Πάμε πόλεμο

[Orion22]

A Clash with Turkey Is Becoming Inevitable

Turkey has essentially become like Iraq in early 1990: Erdoğan, like Saddam, sees his economy collapsing and recognizes that he will not be able to deflect blame from his own mismanagement and choices. That means trouble is brewing.
by Michael Rubin

Late last month, Mike Pompeo became the first secretary of State to visit Greece twice. While his initial remarks sought de-escalation, the reality is only one side is responsible for the conflict that now looms: In recent months, Turkey has not only encroached on Cyprus’ internationally-recognized exclusive economic zone and Greek waters but, in recent days, reportedly Israel’s exclusive economic zone as well. Whereas compartmentalized analysts might see Turkish president Recep Erdoğan backing down in the face of diplomatic pushback and military mobilizations, a more holistic view is that Erdoğan is determined to lash out for reasons both ideological and populist and will continue to do so until he determines where a small military investment could bring the greatest gains.

One possible flashpoint to watch is Famagusta. After Cypriot independence, Famagusta—and especially its southern Varosha quarter—became a major tourist hub that attracted European and Western glitterati to its pristine beaches and resorts. That all ended when Turkey invaded in 1974. It first bombed the city forcing many residents to flee and then occupied it. Famagusta’s residents expected to return upon the ceasefire but never did. Varosha became a ghost town with billions of dollars of real estate fenced off and empty, its former residents permanently displaced.

Generations of diplomats have expected Famagusta—and the return of its residents—to be key to any negotiated peace on Cyprus. That Turkey left Varosha fallow gave Cypriots, Western Europe, and UN diplomats hope that Ankara was still interested in a resolution to the Cypriot conflict. Now, however, Erdoğan signals that Turkey may act unilaterally to populate and develop Varosha. Not only does Erdoğan want to signal his toughness after backing down in his recent maritime dispute with Greece, but he and his key supporters also stand to gain billions of dollars as they use Turkish state funds and perhaps the proceeds of resources looted by Turkey to reconstruct the apartment buildings and hotels which after five decades must be razed and replaced. Consider it Turkey’s version of China’s salami-slicing strategy. Erdoğan has long argued that the treaties determining Turkey’s borders should be revised; populating Varosha would allow him to put his rhetoric into action.

The problem is not only in Cyprus or the Eastern Mediterranean, however. Turkey has troops in Syria and Iraq, and has also intervened in Libya and, most recently, Azerbaijan. Troublingly, Turkey’s new modus operandi is to use Syrian proxies, many of whom are veterans of the Islamic State or Al Qaeda affiliates. In effect, Turkey now uses its Syrian militiamen the way that Iran utilizes Lebanese Hezbollah or its parallel Afghan and Pakistani militias. That Turkey is so rapidly inserting its Syrian proxies into various conflicts signals Turkey’s simultaneous desire to broaden its interventions overseas and its efforts to maintain plausible deniability.

Beyond its military posturing, Turkey has also grown more aggressive toward dissidents abroad. Earlier this year, a Turkish intelligent agent entered an Austrian police station and stated that Turkey’s intelligence service had ordered him to assassinate a former Austrian parliamentarian, also of Kurdish descent.

On September 25, three unidentified individuals in Stockholm, Sweden attacked Abdullah Bozkurt, perhaps Turkey’s most prominent dissident journalist who previously worked for Fethullah Gülen’s flagship Zaman prior to Erdoğan’s crackdown on Gülen’s movement. While Turkey has instigated attacks on dissidents and opposition—including in Washington, DC—assassinating European politicians and attacking journalists as prominent as Bozkurt suggests that Erdoğan is ratcheting up aggression to a new level.

The U.S. and European response is restrained, which only encourages Erdoğan’s aggression. Like Vladimir Putin in Russia and Xi Jinping in China, he believes the West is weak and he get away with dictating to it. He has nowhere near the power of his political peers, but he is right to detect European and U.S. weakness.

The major problem Europe—and by extension the United States—faces is Germany. Angela Merkel is reluctant to apply meaningful sanctions against Turkey because her country fears three things. Diplomats say privately that Merkel’s bigger fears are that Turkey might utilize refugees as cover to precipitate violence inside Germany, or that Erdoğan might incite Germany’s large ethnic Turkish population.

