ΓΑΛΗ έγραψε: 01 Φεβ 2025, 10:58
Isildur έγραψε: 01 Φεβ 2025, 10:50
ΓΑΛΗ έγραψε: 01 Φεβ 2025, 10:46
Αυτό που είπες για το καθημερινό περπάτημα στη μπιρμπίλω, είναι το πιο απλό. Αν συνηθίσεις, το ίδιο το σώμα θα το ζητά. Το λέω γιατί όντως οι άνθρωποι ξέχασαν να περπατούν.
Τεράστια αλήθεια. Και αυτό που λες περί συνήθειας και "ζήτησης" απ' το σώμα, αλλά και για την τελευταία σου φράση.
Μιλώ εκ πείρας και όχι μόνο παρατηρώντας τον εαυτό μου.
Εγώ την καταβρίσκω με το περπάτημα, ευτυχώς. Αυτό που βαριέμαι τρελλά είναι το τζόκινγκ, δεν ξέρω γιατί, για κάποιο λόγο με εκνευρίζει.
Πραγματικά όμως θεωρώ πρόβλημα να βλέπω όλο και περισσότερα νέα παιδιά, πάνω σε ηλεκτρικά πατίνια. Ακόμη και το ποδήλατο θεωρείται πλέον ως ένα πρωτόγονο μεταφορικό μέσο.
Ξεκίνησα να πηγαίνω στη δουλειά κάθε μέρα ποδαράτος (κάπου 3+ χιλιόμετρα), πριν 4-5 χρόνια περίπου. Έχω γυμναστεί αρκετά στη ζωή μου, σε άλλες εποχές όμως γιατί εδώ και πολλά χρόνια μ' έφαγε η δουλειά και η καρέκλα. Το ξεκίνησα κυρίως για λόγους υγείας γιατί είχε αρχίσει να τσιμπάει λίγο προς τα πάνω η χοληστερίνη, ήμουν και σε φάση διατροφής και ήθελα να την συμπληρώσω και με λίγη (έστω) άσκηση, οπότε άρχισα να κάνω αυτά τα λίγα χιλιόμετρα καθημερινά (γυμναστήριο ξεκίνησα λίγο μετά, αλλά έπεσα στις καραντίνες οπότε αναγκαστικά το συνέχισα στο σπίτι, μέχρι και αυτοσχέδιο TRX έστησα...

). Ε, όποτε δεν μπορούσα να κάνω αυτό το μικρό, καθημερινό μου περπάτημα για κάποιον λόγο (κωλόκαιρος, άργησα να ξυπνήσω... κάτι τέτοιο) ένιωθα χάλια. Κάτι μού έλειπε. Προσπαθούσα να το αναπληρώσω σε κάποια άλλη στιγμή της ημέρας κι όποτε το κατάφερνα στάνιαρα κανονικά. Εννοείται βέβαια, ότι σε διάφορες εκδρομές με παρέες από τότε, ξαναγύρισα στις παλιές μου συνήθειες κι άρχισα να οργώνω τα βουνά και τα λαγκάδια.
Μού θύμισε την εποχή που ξεκινούσα τη μέρα μου με μια βουτιά στην δημοτική πισίνα (πριν κάποια χρόνια) και που όποτε δεν το 'κανα ένιωθα καταβεβλημένος. Μεγάλη υπόθεση το περπάτημα...