Highlights της ημερας μας

[Ορέστης 35]

Μπηκα σε ενα ταξι σαραβαλο με υπερπαχυσαρκο οδηγο που οδηγουσε ξαπλωμενος. Σε καθε μικροανωμαλια του δρομου με τρανταζε βιαια και ακουγονταν δυνατα μπαμ απο πισω μου. Η αυριανη μερα θα κρινει πολλα πραγματα.

[Naida]

Που έψαχνα 14 κωδικούς σε τιμολόγια από το 2016. Με πόνεσαν τα ματάκια μου. Αλλά τα βρήκα όλα και άκουσα και μπράβο, βέβαια μέσα από τα δόντια σήμερα αλλά το άκουσα

[Υπερκουλτουριάρης]

Είχα ένα πολύ περίεργο ξημέρωμα σήμερα.
Η βραδιά ξεκίνησε βασανιστικά. Έπρεπε να συναντήσω παλιούς φίλους, που τους επέλεξα όταν ήμουν 6 χρονών και δεν έχω να πω τίποτα μαζί τους εδώ και δεκαετίες. Κάθε επαφή μου είναι βασανιστική, χασμουριέμαι στα πρώτα 5 λεπτά, ειδικά όταν είναι μαζεμένοι όλοι μαζί .Όσο και να το κάνεις όμως, τους αγαπάω και θέλω να είναι καλά,απλά προτιμώ να τους βλέπω μια φορά τον χρόνο.Λέω θα κάτσω για λίγο και θα φύγω.
Μέσα στο μαγαζί μπαίνουν δυο λεσβίες, που τις είχα γνωρισει πριν καμιά εβδομάδα, τυχαία. Γλυκές ,σοβαρές γυναίκες ή μια ξένη(Ολλανδέζα;) , όχι με ξυρισμένα κεφάλια και τεστοστερόνη φουλ. Καυγαδίζουν φεύγει η ξένη, μένει η Ελληνίδα. Εκεί βρίσκω και εγώ έξοδο διαφυγής. Πουλάω πρόλογο πως η γκόμενα που είναι μόνη της στο μπαρ μου χαμογελά(λογικό, γνωριζόμασταν αφού ) , κάθομαι μαζί της. Της λέω πιες το ποτό και πάμε να φύγουμε, μόνο μην αρχίσεις να μου κάνεις παράπονα για την γυναίκα σου, αν είναι να ακούσω τέτοια πράγματα, κάθομαι και με τους άλλους που τους ξέρω μια ζωή, έτσι και αλλιώς όλοι άντρες είμαστε Όχι μου λέει, κουλ, φύγαμε.
Πάμε σε ένα μαγαζί προς Βαλαωρίτου. Είχε αρκετούς ανώμαλους εκεί, αλλά και ξεκάρφωτους. Πέρασα όμορφα. Βγαίνω από το μαγαζί κατά τις 4.
Δεν έχω όρεξη για ύπνο, δεν θέλω να πιω όμως,ούτε να μιλήσω με κανένα άλλον άνθρωπο. Με πιάνει μια επιθυμία να περπατήσω μέσα στην ήσυχη νύχτα. Διασχίζω όλη την Τσιμισκή. Μπαίνω τελικά σε κάτι tooday stores στην Αγγελάκη, να πιω ένα ice tea που το πεθύμησα. Τέτοια ώρα στο μαγαζί ήταν κάτι μαύροι, μια παρέα γεωργιανών και ένας άκυρος γέρος, μάλλον με αυπνίες.
Χαζεύω από το παράθυρο. Βλέπω μια γυναίκα γύρω στα 40-45 με κόκκινο ταγιέρ, κόκκινη φούστα μέχρι το γόνατο, δικτυωτό καλτσόν, γόβες, κόκκινο καπέλο με βέλο(!), σαν να βγήκε από ταινία των 50ς, να διασχίζει τον δρόμο με κόκκινο . Δεν είχε κίνηση,αλλά και πάλι ο μοναδικός που πέρασε, με το ζόρι δεν την πήρε παραμάζωμα. Αυτή δεν ένιωθε, ήταν προφανώς σουρωμένη ή κάτι άλλο. Μπαίνει στα today, παίρνει ένα τσάι με μελι. Με το ζόρι κρατιέται. Κοιτάει που να κάτσει, την λέω αν θες έλα εδώ. Κάθεται . Δεν μιλάμε για κανένα 5 λεπτο. Εγώ έχω κολλήσει στο καπέλο με το βέλο, έχοντας δει τόσους περίεργους εκείνη την ημέρα, αναρωτιέμαι αν είναι τραβεστί, λόγο της σούρεαλ εμφάνισης. Βγάζει το καπέλο, την παρατηρώ είναι γυναίκα, όμορφη,αλλά τα εχει τα χρόνια της, ίσως 50. Μιλάμε τελικά λίγο, βλέπω πως αν και ντίρλα εντελώς, το λεξιλόγιο της είναι πλούσιο και το κίνητο που έβγαλε πάνω στο τραπέζι κάνει ένα χιλιάρικο, άρα είναι του καλού κόσμου. Τρελή δεν είναι επίσης, παρά την κατάσταση της, οι κουβέντες της έχουν ειρμό. Ανακεφαλαιώνω δυνατά. Μου λέει εγώ είμαι η τάδε,μου δίνει και επαγγελματικά κάρτα αν θελήσω να πάρω διαζύγιο όταν παντρευτώ , το γραφείο μου είναι αυτό και ο άνδρας μου ο τάδε και μένουμε στην Μητροπόλεως. ΟΚ, πως βρέθηκες εδώ, σε αυτή την κατάσταση;
Κάπου εκεί άκουσα μια από τις πιο παράξενες ιστορίες ever ....

