είδα δύο στενοχώριες, η μία πιο στενοχώρια από την άλλη,
βασανίζονται και στις δύο, μα κατά τ άλλα ανόμοιες ως προς
την ατμόσφαιρα
η πρώτη ήταν Το άλογο του Τορίνο, του Μπέλα Ταρ
https://www.youtube.com/watch?v=aoERWukgg_Q
ουσιαστικά πρόκειται για μια σκηνή που επαναλαμβάνεται
επί έξι μέρες, με μικρές παραλλαγές, καθοριστικές για την ταινία ωστόσο
στενοχώρια η μουσική, στενοχώρια το ασπρόμαυρο, στενοχώρια
τα βασανισμένα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, στενοχώρια
η δύσκολη ζωή τους, στενοχώρια οι λιγοστοί διάλογοι, στενοχώρια
ο παλιόκαιρος, στενοχώρια οι βραστές πατάτες, στενοχώρια το χέρι
του πατέρα, στενοχώρια η υπομονή της κόρης, στενοχώρια και το πανέμορφο ζώο
η τελευταία σκηνή αριστουργηματική, φέρνει στον νου κάτι από θέατρο
δείτε την
η άλλη ήταν Ο Πατέρας (2020), του Srdan Golubovic
https://www.youtube.com/watch?v=hCXUfzEhfkA
άλλη στενοχώρια εδώ, ταλαιπωρία πιο δικιά μας, γνώριμη, βαλκανική
ένας πατέρας προσπαθεί να πάρει πίσω τα παιδιά του, που τα
έχει πάρει η Πρόνοια και περιπετειάζεται
ωμή, δίχως ίχνος ποιητικότητας νομίζω, με ωραία χρώματα σκουριάς
και σκόνης, και ο πατέρας πολύ καλός
καλή