Phorum.com.gr

μια καλόγρια.

Αστειο ηταν..δε ξερεις πως τα γραφω.καινούργιος εισαι

Εναλλακτικά γιογκες. Με τα υφασματα που κρέμονται απο το ταβανι. Δε ξερω πως λεγονται

Οτι σου αρεσει

γιόγκα έκανα χτες. 3-4 ώρες πάνω σε σκάλα ήμουν. κλάδευα. βοηθάει.

[42] έγραψε: 28 Μάιος 2018, 23:37 γιόγκα έκανα χτες. 3-4 ώρες πάνω σε σκάλα ήμουν. κλάδευα. βοηθάει.

και παραγωγικό κιόλας το είδος γιόγκας που προτιμάς.

Not so well...

I feel very exhausted...

Απέχθεια

bluerose έγραψε: 28 Μάιος 2018, 23:29 Βρειτε κανενα πνευματικο να ησυχασετε
Τζαμπα ειναι μη φοβαστε δε πληρώνεις

πως να μη φοβόμαστε, κιάμα μας βάλει χέρι;

σκατούλες!
πρέπει να πάω για καφέ στη φίλη μου και δεν έχω δικαιολογία να μην πάω!!

κουλούρι Θεσσαλονίκης έγραψε: 02 Ιουν 2018, 20:08 σκατούλες!
πρέπει να πάω για καφέ στη φίλη μου και δεν έχω δικαιολογία να μην πάω!!

να πας και να κοιμηθείς εκεί αν γίνεται <3

κουραση

Βινόσαυρος έγραψε: 03 Ιουν 2018, 03:01

κουλούρι Θεσσαλονίκης έγραψε: 02 Ιουν 2018, 20:08 σκατούλες!
πρέπει να πάω για καφέ στη φίλη μου και δεν έχω δικαιολογία να μην πάω!!

να πας και να κοιμηθείς εκεί αν γίνεται <3

κοιμηθηκα λίγο γιατι με ζάλισε η μπύρα!

Ηλικιωμενος

Να μάθεις να φεύγεις. Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών. Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν. Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας. Να φεύγεις - αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς. Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο. Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι. Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο. Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ. Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε. Οχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου. (Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας - αποδέξου το). Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας. Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι – από 'κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε. Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες. Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις. Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι. Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη. Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι. Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο. Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω - δεν τους το χρωστάς. Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου. Μην πιστεύεις αυτά που λένε - η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει. Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει. Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους. Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία. Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο. Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου...και να μάθεις να φεύγεις από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες. Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα. Να φεύγεις από όσα νόμισες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά. ~ Μενέλαος Λουντέμης


Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.
Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια
Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις
Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού
Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.
Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.
Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια
Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις
Και μαθαίνεις… μαθαίνεις
…με κάθε αντίο μαθαίνεις
... Horhe Luis Borges...



Επιτέλους ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε στις πράξεις.
Done. Adiós.