[don't speak]

Τυχερή ήταν.
Μάλλον

[alekhine]

Είχα ένα πολύ περίεργο ξημέρωμα σήμερα.
Η βραδιά ξεκίνησε βασανιστικά. Έπρεπε να συναντήσω παλιούς φίλους, που τους επέλεξα όταν ήμουν 6 χρονών και δεν έχω να πω τίποτα μαζί τους εδώ και δεκαετίες. Κάθε επαφή μου είναι βασανιστική, χασμουριέμαι στα πρώτα 5 λεπτά, ειδικά όταν είναι μαζεμένοι όλοι μαζί .Όσο και να το κάνεις όμως, τους αγαπάω και θέλω να είναι καλά,απλά προτιμώ να τους βλέπω μια φορά τον χρόνο.Λέω θα κάτσω για λίγο και θα φύγω.
Μέσα στο μαγαζί μπαίνουν δυο λεσβίες, που τις είχα γνωρισει πριν καμιά εβδομάδα, τυχαία. Γλυκές ,σοβαρές γυναίκες ή μια ξένη(Ολλανδέζα;) , όχι με ξυρισμένα κεφάλια και τεστοστερόνη φουλ. Καυγαδίζουν φεύγει η ξένη, μένει η Ελληνίδα. Εκεί βρίσκω και εγώ έξοδο διαφυγής. Πουλάω πρόλογο πως η γκόμενα που είναι μόνη της στο μπαρ μου χαμογελά(λογικό, γνωριζόμασταν αφού ) , κάθομαι μαζί της. Της λέω πιες το ποτό και πάμε να φύγουμε, μόνο μην αρχίσεις να μου κάνεις παράπονα για την γυναίκα σου, αν είναι να ακούσω τέτοια πράγματα, κάθομαι και με τους άλλους που τους ξέρω μια ζωή, έτσι και αλλιώς όλοι άντρες είμαστε Όχι μου λέει, κουλ, φύγαμε.
Πάμε σε ένα μαγαζί προς Βαλαωρίτου. Είχε αρκετούς ανώμαλους εκεί, αλλά και ξεκάρφωτους. Πέρασα όμορφα. Βγαίνω από το μαγαζί κατά τις 4.
Δεν έχω όρεξη για ύπνο, δεν θέλω να πιω όμως,ούτε να μιλήσω με κανένα άλλον άνθρωπο. Με πιάνει μια επιθυμία να περπατήσω μέσα στην ήσυχη νύχτα. Διασχίζω όλη την Τσιμισκή. Μπαίνω τελικά σε κάτι tooday stores στην Αγγελάκη, να πιω ένα ice tea που το πεθύμησα. Τέτοια ώρα στο μαγαζί ήταν κάτι μαύροι, μια παρέα γεωργιανών και ένας άκυρος γέρος, μάλλον με αυπνίες.
Χαζεύω από το παράθυρο. Βλέπω μια γυναίκα γύρω στα 40-45 με κόκκινο ταγιέρ, κόκκινη φούστα μέχρι το γόνατο, δικτυωτό καλτσόν, γόβες, κόκκινο καπέλο με βέλο(!), σαν να βγήκε από ταινία των 50ς, να διασχίζει τον δρόμο με κόκκινο . Δεν είχε κίνηση,αλλά και πάλι ο μοναδικός που πέρασε, με το ζόρι δεν την πήρε παραμάζωμα. Αυτή δεν ένιωθε, ήταν προφανώς σουρωμένη ή κάτι άλλο. Μπαίνει στα today, παίρνει ένα τσάι με μελι. Με το ζόρι κρατιέται. Κοιτάει που να κάτσει, την λέω αν θες έλα εδώ. Κάθεται . Δεν μιλάμε για κανένα 5 λεπτο. Εγώ έχω κολλήσει στο καπέλο με το βέλο, έχοντας δει τόσους περίεργους εκείνη την ημέρα, αναρωτιέμαι αν είναι τραβεστί, λόγο της σούρεαλ εμφάνισης. Βγάζει το καπέλο, την παρατηρώ είναι γυναίκα, όμορφη,αλλά τα εχει τα χρόνια της, ίσως 50. Μιλάμε τελικά λίγο, βλέπω πως αν και ντίρλα εντελώς, το λεξιλόγιο της είναι πλούσιο και το κίνητο που έβγαλε πάνω στο τραπέζι κάνει ένα χιλιάρικο, άρα είναι του καλού κόσμου. Τρελή δεν είναι επίσης, παρά την κατάσταση της, οι κουβέντες της έχουν ειρμό. Ανακεφαλαιώνω δυνατά. Μου λέει εγώ είμαι η τάδε,μου δίνει και επαγγελματικά κάρτα αν θελήσω να πάρω διαζύγιο όταν παντρευτώ , το γραφείο μου είναι αυτό και ο άνδρας μου ο τάδε και μένουμε στην Μητροπόλεως. ΟΚ, πως βρέθηκες εδώ, σε αυτή την κατάσταση;
Κάπου εκεί άκουσα μια από τις πιο παράξενες ιστορίες ever ....

