Ζαποτέκος έγραψε: 12 Νοέμ 2024, 12:24
Νομίζω πως πρέπει να το πάρουμε απόφαση πλέον πως το σχήμα Έλληνες+Ρωμαίοι της υστεροβυζαντινής εποχής αποτελεί δημιούργημα εθνικά συνειδητοποιημένων Ελλήνων/Βυζαντινών που προσπαθούν να υποστηρίξουν το γιατί η αυτοκρατορία τους είναι ρωμαϊκή.
Ποιός είναι ο συνειδητοποιημένος «Έλληνας» που χρησιμοποιεί το εθνώνυμο «Έλληνας» στην χάση κα την φέξη σε κείμενα γραμμένα στην αττική με έντονο στοιχείο ρητορικής; Πώς γίνεται οι εθνοτικοί Έλληνες να έχουν ως εθνοτικό κράτος-πατρίδα την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία; Ποιός εθνοτικός Έλληνας πιστεύει ότι προέρχεται από μίξη Ελλήνων και Ρωμαίων; Ζαποτέκο σοβαρέψου... Είμαι σε θέση να σε διαβεβαιώσω ότι το ρωμελληνικό σχήμα απαντά
μόνο στον Θεόδωρο Μετοχίτη, τον Μανουήλ Χρυσολωρά και τον Πληθωνικό κύκλο (π.χ. Γεώργιος Γεμιστός, Ισίδωρος Κιέβου, Γεώργιος Σχολάριος).
... Καππαδόκων χώρας ... πλουτίσασα τὸ ἀνέκαθεν Ἕλληνας, γένος ἀφοσιωμένον τῇ τῶν λόγων φύσει
Η Καππαδοκία ήταν κέντρο ελληνικής παιδείας από «πάντα». Μάλιστα! (γένος = κοινωνική ομάδα). Είδα και έπαθα να αποδείξω στον Περτίνακα πως υπάρχει αυτή η έννοια στα αρχαία ελληνικά (γλώσσα την οποία μιλούσαν οι Ρωμαίοι λόγιοι) και ότι την χρησιμοποιούσαν...
- ... Κύπρος ... βαρβάροις έλαχεν Ιταλοίς το εκείσε δουλεύειν ελληνικόν
Όσο «[εθνοτικοί] Ιταλοί» ήταν οι «Γάλλοι» στο μυαλό του Γεώργιου του Κύπριου τόσο «[εθνοτικοί] Έλληνες» ήταν και οι Ρωμαίοι της Κύπρου.
Βλεμμύδης, πυθόμενος, ἀνὴρ ὡς ἐλέγετο οὐ μόνον Ἑλλήνων τῶν ἐφ’ ἡμῶν
Οι σοφολογιώτατοι «Έλληνες» που λέγαμε... Ο Βλεμμύδης θεωρείτο ο μεγαλύτερος λόγιος της εποχής του.
βάρβαρος πάντως καὶ οὐχ Έλλην τὸν τρόπον
Δεν μπορείς να δεις τον ρητορισμό; Σε κάθε περίπτωση εδώ έχουμε «Έλληνα»/«βάρβαρο» τον τρόπο και όχι το γένος...
Για τους Κωνσταντινοπολίτες όμως σε επιστολή του προς τον Μιχαήλ Παλαιολόγο γράφει : ... η πόλις πάντας ἁνθρώπους ἔχει δεικνύναι ἐξ ἔθνους παντός καί γένους, Ἑλλήνων, βαρβάρων, ὀπωνδήποτ’ ἁνθρώπων... ... Ρωμαίοις διά σού επανασωθήναι τά πράγματα ... σωτήρα Ρωμαίων και ρύστην και κηδεμόναν... φρούρια Ρωμαίοις ...
Έλληνες και βάρβαροι μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε...
Σε επιστολή του προς Ανδρόνικο Παλαιολόγο γράφει : Άλλ ' ή μεν πατρίς τοΰ βασιλέως πόλις τοιαύτη ... τό δέ γένος τό οποίον ; τό επισημότατον Ελλήνων καί Ρωμαίων ... Ρωμαίοι τούς σούς γεννήτορας ... Ρωμαίων ελπίδας ... χείρες Ρωμαίων ... υπέρ Ρωμαίων
Αυτό είναι ενδιαφέρον γιατί δεν το έχουμε ξανασχολιάσει σε αυτή τη συζήτηση (τουλάχιστον εξ όσων γνωρίζω/θυμάμαι). Ο Γεώργιος ο Κύπριος/Γρηγόριος Κωνσταντινουπόλεως υποστηρίζει πως το γένος (η οικογένεια) των Παλαιολόγων είναι η επισημότερη οικογένεια από όλους τους «Έλληνες και Ρωμαίους» της Κωνσταντινούπολης. Ο Γεώργιος ο Κύπριος χρησιμοποιεί ενεστώτα χρόνο και άρα αυτοί οι «Έλληνες και Ρωμαίοι» υπάρχουν στο συγχρονικό του παρόν. Δεν μπορεί εδώ να υποστηρίζει ένα ρωμελληνικό (καταγωγικό και άρα περελθοντικό) σχήμα. Μάλιστα διευκρινίζει πιο κάτω ότι οι πρόγονοι του Ανδρόνικου Παλαιολόγου είναι εθνοτικοί Ρωμαίοι και όχι Έλληνες:
ἐπεὶ καὶ παραυτὰ τῆς σῆς γεννήσεως ἐπισημαίνεται Θεός, καὶ Ῥωμαίοι τοὺς σοὺς γεννήτορας
Ποιοί είναι οι «Έλληνες»; Ή καλύτερα ποιοί είναι οι Ρωμαίοι που είναι και «Έλληνες» (Ελλήνων και Ρωμαίων της τήδε);
Υ.Γ.: Έχω βρει ομοϊδεάτη σου που υποστηρίζει πως ο Γεώργιος ο Κύπριος στο συγκεκριμένο κείμενο υποστηρίζει πως οι Παλαιολόγοι είναι το επισημότερο γένος των [διηνεκών] παροντικών Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και ότι οι Ρωμαίοι στη φράση αυτή είναι οι παροντικοί Δυτικοί! Δεν πρόσεξε ο «έξυπνος» πως πιο κάτω ο Γεώργιος ο Κύπριος υποστηρίζει ξεκάθαρα πως ο Ανδρόνικος έχει [μόνο] ρωμαϊκή καταγωγή και ότι δεν γράφει ότι η οικογένεια των Παλαιολόγων είναι η επισημότερη [μεταξύ] των Ελλήνων και των Ρωμαίων της Κωνσταντινούπολης αλλά ότι είναι η επισημότερη των Ελλήνων και Ρωμαίων (δηλαδή των Ρωμαίων που είναι και Έλληνες) της Κωνσταντινούπολης...
Ο Βακαλόπουλος τουλάχιστον είχε την επαρκή νοημοσύνη να καταλάβει την διαφορά και να παραχαράξει το κείμενο του Σχολάριου που έγραφε αυτό:
καὶ ὅσοι τῶν Ῥωμαίων ἣ τῶν Ἑλλήνων
και να υποστηρίξει στο βιβλίο του ότι ο Σχολάριος έγραψε αυτό:
ὅσοι τῶν Ἑλλήνων ἢ Ῥωμαίων