This plays into the hands of those within the State Department who seek to undermine efforts to hold Turkey to account. Rather than impose sanctions unilaterally on Turkish officials and companies complicit in violating Cypriot or Greek waters, mid-level U.S. diplomats argue they want only to impose sanctions in conjunction with the European Union knowing that Germany will effectively block their implementation. Pompeo, therefore, may talk a robust game with regard to Turkey’s regional aggression from the seventh floor of the State Department but, in practice, his Bureau of European and Eurasian Affairs slow-rolls any cost to Turkey to the point that Erdoğan believes he will face no pushback for his aggression.

The Eastern Mediterranean is a tinderbox. Wars are seldom caused by a desire for resources alone, but rather by overconfidence. Turkey has essentially become like Iraq in early 1990: Erdoğan, like Saddam, sees his economy collapsing and recognizes that he will not be able to deflect blame from his own mismanagement and choices. Like Saddam, he sees neighbors possessing valuable resources and believes the international community to be paper tigers. In 1990, Saddam had April Glaspie equivocate and turn a blind eye to his ambitions; in 2020, Erdoğan has equally credulous envoy James Jeffrey. Turkey’s recent escalations in the region show that Erdoğan’s ambitions are out-of-control. The question for Washington, Berlin, and Brussels is whether the United States and Europe are willing to stand up and shut down those ambitions before Erdoğan pulls the trigger, or whether they will instead wait until a resolution is far more costly to Turks and everyone in the Eastern Mediterranean.

https://nationalinterest.org/feature/cl ... ble-170143

[nostromos]

Καλως τα δεχτηκαμε.

Και υποψιν οι Τουρκοι δεν θεωρουν οτι κανουν καμια παραβιαση καθως το τουρκολιβυκο μνημονιο αναρτηθηκε στον ΟΗΕ.



Στην Κρήτη η επόμενη αποστολή του Oruc Reis – Τι αναφέρει τουρκικό δημοσίευμα

Νέο δημοσίευμα-πρόκληση στον φιλοκυβερνητικό τουρκικό Τύπο με την εφημερίδα Turkiye να αναφέρει σε σημερινό της δημοσίευμα πως η επόμενη αποστολή του Ορούτς Ρέις βρίσκεται στην Κρήτη.

Συγκεκριμένα, στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι οι γεωλογικές έρευνες και γεωτρήσεις στις 7 περιοχές στο πλαίσιο του τουρκο-λιβυκού μνημονίου, για τις οποίες έχει ζητηθεί άδεια από την Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίου, θα ξεκινήσουν μέχρι το τέλος του έτους.

Τα τουρκικά πλοία -σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα- θα διεξάγουν έρευνες στην Κρήτη και γύρω από αυτή, καθώς θεωρείται ως «η περιοχή με τα περισσότερα αποθέματα φυσικού αερίου της ανατολικής Μεσογείου».

Στις εν λόγω περιοχές αναμένεται να πάει πρώτα το Oruc Reis, ενώ έπειτα με βάση τα ευρήματα θα στηθούν οι πλατφόρμες γεώτρησης.

https://www.newsbeast.gr/world/arthro/6 ... dimosieyma

.

Η μόνη απάντηση σε κάτι τέτοιο είναι βύθιση. Δεν υπάρχει τίποτ' άλλο που να έχει νόημα.

Η συγκεκριμένη προθεση της Τουρκίας έχει εκφραστεί εδώ και μερικές ημέρες.

πως θα πας για βυθιση οταν εχεις ανοιχτο διαλογο τοσο σε επιπεδο ΝΑΤΟ οσο και σε επιπεδο ΕΕ ...? αυτο θα επικαλεστουνε οι Τουρκοι οι οποιοι με κριτηριο τη δικη μας ανοχη ξεκινησανε απο την Κυπρο και φτασανε να αμφισβητουνε την κυριαρχια μας μερικα μιλια απο την Κρητη ...? ευχομαι να γινονται ολα με στοχο να κερδισουμε εξοπλιστικο χρονο αλλιως εχουμε περασει απεναντι λαθος μηνυματα

[perseus]

Η κυβέρνηση παράλαβε μια χώρα με τους προηγούμενους να έχουν κακομάθει τους Τούρκους ότι όλα εδώ περνάνε.
Πάλεψε και το αντίστρεψε.
Ντροπή να μιλάνε οι προηγούμενοι.