θελουμε συνεχεια

[Υπερκουλτουριάρης]

Ο κόσμος είναι μικρός και η συνέχεια δεν μου ανήκει, είναι κομματι απο τη ζωή άλλου ανθρώπου.
Υπάρχει και κάτι που λέγεται, επαγγελματικό απόρρητο, λυπάμαι ,αλλά το σέβομαι.
Ήταν παντως θλιβερή και παραξενη. Δεν θελω να γράφω άσχημα πραγματα, ετσι και αλλιώς...

[-71]

Ο κόσμος είναι μικρός και η συνέχεια δεν μου ανήκει, είναι κομματι απο τη ζωή άλλου ανθρώπου.
Υπάρχει και κάτι που λέγεται, επαγγελματικό απόρρητο, λυπάμαι ,αλλά το σέβομαι.
Ήταν παντως θλιβερή και παραξενη. Δεν θελω να γράφω άσχημα πραγματα, ετσι και αλλιώς...

Τότε δεν έπρεπε να γράψεις και το πρώτο σκέλος της δημοσίευσης όμως.Γνώμη μου.

[Gherschaagk]

Ο κόσμος είναι μικρός και η συνέχεια δεν μου ανήκει, είναι κομματι απο τη ζωή άλλου ανθρώπου.
Υπάρχει και κάτι που λέγεται, επαγγελματικό απόρρητο, λυπάμαι ,αλλά το σέβομαι.
Ήταν παντως θλιβερή και παραξενη. Δεν θελω να γράφω άσχημα πραγματα, ετσι και αλλιώς...

Σε σώζει το ότι είσαι μακριά. Θα σε κρέμαγα ανάποδα μέχρι να μαρτυρίσεις.

[Υπερκουλτουριάρης]

Ειμαι;

[Naida]

