Φυσικά και τον "έκραξαν", αλλά κρίνοντας τις ιδέες του, όχι το πρόσωπο. Μην ξεχνάμε ότι ήταν ο βασικός υπερασπιστής της προσπάθειας εργαλειοποίησης της ιστορίας, με τον ιστορικό σε ρόλο "Θεού", να λειτουργεί ως δήθεν παράγοντας ειρηνευτικής προσέγγισης των λαών, μέσω όμως μιας συνειδητά κατασκευασμένης ιστορίας με επιλεκτικό ακρωτηριασμό (π.χ. "συνωστισμός στη Σμύρνη"). Στην κριτική των ιδεών του συμμετείχε και η Ακαδημία Αθηνών.jimdenin έγραψε: 07 Ιουν 2020, 13:48
Πως σε σχετικά ελεγχόμενο επιστημονικό περιβάλλον-τουλάχιστον όταν μιλάμε για περιβάλλον πανεπιστημίου- ο συγκεκριμένος είχε τέτοια απήχηση; Πως υπόλοιποι ιστορικοί και γενικά άνθρωποι του σχετικού χώρου, ακόμα και εκπαιδευτικοί/ερευνητικοί φορείς όπως πχ η ακαδημία Αθηνών, δεν κάθισαν να πάρουν τα πονήματα του και να τον κράξουν;
φαίνεται αρκετά απλοϊκή.
Η ευκολία με την οποία ο Λιάκος μπορούσε να διηγείται σε αυτό το κείμενο 30 σελίδων μια ιστορία του ελληνισμού που υπήρξε μόνο στη φαντασία του, βασίζεται σε έναν σπουδαιότατο κοινωνικό παράγοντα: την ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς (που ίσως εξελίχθηκε και σε "αριστερά" σε εισαγωγικά, ίσως και σε νεο-αριστερά) στην πατρίδα μας για τους γνωστούς λόγους.
Επιτέλους όμως, στην Ελλάδα οφείλουμε να προσπεράσουμε όσα ζήσαμε έως τώρα: είτε την "εθνοχριστιανοπατριωτική" μεγαλοστομία της δεξιάς, είτε την εθνοχριστιανική δυσανεξία της αριστεράς, που μάλιστα, σε αυτό το βαθμό, είναι και πρόσφατη. Δεν νομίζω ότι ένας αριστερός αντάρτης ή ένας αριστερός της δεκαετίας του '70 που κατηγορούσε τους χουντικούς για "εθνοπροδοσία", θα συμφωνούσε σε όλα, με έναν αυτοονομαζόμενο αριστερό από τα '90s και μετά.
Πάντως, αν και δεν το περίμενα, εντούτοις στο τελευταίο πόνημα για την ταυτότητα ( https://www.politeianet.gr/books/978618 ... kos-291949 ) είδα επιτέλους να γκρεμίζεται αυτό το πανηγύρι όπου οι κοινωνικές θεωρίες βασίλεψαν σχεδόν 30 χρόνια εις βάρος των ιστορικών πηγών, ακόμα και όταν συγκρούονταν μετωπικά με αυτές.