Ποσες φορές ειχαν βγει γεωτρυπανα στους προηγουμενους?

[perseus]

Η κυβέρνηση παράλαβε μια χώρα με τους προηγούμενους να έχουν κακομάθει τους Τούρκους ότι όλα εδώ περνάνε.
Πάλεψε και το αντίστρεψε.
Ντροπή να μιλάνε οι προηγούμενοι.

Ποσες φορές ειχαν βγει γεωτρυπανα στους προηγουμενους?

με τέτοια αγάπη που έχεις στους προηγούμενους, κααταλαβαίνουμε ότι σε τρύπαγαν συχνά

Καμμια αγαπη δεν εχω αλλά δεν μπορώ να ακουω μαλακιες ,με το που βγηκε ο κουλης λυσσαξαν οι τουρκοι ,φυσιολογικο αφου ολοι νεοδημοκρατες ειναι προδοτες του κερατα.

[Chainis]

Καλως τα δεχτηκαμε.

Και υποψιν οι Τουρκοι δεν θεωρουν οτι κανουν καμια παραβιαση καθως το τουρκολιβυκο μνημονιο αναρτηθηκε στον ΟΗΕ.



Στην Κρήτη η επόμενη αποστολή του Oruc Reis – Τι αναφέρει τουρκικό δημοσίευμα

Νέο δημοσίευμα-πρόκληση στον φιλοκυβερνητικό τουρκικό Τύπο με την εφημερίδα Turkiye να αναφέρει σε σημερινό της δημοσίευμα πως η επόμενη αποστολή του Ορούτς Ρέις βρίσκεται στην Κρήτη.

Συγκεκριμένα, στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι οι γεωλογικές έρευνες και γεωτρήσεις στις 7 περιοχές στο πλαίσιο του τουρκο-λιβυκού μνημονίου, για τις οποίες έχει ζητηθεί άδεια από την Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίου, θα ξεκινήσουν μέχρι το τέλος του έτους.

Τα τουρκικά πλοία -σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα- θα διεξάγουν έρευνες στην Κρήτη και γύρω από αυτή, καθώς θεωρείται ως «η περιοχή με τα περισσότερα αποθέματα φυσικού αερίου της ανατολικής Μεσογείου».

Στις εν λόγω περιοχές αναμένεται να πάει πρώτα το Oruc Reis, ενώ έπειτα με βάση τα ευρήματα θα στηθούν οι πλατφόρμες γεώτρησης.

https://www.newsbeast.gr/world/arthro/6 ... dimosieyma

.

Προσπαθούν να σώσουν τα προσχήματα στο εσωτερικό τους και παραλληλα το βλέπουν σαν διαρκή πίεση.
Πιθανότητα να αντιμετωπίσουμε τέτοια κατάσταση < 5%.

[Chainis]

Η κυβέρνηση παράλαβε μια χώρα με τους προηγούμενους να έχουν κακομάθει τους Τούρκους ότι όλα εδώ περνάνε.
Πάλεψε και το αντίστρεψε.
Ντροπή να μιλάνε οι προηγούμενοι.

Ποσες φορές ειχαν βγει γεωτρυπανα στους προηγουμενους?

Στους τωρινούς πόσες;

[Chainis]

Ποσες φορές ειχαν βγει γεωτρυπανα στους προηγουμενους?

με τέτοια αγάπη που έχεις στους προηγούμενους, κααταλαβαίνουμε ότι σε τρύπαγαν συχνά

Καμμια αγαπη δεν εχω αλλά δεν μπορώ να ακουω μαλακιες ,με το που βγηκε ο κουλης λυσσαξαν οι τουρκοι ,φυσιολογικο αφου ολοι νεοδημοκρατες ειναι προδοτες του κερατα.

Τα βλέπεις ανάποδα, ηθελημένα και σκόπιμα μαλλον

Όταν λυσαει ο εχθρός σημαίνει ότι κάτι κάνεις καλά, ότι του χαλάς τα σχεδια.