Είχα ένα πολύ περίεργο ξημέρωμα σήμερα.
Η βραδιά ξεκίνησε βασανιστικά. Έπρεπε να συναντήσω παλιούς φίλους, που τους επέλεξα όταν ήμουν 6 χρονών και δεν έχω να πω τίποτα μαζί τους εδώ και δεκαετίες. Κάθε επαφή μου είναι βασανιστική, χασμουριέμαι στα πρώτα 5 λεπτά, ειδικά όταν είναι μαζεμένοι όλοι μαζί .Όσο και να το κάνεις όμως, τους αγαπάω και θέλω να είναι καλά,απλά προτιμώ να τους βλέπω μια φορά τον χρόνο.Λέω θα κάτσω για λίγο και θα φύγω.
Μέσα στο μαγαζί μπαίνουν δυο λεσβίες, που τις είχα γνωρισει πριν καμιά εβδομάδα, τυχαία. Γλυκές ,σοβαρές γυναίκες ή μια ξένη(Ολλανδέζα;) , όχι με ξυρισμένα κεφάλια και τεστοστερόνη φουλ. Καυγαδίζουν φεύγει η ξένη, μένει η Ελληνίδα. Εκεί βρίσκω και εγώ έξοδο διαφυγής. Πουλάω πρόλογο πως η γκόμενα που είναι μόνη της στο μπαρ μου χαμογελά(λογικό, γνωριζόμασταν αφού ) , κάθομαι μαζί της. Της λέω πιες το ποτό και πάμε να φύγουμε, μόνο μην αρχίσεις να μου κάνεις παράπονα για την γυναίκα σου, αν είναι να ακούσω τέτοια πράγματα, κάθομαι και με τους άλλους που τους ξέρω μια ζωή, έτσι και αλλιώς όλοι άντρες είμαστε Όχι μου λέει, κουλ, φύγαμε.
Πάμε σε ένα μαγαζί προς Βαλαωρίτου. Είχε αρκετούς ανώμαλους εκεί, αλλά και ξεκάρφωτους. Πέρασα όμορφα. Βγαίνω από το μαγαζί κατά τις 4.
Δεν έχω όρεξη για ύπνο, δεν θέλω να πιω όμως,ούτε να μιλήσω με κανένα άλλον άνθρωπο. Με πιάνει μια επιθυμία να περπατήσω μέσα στην ήσυχη νύχτα. Διασχίζω όλη την Τσιμισκή. Μπαίνω τελικά σε κάτι tooday stores στην Αγγελάκη, να πιω ένα ice tea που το πεθύμησα. Τέτοια ώρα στο μαγαζί ήταν κάτι μαύροι, μια παρέα γεωργιανών και ένας άκυρος γέρος, μάλλον με αυπνίες.
Χαζεύω από το παράθυρο. Βλέπω μια γυναίκα γύρω στα 40-45 με κόκκινο ταγιέρ, κόκκινη φούστα μέχρι το γόνατο, δικτυωτό καλτσόν, γόβες, κόκκινο καπέλο με βέλο(!), σαν να βγήκε από ταινία των 50ς, να διασχίζει τον δρόμο με κόκκινο . Δεν είχε κίνηση,αλλά και πάλι ο μοναδικός που πέρασε, με το ζόρι δεν την πήρε παραμάζωμα. Αυτή δεν ένιωθε, ήταν προφανώς σουρωμένη ή κάτι άλλο. Μπαίνει στα today, παίρνει ένα τσάι με μελι. Με το ζόρι κρατιέται. Κοιτάει που να κάτσει, την λέω αν θες έλα εδώ. Κάθεται . Δεν μιλάμε για κανένα 5 λεπτο. Εγώ έχω κολλήσει στο καπέλο με το βέλο, έχοντας δει τόσους περίεργους εκείνη την ημέρα, αναρωτιέμαι αν είναι τραβεστί, λόγο της σούρεαλ εμφάνισης. Βγάζει το καπέλο, την παρατηρώ είναι γυναίκα, όμορφη,αλλά τα εχει τα χρόνια της, ίσως 50. Μιλάμε τελικά λίγο, βλέπω πως αν και ντίρλα εντελώς, το λεξιλόγιο της είναι πλούσιο και το κίνητο που έβγαλε πάνω στο τραπέζι κάνει ένα χιλιάρικο, άρα είναι του καλού κόσμου. Τρελή δεν είναι επίσης, παρά την κατάσταση της, οι κουβέντες της έχουν ειρμό. Ανακεφαλαιώνω δυνατά. Μου λέει εγώ είμαι η τάδε,μου δίνει και επαγγελματικά κάρτα αν θελήσω να πάρω διαζύγιο όταν παντρευτώ , το γραφείο μου είναι αυτό και ο άνδρας μου ο τάδε και μένουμε στην Μητροπόλεως. ΟΚ, πως βρέθηκες εδώ, σε αυτή την κατάσταση;
Κάπου εκεί άκουσα μια από τις πιο παράξενες ιστορίες ever ....

Μίλησε το αλκοόλ και ανοιχτηκε. Όμορφο το βρίσκω που ήσουν εκεί να την ακούσεις. Και για σένα και γι' αυτην.

[Υπερκουλτουριάρης]

Μίλησε το αλκοόλ και ανοιχτηκε. Όμορφο το βρίσκω που ήσουν εκεί να την ακούσεις. Και για σένα και γι' αυτην.

