη μία επαναληπτική ψηφοφορία από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ουκρανίας για τις 26 Δεκεμβρίου 2004. Κάτω από εξονυχιστικό έλεγχο από τους εγχώριους και διεθνείς παρατηρητές, οι δεύτερες επαναληπτικές εκλογές κηρύχθηκαν «δίκαιες και ελεύθερες». Τα τελικά αποτελέσματα έδειξαν μια σαφή νίκη για τον Γιούσενκο, ο οποίος έλαβε περίπου το 52% των ψήφων, σε σύγκριση με το 44% του Γιανουκόβιτς. Ο Γιούσενκο ανακηρύχθηκε ο επίσημος νικητής και με την ανάληψη των καθηκόντων του στις 23 Ιανουαρίου 2005 στο Κίεβο, η Πορτοκαλί Επανάσταση τελείωσε.
Εσύ, λοιπόν, προσπαθείς να με πείσεις ότι αυτό το καθεστώς που εκφράζει ο Γιανουκόβιτς είναι το "δημοκρατικό" καθεστώς της Ουκρανίας, κι ότι για όλα φταίνε οι άλλοι που δέχονταν χρόνιες νοθείες και διώξεις σε εκλογές, με διάφορους τρόπους.
Όσο για το 2010, η αντίπαλος του Γιανουκόβιτς κατηγορούνταν ψευδώς επί 7 ολόκληρα χρόνια για κακουργήματα. Και τελικά, αφού απέσυρε την ένσταση για τη νοθεία των εκλογών του 2010 (δηλαδή δεν εκδικάστηκε καν η ένσταση), φυλακίστηκε για να δικαιωθεί 3 χρόνια αργότερα.
Όταν μιλάμε για επαρχίες και κράτη της πρώην Σοβ. Ένωσης, μιλάμε για ένα ολόκληρο δίκτυο πολιτικής, στρατιωτικής, οικονομικής πίεσης που είχε εισχωρήσει βαθιά στις τοπικές κοινωνίες. Οι περισσότεροι κάτοικοι των περιοχών έτρεμαν ακόμα τους ρώσους που κληρονόμησαν όλα τα στραβά της διαλυμένης Σοβ. Ένωσης. Η αποσοβιετοποίηση δεν ήταν απλό πράγμα, όσο κι αν το ποθούσαν οι λαοί αυτοί. Και φυσικά, όπου δεν έπιανε ο φόβος και η απειλή, έπεφτε απευθείας εισβολή.