Δηλαδή αν ο Ερντογαν χτύπαγε στην πλάτη τον Κυριακο τι θα έλεγες;

[Λίνο Βεντούρα]

Σε μία αποκάλυψη βόμβα προχώρησε το γερμανικό περιοδικό Spiegel καθώς σύμφωνα με δημοσίευμά του ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στρατολογεί τζιχαντιστές με 1.000 ευρώ το μήνα.

Όπως μετέδωσε ο ανταποκριτής του Open TV στο Βερολίνο Παντελής Βαλασσόπουλος σύμφωνα με το δημοσίευμα-ντοκουμέντο Σύροι ισλαμιστές μιλούν ονομαστικά και λένε ότι στρατολογούνται στη Βόρεια Συρία.

Από εκεί μεταφέρονται στην πόλη Γκαζιαντέπ και ακολούθως στην Άγκυρα ή την Κωνσταντινούπολη όπου με αεροπλάνο πηγαίνουν στο Αζερμπαϊτζάν. Αυτή τη στιγμή στο Αζερμπαϊτζάν βρίσκονται 1.000 Σύροι. Σύμφωνα με τον διοικητή τους έχουν χαθεί 60 άτομα.
https://www.youtube.com/watch?v=nnXaFWD ... =emb_title
https://www.voria.gr/article/vomva-spie ... ro-to-mina

[Αίγαγρος]

Spoiler

Α Clash with Turkey Is Becoming Inevitable

Turkey has essentially become like Iraq in early 1990: Erdoğan, like Saddam, sees his economy collapsing and recognizes that he will not be able to deflect blame from his own mismanagement and choices. That means trouble is brewing.
by Michael Rubin

Late last month, Mike Pompeo became the first secretary of State to visit Greece twice. While his initial remarks sought de-escalation, the reality is only one side is responsible for the conflict that now looms: In recent months, Turkey has not only encroached on Cyprus’ internationally-recognized exclusive economic zone and Greek waters but, in recent days, reportedly Israel’s exclusive economic zone as well. Whereas compartmentalized analysts might see Turkish president Recep Erdoğan backing down in the face of diplomatic pushback and military mobilizations, a more holistic view is that Erdoğan is determined to lash out for reasons both ideological and populist and will continue to do so until he determines where a small military investment could bring the greatest gains.

One possible flashpoint to watch is Famagusta. After Cypriot independence, Famagusta—and especially its southern Varosha quarter—became a major tourist hub that attracted European and Western glitterati to its pristine beaches and resorts. That all ended when Turkey invaded in 1974. It first bombed the city forcing many residents to flee and then occupied it. Famagusta’s residents expected to return upon the ceasefire but never did. Varosha became a ghost town with billions of dollars of real estate fenced off and empty, its former residents permanently displaced.

Generations of diplomats have expected Famagusta—and the return of its residents—to be key to any negotiated peace on Cyprus. That Turkey left Varosha fallow gave Cypriots, Western Europe, and UN diplomats hope that Ankara was still interested in a resolution to the Cypriot conflict. Now, however, Erdoğan signals that Turkey may act unilaterally to populate and develop Varosha. Not only does Erdoğan want to signal his toughness after backing down in his recent maritime dispute with Greece, but he and his key supporters also stand to gain billions of dollars as they use Turkish state funds and perhaps the proceeds of resources looted by Turkey to reconstruct the apartment buildings and hotels which after five decades must be razed and replaced. Consider it Turkey’s version of China’s salami-slicing strategy. Erdoğan has long argued that the treaties determining Turkey’s borders should be revised; populating Varosha would allow him to put his rhetoric into action.

The problem is not only in Cyprus or the Eastern Mediterranean, however. Turkey has troops in Syria and Iraq, and has also intervened in Libya and, most recently, Azerbaijan. Troublingly, Turkey’s new modus operandi is to use Syrian proxies, many of whom are veterans of the Islamic State or Al Qaeda affiliates. In effect, Turkey now uses its Syrian militiamen the way that Iran utilizes Lebanese Hezbollah or its parallel Afghan and Pakistani militias. That Turkey is so rapidly inserting its Syrian proxies into various conflicts signals Turkey’s simultaneous desire to broaden its interventions overseas and its efforts to maintain plausible deniability.