Ναι, το αλκοόλ είναι δυνάμει κατάρα και δυνάμει ευλογία, δεν είναι διέξοδος, αλλά μερικές φορές μπορεί να σε πάει και σε μονοπάτια που δεν θα τα ακολουθούσες αλλιώς και καμιά φορά πρέπει να τα πάρεις . Τέτοια κουβέντα μέρα,μια κανονική μέρα, δεν γινόταν.
Χάρηκα που την γνώρισα και βασικά για αυτό το έγραψα επιτόπου, γιατί ξεχνάω και πολλές φορές, άλλοι άνθρωποι μου λένε τρελά πράγματα που μου συνέβησαν ή έκανα ο ίδιος και εγώ δεν θυμάμαι τίποτα , μόνο αν σπάσω το μυαλό μου κάτι αρχίζει να αχνοφέγγει.
Μου συμβαίνουν πολλά περίεργα με αγνώστους, ίσως γιατί γυρνάω πολύ και μου ανοίγονται εύκολα,χωρίς να πιάνω ποτέ κουβεντα εγώ. Μια ιστορία που δεν θέλω να ξεχάσω γιατί ήταν τρυφερή και εορταστική μου συνέβη την δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων που πέρασαν. Θα την πω τώρα, που την κρατάω ακόμα στο κεφάλι μου, πριν γίνει delete.
Κατέβηκα κέντρο το πρωί εκείνης της ημέρας, γιατί είχα μια σύντομη υποχρέωση. Όπως περπατάω στο ύψος της Ικτίνου, πετυχαίνω μια γυναίκα γύρω στα 45, όχι ιδιαίτερα ατημέλητη ή βρώμικη και με ρωτά με ποντιακή προφορά , αν ξέρω τους ανθρώπους που έχουν έναν μαγαζί στην Τσιμισκή(!). Απαντώ όχι, αλλά δεν συνεχίζω το βήμα μου, την κοιτάω ενθαρρυντικά . Παίρνει θάρρος και μου λέει κάτι μουρλό, τον λόγο που θέλει να μάθει για αυτούς,καταλαβαίνω πως δεν είναι απόλυτα ισορροπημένη και έπειτα ξεκινά να μου εξιστορεί τα πάντα για αυτήν, από που ήρθε, πολύ άσχημα πράγματα, αλλά και αρκετά όμορφα. Παρότι τα έλεγε γρήγορα ,καταλαβαίνω πως είναι πλούσια συναισθηματική φύση και έξυπνη. Την ακούω, την διακόπτω μόνο για να της πω πως πάω μέχρι την Βενιζέλου ,αλλά αν θέλει να μου μιλάει αφού το γουστάρει, δεν έχω αντίρρηση, απλά θα περπατάμε ταυτόχρονα. Το περίεργο είναι πως όσο περπατάμε, διαπιστώνω πως συντονιζόταν απίστευτα με το τι σκέφτομαι χωρίς να μιλάω καν, κοινώς με έχει αφήσει ψιλομαλάκα. Θυμάμαι που μου είπε ξέρω έγινα ενοχλητική,αν θες να φύγω γιατί δεν μπορώ να σταματήσω να μιλάω, ενοχλώ και τον εαυτό μου,αφού φοράω πάντα ωτοασπίδες για να μην με ακούω(!). Εσύ όμως με συμπαθείς, το βλέπω στα μάτια σου και σίγουρα δεν θες κάτι σεξουαλικό από εμένα, μόλις όμως σε κουράσω πες μου να σταματήσω για να μην γίνω πρόβλημα,δεν το θέλω με τίποτα να σου χαλάσω την ημέρα,απλά δεν μπορώ να βάλω φρενο μόνη μου.
Η γυναίκα αυτή είχε μείνει άστεγη και εμφανώς είχε κάποια ψυχικά θέματα, είχε μια φίλη που την νύχτα άνοιγε την πολυκατοικία της για να τρυπώσει και την νοιαζότανε, γιατί σε κάποια φάση της έκανε και ένα τηλέφωνο για να δει που είναι.
Φθάνω στον προορισμό μου, τις λέω θα κάνω κανένα μισάωρο, αν θες περίμενε με, κάτι σε θέλω. Μου λέει θα πάω μέχρι την Εγνατία που κάτι θέλω να δω και θα ξανάρθω. Τελειώνω, κατεβαίνω. Άφαντη. Πάω προς την φορά που μου είπε πως θα πήγαινε, την βλέπω να ανεβαίνει. Της λέω άκου, πρέπει να γυρίσω σπίτι μου, αλλά πριν φύγω θέλω να σε πάω κάπου να φας. Όχι, δεν θέλω, ευχαριστώ, αφού γίναμε φίλοι μην το κάνεις αυτό . ΟΚ θα φύγω τότε. Να σου κάνω παρέα μέχρι να περάσει το λεωφορείο; Φυσικά.
Εκεί η τύπισσα, συνέχισε να μιλάει ακατάπαυστα,σαν να ήθελε να τα πει όλα μαζεμένα, αλλά είχε βγάλει και ένα τρελό άγχος μην χάσω το λεωφορείο μου και αργήσω, όλο έβγαζε το κεφάλι της στον δρόμο να δει αν έρχεται. Σημειώνω παρόλα αυτά πως σε καμιά στιγμή δεν μου έγινε δυσάρεστη ή βάρος, είχε τον τρόπο της.Σε κάποια φάση διακόπτει χαρούμενη , έρχεται νάτο! Λέω άκου στα γρήγορα, έχω δέκα ευρώ πάνω μου, θέλω να στα δώσω, πάρτα. Όχι. Θέλω κάτι να κάνω για εσένα, τι μπορώ να κάνω; Πάρε με μια αγκαλιά μου λέει.
Την αγκάλιασα και εκείνη την στιγμή σκέφτηκα, πως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα την στιγμή αυτή να μου ψιρίζει κινητό και πορτοφόλι, αλλά δεν γαμιέται ας γίνει ότι θέλει.
Όταν ανέβηκα στο λεωφορείο ψάχτηκα, ήταν όλα στην θέση τους

[Gherschaagk]

Ειμαι;

Όσο να πεις.