Beyond its military posturing, Turkey has also grown more aggressive toward dissidents abroad. Earlier this year, a Turkish intelligent agent entered an Austrian police station and stated that Turkey’s intelligence service had ordered him to assassinate a former Austrian parliamentarian, also of Kurdish descent.

On September 25, three unidentified individuals in Stockholm, Sweden attacked Abdullah Bozkurt, perhaps Turkey’s most prominent dissident journalist who previously worked for Fethullah Gülen’s flagship Zaman prior to Erdoğan’s crackdown on Gülen’s movement. While Turkey has instigated attacks on dissidents and opposition—including in Washington, DC—assassinating European politicians and attacking journalists as prominent as Bozkurt suggests that Erdoğan is ratcheting up aggression to a new level.

The U.S. and European response is restrained, which only encourages Erdoğan’s aggression. Like Vladimir Putin in Russia and Xi Jinping in China, he believes the West is weak and he get away with dictating to it. He has nowhere near the power of his political peers, but he is right to detect European and U.S. weakness.

The major problem Europe—and by extension the United States—faces is Germany. Angela Merkel is reluctant to apply meaningful sanctions against Turkey because her country fears three things. Diplomats say privately that Merkel’s bigger fears are that Turkey might utilize refugees as cover to precipitate violence inside Germany, or that Erdoğan might incite Germany’s large ethnic Turkish population.

This plays into the hands of those within the State Department who seek to undermine efforts to hold Turkey to account. Rather than impose sanctions unilaterally on Turkish officials and companies complicit in violating Cypriot or Greek waters, mid-level U.S. diplomats argue they want only to impose sanctions in conjunction with the European Union knowing that Germany will effectively block their implementation. Pompeo, therefore, may talk a robust game with regard to Turkey’s regional aggression from the seventh floor of the State Department but, in practice, his Bureau of European and Eurasian Affairs slow-rolls any cost to Turkey to the point that Erdoğan believes he will face no pushback for his aggression.

The Eastern Mediterranean is a tinderbox. Wars are seldom caused by a desire for resources alone, but rather by overconfidence. Turkey has essentially become like Iraq in early 1990: Erdoğan, like Saddam, sees his economy collapsing and recognizes that he will not be able to deflect blame from his own mismanagement and choices. Like Saddam, he sees neighbors possessing valuable resources and believes the international community to be paper tigers. In 1990, Saddam had April Glaspie equivocate and turn a blind eye to his ambitions; in 2020, Erdoğan has equally credulous envoy James Jeffrey. Turkey’s recent escalations in the region show that Erdoğan’s ambitions are out-of-control. The question for Washington, Berlin, and Brussels is whether the United States and Europe are willing to stand up and shut down those ambitions before Erdoğan pulls the trigger, or whether they will instead wait until a resolution is far more costly to Turks and everyone in the Eastern Mediterranean.

https://nationalinterest.org/feature/cl ... ble-170143[/spoiler]

Πολύ άρθρο. Ο ίδιος ο Rubin είχε δώσει συνέντευξη πριν λίγες μέρες και στην καθημερινή και έκανε λόγο για την αναβάθμιση των ελληνο-αμερικανικων σχέσεών.

[Αρίστος]

Καλως τα δεχτηκαμε.

Και υποψιν οι Τουρκοι δεν θεωρουν οτι κανουν καμια παραβιαση καθως το τουρκολιβυκο μνημονιο αναρτηθηκε στον ΟΗΕ.



Στην Κρήτη η επόμενη αποστολή του Oruc Reis – Τι αναφέρει τουρκικό δημοσίευμα

Νέο δημοσίευμα-πρόκληση στον φιλοκυβερνητικό τουρκικό Τύπο με την εφημερίδα Turkiye να αναφέρει σε σημερινό της δημοσίευμα πως η επόμενη αποστολή του Ορούτς Ρέις βρίσκεται στην Κρήτη.

Συγκεκριμένα, στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι οι γεωλογικές έρευνες και γεωτρήσεις στις 7 περιοχές στο πλαίσιο του τουρκο-λιβυκού μνημονίου, για τις οποίες έχει ζητηθεί άδεια από την Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίου, θα ξεκινήσουν μέχρι το τέλος του έτους.

Τα τουρκικά πλοία -σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα- θα διεξάγουν έρευνες στην Κρήτη και γύρω από αυτή, καθώς θεωρείται ως «η περιοχή με τα περισσότερα αποθέματα φυσικού αερίου της ανατολικής Μεσογείου».

Στις εν λόγω περιοχές αναμένεται να πάει πρώτα το Oruc Reis, ενώ έπειτα με βάση τα ευρήματα θα στηθούν οι πλατφόρμες γεώτρησης.

https://www.newsbeast.gr/world/arthro/6 ... dimosieyma

.

Προσπαθούν να σώσουν τα προσχήματα στο εσωτερικό τους και παραλληλα το βλέπουν σαν διαρκή πίεση.
Πιθανότητα να αντιμετωπίσουμε τέτοια κατάσταση < 5%.

Οι Τουρκοι δεν κανουν τυχαιες κινησεις, η Κρητη ειναι ο πρωτος τους στοχος και επειδη πιστευουν οτι εχει μεγαλα κοιτασματα και επειδη εκαναν το τουρκολιβυκο μνημονιο ακριβως γι' αυτο το στοχο. Απο τη στιγμη που το τουρκολιβυκο μνημονιο ανεβηκε στον ΟΗΕ και μεχρι να ανεβει το ελληνοαιγυπτιακο ειναι η χρυση τους ευκαιρια να δημιουργησουν τετελεσμενα στην περιοχη. Το χρονικο διαστημα τους διευκολυνει γιατι στις ΗΠΑ θα υπαρχει ακυβερνησια οποιος προεδρος και να εχει εκλεγει μεχρι τον Ιανουαριο που θα γινει η ορκομωσια του.

Πιθανοτητα να μην το κανουν ειναι να τους δωσουμε οσα ζητανε για αποστρατικοποιηση, Θρακη και θαλασσιες ζωνες, δηλαδη μηδενικη. Οποτε ας ετοιμαστει η ελληνικη κυβερνηση να αντιμετωπισει νεα οξυνση απο τις 6 Νοεμβριου που θα γινουν οι αμερικανικες εκλογες μεχρι τελους του ετους. Και δεν προκειται να τους επιβληθει καμια κυρωση γιατι ειπαμε οτι το τουρκολιβυκο μνημονιο αναρτηθηκε στον ΟΗΕ.

.

[Αρίστος]

Απο τωρα η ελληνικη κυβερνηση θα πρεπει να ξεκινησει επαφες με την Αιγυπτο για ενδεχομενη κοινη αντιδραση οταν ο Ερντογαν θα στειλει το Ορουτς Ρεις συνοδεια στολου στην Κρητη. Με αιτιολογικο την παραβιαση της ελληνοαιγυπτιακης συμφωνιας.

Και βεβαια επιμενω οτι η καλυτερη αντιμετωπιση ειναι η υπογραφη της ελληνογαλλικης συμφωνιας με παραχωρηση ισως στη Γαλλια ακομη και βασης στο Αιγαιο. Τα φληναφηματα περι Χαγης και διαλογου κατερρευσαν πριν αρχισουν. Ο Ερντογαν δεν θα σταματησει να πιεζει αν δεν κανει γεωτρησεις και στη Σαλαμινα.

.

[Green Dragon]

Απο τωρα η ελληνικη κυβερνηση θα πρεπει να ξεκινησει επαφες με την Αιγυπτο για ενδεχομενη κοινη αντιδραση οταν ο Ερντογαν θα στειλει το Ορουτς Ρεις συνοδεια στολου στην Κρητη. Με αιτιολογικο την παραβιαση της ελληνοαιγυπτιακης συμφωνιας.

Και βεβαια επιμενω οτι η καλυτερη αντιμετωπιση ειναι η υπογραφη της ελληνογαλλικης συμφωνιας με παραχωρηση ισως στη Γαλλια ακομη και βασης στο Αιγαιο. Τα φληναφηματα περι Χαγης και διαλογου κατερρευσαν πριν αρχισουν. Ο Ερντογαν δεν θα σταματησει να πιεζει αν δεν κανει γεωτρησεις και στη Σαλαμινα.