[Ορέστης 35]

Μίλησε το αλκοόλ και ανοιχτηκε. Όμορφο το βρίσκω που ήσουν εκεί να την ακούσεις. Και για σένα και γι' αυτην.

Ναι, το αλκοόλ είναι δυνάμει κατάρα και δυνάμει ευλογία, δεν είναι διέξοδος, αλλά μερικές φορές μπορεί να σε πάει και σε μονοπάτια που δεν θα τα ακολουθούσες αλλιώς και καμιά φορά πρέπει να τα πάρεις . Τέτοια κουβέντα μέρα,μια κανονική μέρα, δεν γινόταν.
Χάρηκα που την γνώρισα και βασικά για αυτό το έγραψα επιτόπου, γιατί ξεχνάω και πολλές φορές, άλλοι άνθρωποι μου λένε τρελά πράγματα που μου συνέβησαν ή έκανα ο ίδιος και εγώ δεν θυμάμαι τίποτα , μόνο αν σπάσω το μυαλό μου κάτι αρχίζει να αχνοφέγγει.
Μου συμβαίνουν πολλά περίεργα με αγνώστους, ίσως γιατί γυρνάω πολύ και μου ανοίγονται εύκολα,χωρίς να πιάνω ποτέ κουβεντα εγώ. Μια ιστορία που δεν θέλω να ξεχάσω γιατί ήταν τρυφερή και εορταστική μου συνέβη την δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων που πέρασαν. Θα την πω τώρα, που την κρατάω ακόμα στο κεφάλι μου, πριν γίνει delete.
Κατέβηκα κέντρο το πρωί εκείνης της ημέρας, γιατί είχα μια σύντομη υποχρέωση. Όπως περπατάω στο ύψος της Ικτίνου, πετυχαίνω μια γυναίκα γύρω στα 45, όχι ιδιαίτερα ατημέλητη ή βρώμικη και με ρωτά με ποντιακή προφορά , αν ξέρω τους ανθρώπους που έχουν έναν μαγαζί στην Τσιμισκή(!). Απαντώ όχι, αλλά δεν συνεχίζω το βήμα μου, την κοιτάω ενθαρρυντικά . Παίρνει θάρρος και μου λέει κάτι μουρλό, τον λόγο που θέλει να μάθει για αυτούς,καταλαβαίνω πως δεν είναι απόλυτα ισορροπημένη και έπειτα ξεκινά να μου εξιστορεί τα πάντα για αυτήν, από που ήρθε, πολύ άσχημα πράγματα, αλλά και αρκετά όμορφα. Παρότι τα έλεγε γρήγορα ,καταλαβαίνω πως είναι πλούσια συναισθηματική φύση και έξυπνη. Την ακούω, την διακόπτω μόνο για να της πω πως πάω μέχρι την Βενιζέλου ,αλλά αν θέλει να μου μιλάει αφού το γουστάρει, δεν έχω αντίρρηση, απλά θα περπατάμε ταυτόχρονα. Το περίεργο είναι πως όσο περπατάμε, διαπιστώνω πως συντονιζόταν απίστευτα με το τι σκέφτομαι χωρίς να μιλάω καν, κοινώς με έχει αφήσει ψιλομαλάκα. Θυμάμαι που μου είπε ξέρω έγινα ενοχλητική,αν θες να φύγω γιατί δεν μπορώ να σταματήσω να μιλάω, ενοχλώ και τον εαυτό μου,αφού φοράω πάντα ωτοασπίδες για να μην με ακούω(!). Εσύ όμως με συμπαθείς, το βλέπω στα μάτια σου και σίγουρα δεν θες κάτι σεξουαλικό από εμένα, μόλις όμως σε κουράσω πες μου να σταματήσω για να μην γίνω πρόβλημα,δεν το θέλω με τίποτα να σου χαλάσω την ημέρα,απλά δεν μπορώ να βάλω φρενο μόνη μου.
Η γυναίκα αυτή είχε μείνει άστεγη και εμφανώς είχε κάποια ψυχικά θέματα, είχε μια φίλη που την νύχτα άνοιγε την πολυκατοικία της για να τρυπώσει και την νοιαζότανε, γιατί σε κάποια φάση της έκανε και ένα τηλέφωνο για να δει που είναι.
Φθάνω στον προορισμό μου, τις λέω θα κάνω κανένα μισάωρο, αν θες περίμενε με, κάτι σε θέλω. Μου λέει θα πάω μέχρι την Εγνατία που κάτι θέλω να δω και θα ξανάρθω. Τελειώνω, κατεβαίνω. Άφαντη. Πάω προς την φορά που μου είπε πως θα πήγαινε, την βλέπω να ανεβαίνει. Της λέω άκου, πρέπει να γυρίσω σπίτι μου, αλλά πριν φύγω θέλω να σε πάω κάπου να φας. Όχι, δεν θέλω, ευχαριστώ, αφού γίναμε φίλοι μην το κάνεις αυτό . ΟΚ θα φύγω τότε. Να σου κάνω παρέα μέχρι να περάσει το λεωφορείο; Φυσικά.
Εκεί η τύπισσα, συνέχισε να μιλάει ακατάπαυστα,σαν να ήθελε να τα πει όλα μαζεμένα, αλλά είχε βγάλει και ένα τρελό άγχος μην χάσω το λεωφορείο μου και αργήσω, όλο έβγαζε το κεφάλι της στον δρόμο να δει αν έρχεται. Σημειώνω παρόλα αυτά πως σε καμιά στιγμή δεν μου έγινε δυσάρεστη ή βάρος, είχε τον τρόπο της.Σε κάποια φάση διακόπτει χαρούμενη , έρχεται νάτο! Λέω άκου στα γρήγορα, έχω δέκα ευρώ πάνω μου, θέλω να στα δώσω, πάρτα. Όχι. Θέλω κάτι να κάνω για εσένα, τι μπορώ να κάνω; Πάρε με μια αγκαλιά μου λέει.
Την αγκάλιασα και εκείνη την στιγμή σκέφτηκα, πως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα την στιγμή αυτή να μου ψιρίζει κινητό και πορτοφόλι, αλλά δεν γαμιέται ας γίνει ότι θέλει.
Όταν ανέβηκα στο λεωφορείο ψάχτηκα, ήταν όλα στην θέση τους

ξερω κι εγω μια τετοια κυρια αστεγη που μιλαει συνεχεια πιο μεγαλη σε ηλικια

[Naida]

Μίλησε το αλκοόλ και ανοιχτηκε. Όμορφο το βρίσκω που ήσουν εκεί να την ακούσεις. Και για σένα και γι' αυτην.

Ναι, το αλκοόλ είναι δυνάμει κατάρα και δυνάμει ευλογία, δεν είναι διέξοδος, αλλά μερικές φορές μπορεί να σε πάει και σε μονοπάτια που δεν θα τα ακολουθούσες αλλιώς και καμιά φορά πρέπει να τα πάρεις . Τέτοια κουβέντα μέρα,μια κανονική μέρα, δεν γινόταν.
Χάρηκα που την γνώρισα και βασικά για αυτό το έγραψα επιτόπου, γιατί ξεχνάω και πολλές φορές, άλλοι άνθρωποι μου λένε τρελά πράγματα που μου συνέβησαν ή έκανα ο ίδιος και εγώ δεν θυμάμαι τίποτα , μόνο αν σπάσω το μυαλό μου κάτι αρχίζει να αχνοφέγγει.
Μου συμβαίνουν πολλά περίεργα με αγνώστους, ίσως γιατί γυρνάω πολύ και μου ανοίγονται εύκολα,χωρίς να πιάνω ποτέ κουβεντα εγώ. Μια ιστορία που δεν θέλω να ξεχάσω γιατί ήταν τρυφερή και εορταστική μου συνέβη την δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων που πέρασαν. Θα την πω τώρα, που την κρατάω ακόμα στο κεφάλι μου, πριν γίνει delete.
Κατέβηκα κέντρο το πρωί εκείνης της ημέρας, γιατί είχα μια σύντομη υποχρέωση. Όπως περπατάω στο ύψος της Ικτίνου, πετυχαίνω μια γυναίκα γύρω στα 45, όχι ιδιαίτερα ατημέλητη ή βρώμικη και με ρωτά με ποντιακή προφορά , αν ξέρω τους ανθρώπους που έχουν έναν μαγαζί στην Τσιμισκή(!). Απαντώ όχι, αλλά δεν συνεχίζω το βήμα μου, την κοιτάω ενθαρρυντικά . Παίρνει θάρρος και μου λέει κάτι μουρλό, τον λόγο που θέλει να μάθει για αυτούς,καταλαβαίνω πως δεν είναι απόλυτα ισορροπημένη και έπειτα ξεκινά να μου εξιστορεί τα πάντα για αυτήν, από που ήρθε, πολύ άσχημα πράγματα, αλλά και αρκετά όμορφα. Παρότι τα έλεγε γρήγορα ,καταλαβαίνω πως είναι πλούσια συναισθηματική φύση και έξυπνη. Την ακούω, την διακόπτω μόνο για να της πω πως πάω μέχρι την Βενιζέλου ,αλλά αν θέλει να μου μιλάει αφού το γουστάρει, δεν έχω αντίρρηση, απλά θα περπατάμε ταυτόχρονα. Το περίεργο είναι πως όσο περπατάμε, διαπιστώνω πως συντονιζόταν απίστευτα με το τι σκέφτομαι χωρίς να μιλάω καν, κοινώς με έχει αφήσει ψιλομαλάκα. Θυμάμαι που μου είπε ξέρω έγινα ενοχλητική,αν θες να φύγω γιατί δεν μπορώ να σταματήσω να μιλάω, ενοχλώ και τον εαυτό μου,αφού φοράω πάντα ωτοασπίδες για να μην με ακούω(!). Εσύ όμως με συμπαθείς, το βλέπω στα μάτια σου και σίγουρα δεν θες κάτι σεξουαλικό από εμένα, μόλις όμως σε κουράσω πες μου να σταματήσω για να μην γίνω πρόβλημα,δεν το θέλω με τίποτα να σου χαλάσω την ημέρα,απλά δεν μπορώ να βάλω φρενο μόνη μου.
Η γυναίκα αυτή είχε μείνει άστεγη και εμφανώς είχε κάποια ψυχικά θέματα, είχε μια φίλη που την νύχτα άνοιγε την πολυκατοικία της για να τρυπώσει και την νοιαζότανε, γιατί σε κάποια φάση της έκανε και ένα τηλέφωνο για να δει που είναι.
Φθάνω στον προορισμό μου, τις λέω θα κάνω κανένα μισάωρο, αν θες περίμενε με, κάτι σε θέλω. Μου λέει θα πάω μέχρι την Εγνατία που κάτι θέλω να δω και θα ξανάρθω. Τελειώνω, κατεβαίνω. Άφαντη. Πάω προς την φορά που μου είπε πως θα πήγαινε, την βλέπω να ανεβαίνει. Της λέω άκου, πρέπει να γυρίσω σπίτι μου, αλλά πριν φύγω θέλω να σε πάω κάπου να φας. Όχι, δεν θέλω, ευχαριστώ, αφού γίναμε φίλοι μην το κάνεις αυτό . ΟΚ θα φύγω τότε. Να σου κάνω παρέα μέχρι να περάσει το λεωφορείο; Φυσικά.
Εκεί η τύπισσα, συνέχισε να μιλάει ακατάπαυστα,σαν να ήθελε να τα πει όλα μαζεμένα, αλλά είχε βγάλει και ένα τρελό άγχος μην χάσω το λεωφορείο μου και αργήσω, όλο έβγαζε το κεφάλι της στον δρόμο να δει αν έρχεται. Σημειώνω παρόλα αυτά πως σε καμιά στιγμή δεν μου έγινε δυσάρεστη ή βάρος, είχε τον τρόπο της.Σε κάποια φάση διακόπτει χαρούμενη , έρχεται νάτο! Λέω άκου στα γρήγορα, έχω δέκα ευρώ πάνω μου, θέλω να στα δώσω, πάρτα. Όχι. Θέλω κάτι να κάνω για εσένα, τι μπορώ να κάνω; Πάρε με μια αγκαλιά μου λέει.
Την αγκάλιασα και εκείνη την στιγμή σκέφτηκα, πως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα την στιγμή αυτή να μου ψιρίζει κινητό και πορτοφόλι, αλλά δεν γαμιέται ας γίνει ότι θέλει.
Όταν ανέβηκα στο λεωφορείο ψάχτηκα, ήταν όλα στην θέση τους