.

[perseus]

Η κυβέρνηση παράλαβε μια χώρα με τους προηγούμενους να έχουν κακομάθει τους Τούρκους ότι όλα εδώ περνάνε.
Πάλεψε και το αντίστρεψε.
Ντροπή να μιλάνε οι προηγούμενοι.

Ποσες φορές ειχαν βγει γεωτρυπανα στους προηγουμενους?

Στους τωρινούς πόσες;

Οπως λεμε στα γιαννενα:
Βρεχει εκει?
Ναι μια φορα ,απο σεπτεμβριο μεχρι απριλιο.

[Chainis]

Μήπως μπερδεύεις το ερευνητικο με γεωτρυπανο;

[Orion22]

«Κίνητρα αντί για κυρώσεις. Η ΕΕ προτιμά να δελεάσει από το να τιμωρήσει την Τουρκία», σχολιάζει η Handelsblatt με τίτλο «Δουλοπρεπής πολιτική έναντι της Τουρκίας».

H γερμανική εφημερίδα σημειώνει: «Όχι, ότι οι κυρώσεις έναντι της Τουρκίας θα ήταν οπωσδήποτε η κατάλληλη απάντηση. Στο τελικό κείμενο της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής της ΕΕ γίνεται λόγος για “θετική πολιτική ατζέντα μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας“ με κίνητρα ως προς την τελωνειακή ένωση. Όλα αυτά δεν δίνουν μονάχα εντύπωση μιας δουλοπρεπούς πολιτικής. Είναι. Για την Άγκυρα ισούται με λευκή επιταγή στην εξωτερική πολιτική. Με την επιθετική του στάση ο τούρκος πρόεδρος κατάφερε να διασφαλίσει ακόμη μεγαλύτερη ευχέρεια κινήσεων στην εξωτερική του πολιτική έναντι της ΕΕ. Για τον Ταγίπ Ερντογάν η ΕΕ και οι χώρες-μέλη της είναι ο ιδανικός αντίπαλος. Επί μήνες χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία δεν ήταν σε θέση να συντονίσουν την πολιτική τους έναντι της Τουρκίας. Και ενώ η Αυστρία τάχθηκε μετ΄ επιτάσεως υπέρ της επιβολής κυρώσεων στην Τουρκία, κυρίως η καγκελάριος Μέρκελ προέκρινε μια διπλωματική λύση και κατάφερε εν τέλει να επιβληθεί.

Το γεγονός ότι δεν θα υπάρξουν κυρώσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι το πρόβλημα θα λυθεί. Ήδη ο πρόεδρος Ερντογάν κατάφερε μέσω της εξωτερικής του πολιτικής να αυξήσει τη δημοτικότητά του. Η στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας σε Συρία και Λιβύη χαίρει της αποδοχής των Τούρκων πέρα από τα στενά όρια του ΑΚΡ. Ακόμα και η κατάρρευση της λίρας δεν μειώνει την δημοτικότητα του τούρκου προέδρου. Ενώ το κυβερνών κόμμα έχει την αποδοχή του 30% των ερωτηθέντων στις δημοσκοπήσεις, ο πρόεδρος Ερντογάν ξεπερνά κατά πολύ το 50%. Δεν αποκλείεται λοιπόν και στο μέλλον ο Ερντογάν να συνεχίζει να παίζει τα χαρτιά της εξωτερικής πολιτικής που του διασφαλίζουν την αποδοχή και επιδοκιμασία του τουρκικού πληθυσμού: είτε πρόκειται για την βίζα, είτε την τελωνειακή ένωση, την οικονομική βοήθεια για τους πρόσφυγες ή την επιρροή της Ευρώπης στην αν. Μεσόγειο. Όσο η ΕΕ παραμένει ανίκανη να δράσει δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον πρόεδρο Ερντογάν να εγκαταλείψει την επιθετική του στάση»

https://www.dw.com/el/%CE%B5%CE%AF%CE%B ... a-55167416
και το ορίτζιναλ
https://www.handelsblatt.com/meinung/ko ... 43582.html

τα αυτονόητα