Ίσως έχεις ήρεμη φυσιογνωμία και τους το να
βγάζεις να πουν τα μέσα τους, να τους ακούσεις σαν ξένος. Συλλέγεις και εσύ κομμάτια.
Παίζει πολύ σκηνικό πίσω από τον κάθε άνθρωπο. Στους περισσότερους. Και είναι πράγματι πολύ ενδιαφέρον ν' ακούς τον άλλον να σου μιλάει για τη ζωή του.

[Υπερκουλτουριάρης]

Ίσως έχεις ήρεμη φυσιογνωμία και τους το να
βγάζεις να πουν τα μέσα τους, να τους ακούσεις σαν ξένος. Συλλέγεις και εσύ κομμάτια.
Παίζει πολύ σκηνικό πίσω από τον κάθε άνθρωπο. Στους περισσότερους. Και είναι πράγματι πολύ ενδιαφέρον ν' ακούς τον άλλον να σου μιλάει για τη ζωή του.

Δεν έχω ιδέα τι εκπέμπω στον άλλο. Δεν είμαι ιδιαίτερα διαχυτικός άνθρωπος αν δεν γνωρίζω κάποιον, μάλλον μοιάζω σοβαρός, αλλά όχι εχθρικός.
Πάντως από τις συναναστροφές μου, οι περισσότεροι μου έλεγαν τα πάντα. Ίσως γιατί δεν διακόπτω όταν λέγεται κάτι σοβαρό, δεν κρίνω κανέναν ούτε καν μέσα μου και σέβομαι την ιδιωτικότητα του άλλου.
Με τα χρόνια διαπίστωσα πως είναι μεγάλη ελευθερία να λες αυτό που νιώθεις, ενώ ήμουν αρκετά μυστικοπαθής ως άνθρωπος, πλέον έχω γίνει εντελώς χύμα και δεν μου βγαίνει καθόλου σε κακό.